torkunc

something is missing !?

2011-09-15T23:07:00.000+03:00

çok acemice hareketler bunlar

2011-09-12T21:59:00.000+03:00

Çift Mevsimi

2011-09-10T21:26:00.001+03:00

Bir Gıdım Evrim İçin DUA

2011-09-04T22:14:00.000+03:00

kuru sıkı torkunc - (weekly report w. 21)

2011-05-30T00:13:00.000+03:00

siyaset :

70 lerde "Tanrı dağı kadar Türk, Hira dağı kadar Müslüman" sloganı ile kallavi destek toplayan MHP bu aralar Libido Dağının zirvelerinde alçaktan uçuyor. Geçtiğimiz hafta barajın altında kalırlarsa başka hangi mecralarda sahne alabileceklerini gördük. İşin etik yani bir tarafa, ya bu adamlar sevişmeyi de bilmiyorlarmış...

spor :

Fenerbahçe şampiyon oldu. 18. kez... Hani ben 18. kez bir şeyi kazansam bu kadar sevinmem. Bi' de dünya küçüldü vs. birileri halkıma başka ülkeler, başka şampiyonlar olduğunu hatırlatmalı. Bu kadar çıldırmaya gerek yok. Bakmayın, bazıları Cincon' lu olduğum için kıskançlıktan bunları yazdığımı ima etseler dahi, biz (bknz: kendilerinden biz diye bahseden yav-u şaklar) artık takım tutmaktan ziyade adam tutanlardanız. aykut kocaman sevgisi fenerbahçe tarikatına duyduğumuz nefreti toprakladı. nötrüm bu aralar...

Madem spordan dem vuruyorum, şu Kim-parator Fatih Terim e de laf çakayım: söz konusu GS ise gerisi teferruattır, demiş hazretleri gerisinden sallayarak. ne istiyorum biliyor musunuz, Kim-paratoru yüzüne botoksu basmak. Öyle ki bir daha mimiklerini kullanamaz hale gelsin. Alırım elime biramı cipsimi, maçı değil ama basın toplantılarını keyifle izlerim o zaman bak.

Her bi' boktan anlıyorum ya, biraz da tenisten sıkayım. Roland Garros, başladı malum. 4 büyüklerin içinde toprak zeminde oynanan fransa açıkta bayanlarda fena sürprizler olmuyor değil. eurosport ve eurosport 2 veriyor maçları. biraz hafta sonları biraz da akşamları özetlerini ancak izleyebiliyorum. marsel ilhan neredeyse 3. tura kalacaktı, açıkta kaldı... kısmet... bir de diyorlar ki marsel' in ilk tur maçında tribündeki el turko'lar meşale yakınca eurosport bu edepsizlere tahmmül edememiş daha fazla ve yayını kesmiş. bu bizim yaptığımız zıpırlıkların kanımızın hızlı akmasıyla ya da akdenizli olmak ile pek ilgisi yok biliyorsunuz değil mi. bariz patavatsız bir milletiz işte... nerede ne yapacağımızı kestiremiyoruz.

sinema :

cannes jurisi Terrence Malik'e ödül vermek istemiş ama hazretleri utangaç anadolu çocuğu olduğundan kameralar karşısına geçmemiş yine. Malik'in bu huyu da adamı verem eder. Ya bir arz-ı endam eylese anlayacak kameraların önünde olmanın o kadar da utanılacak bir şey olmadığını. kendimden biliyorum, neredeyse zıçmaya bile kameralar eşliğinde gidecem. kameralar dert değil de, asıl sıkıntı prompter/pointer ın arızalanması. insan kala kalıyor öylece.. RTE den biliyorum...

ekonomi :

yunanistan drahmi ye geçebilirmiş. 18 temmuz da avroları bitebilir ve dibi görebilirlermiş. bakın na' buraya yazıyorum. temmuz başı gibi yunanistan a yeni bir kredi ayarlanır ve sıkışan avro zıplar ve 2.40 türkiş liraya varır. biliyorum siz necip milletim yatırım enstrümanlarından birini tercih etmeden önce büyük analistlerin yorumlarını takip eder ona göre karar verirsiniz. onların yanında benim olaya yaklaşımım pek höttürü kalmış olsa da yine kulağınızın bir kıvrımına bu pek derin analizimi not edin derim.

terör :

hep olduğu gibi yine birileri barış sürecini baltalamak için bombaladılar masumları. olmayacak, olmayacak ve olmayacak... terör saçan pezolar insanların içindeki barış aşkını söndüremeyecek. aha bu da benim manifestom olsun en dialektiğinden...

kategori dışı salvolarım :

bi bi si londra kapanıyormuş ödenek olmadığından. hassiktir diyorum, başka bir şey demeye ne hacet....
denizli'de karısını öldürüp intihar eden koca kapıya not düşmüş : "evde 2 ceset var sakin olun". ne sukunet meraklısıymış. kendisine seslenmek istiyorum : öte yakada 2 kapı var, sakın ha! :)

ceset, arapça casad tan geliyor :kadavra, ölü beden.

Dürbün

2011-05-16T10:08:00.000+03:00

bir pazar günü, ayakkabı almaya belediye pasajına gitmek için evden çıktım.

pasaja iki yoldan gidilebilirdi. ya sahil boyunca gidip, otobüs terminalinin arka çıkışından şehir meydanına ve oradan belediyeye gidilecekti ya da tepeye tırmanıp Çıfıt Çarşısının içinden geçip kale kapsından aşağı inilerek... ayak alışkanlığı mı, Çıfıt' ın curcunası hoşuma gittiği için mi bilmem, genelde tepeüstünden giderdim.

ellerim cebimde, hiç acelesi olmayan bir adamın rahatlığıyla, usuldan ıslık çala çala Çıfıt Çarşısında yürürken bir çocuk belirdi karşımda. elinde askeri bir dürbün, satayım mı bunu sana diye sordu. sorarken öyle bir havaya büründü ki, sanki ben hep o dürbünü almak istiyordum ama o vermek istemiyordu da, nasıl olmuşsa bugün gönlü olmuş, beni yokluyordu.

- ne işime yaracak ki, diye sordum.
- uzağı yakın eder, dedi saf saf.

gülümsedim. onun cevabı ile ben de birden çocuklaşmıştım.

- ne kadar uzağı?
- ohooo... önüne engel çıkmadığı sürece her şeyi.
- nasıl yani?

kaldırıma oturmamı istedi. oturdum. dürbünü boynuma asıp açıklarda bekleyen bir gemiyi gösterdi.

- bak!

dürbünü gözüme dayadığımda denizde öylece duran yük gemisine baktıım. dedim ya ben o artık onun yaşındaydım.

- Vaouvv... Ne kadar yakın?
- Gördün mü?
- Ee..ama bu gemi hareket ediyormuş.

dürübünü çekip hafif kısık gözlerimle aradaki mesafeyi hesaplar gibi yaptıktan sonra tekrar dürbüne dayandım. tam da bu sırada her şey birden bire karardı.

çocuk parmaklarını dayamış, muzur bir şekilde gülümsüyordu.

soran gözlerle baktım:

- gördün mü bak? önüne engel çıkmadığı sürece her şeyi yakın eder dedim sana.

işte o gün ayakkabı paramla aldığım dürbünü eve getirip kitaplığın üstüne koyduktan hemen hemen iki yıl boyunca bir daha hiç elime almadım.

* * *
hayatımın on güzel senesinin geçtiği Sinop'taki evimin arka balkonu Sinop Cezaevi' ne bakardı. bahar geldi mi, yatatak odama açılan arka balkonda geçirirdim saatlerimin çoğunu. bulmacamı orada çözer, içkimi orada içer, arkadaşlarımı orada ağırlar hatta bazı yaz geceleri orada uyuduğum dahi olurdu.

çocukluk arkadaşım Suat her geldiğinde takılmadan duramazdı:

- Aga, yine esaret manzaralı balkonuna tünemişsin!

aldıktan yaklaşık iki sene sonra, ben balkonda oturuyorken nasıl olduysa suat odadaki dürbünü farketti.

- aga bu ne?
- dürbün.
- ne yapıyorsun bununla.
- hiç.
- nasıl hiç?
- hiç işte. çocuğun biri satmıştı...

suat dürbünü gözüne dayayıp çevreye bakındı.

- aga bu çok güzelmiş.
- uzağı yakın ediyor mu hala?
- nee?
- bunu bana satan böyle demişti de...
- hmmm...

o sırada cezaevinin demir kapısı açıldı ve az sonra mahkumlar bahçeye çıktılar. suat cezaevine bakmaya başladı dürbünle...

- ne yapıyorsun?
- mahkumları göz hapsine alıyorum.

sonra dediğine ikimiz de güldük.

o akşam suat bende kaldı. hava kararıncaya kadar, elinde sürekli dürbün cezaevine bakıyordu.

daha sonraki üç yıl boyunca hemen her akşam o dürbün benim elimden düşmeyecekti. gözüm hep cezaevinde, dürbünümün merceğinde hep aynı mahkum...

onunla tanışıklığımız böyle başladı...

4ört B1r İLK

2011-05-01T20:21:00.001+03:00

Adagio - T. Giovanni Albinoni by Clavis Musica Barocca

karamazov kardeşler' de (kk) dostoyveski, hristiyan sosyalistler siyaseten en tehlikeli olan güruhtur, diye çığlığı basar. bu cümleyi ilk okuduğumda beni neden çarpmadığını şimdi - tam da şu anda - anlıyorum. zira 90’lı yılların başıydı ve o zaman akp henüz iktidara gelmemişti. dolayısıyla "hristiyan sosyalist" kavramı siyasi hayatımızda karşılık bulamadığından, algılayamıyordum.

aklım şöyle çalışmış olmalı:

- hristiyan sosyalist ?!

- bu topraklara uyarlarsak "müslüman sosyalist"

- e bu nasıl olacak?

- ama ben bir yerlerde islami teşkilatlanmanın sosyalist yapılanmaya çok benzediğini okuduğumu hatırlıyorum sanki!

- bilmem belki de yanılıyorumdur.

- zaten bugünün (90'lı yılların sonu) baskın müslüman söylemine baksana: sosyalistler islam düşmanıdır. (ya da komünistler ya da anarşikler ya da kızılbaşlar veya solcular yahut da cumhuriyet okuyanlar)

- acaba hristiyan sosyalistten neyi kastediyordu dostoyevski?

- bilmem... anlamadım!

sonunda da bu kavramı çöp kutusuna atmış olmalıyım.

şimdi inanılması çok zor ama o yıllarda cumhuriyet gazetesi solcuların gazetesi olarak algılanıyordu. işin daha da trajikomik yanı, gazetenin kendisi de buna inanmıştı: “türkiyenin aydınlık insanları cumhuriyet okur”

ama şimdi öyle mi ya? bugünün türkiyesinde cumhuriyet gazetesi statükocu - dolayısıyla muhafazakar - olmuş ve ulusalcılığı demokratlığa tercih etmişken; taşralı müslümanlar, sol tandanslı bir partinin yapması gereken bir çok şeyi yaparak chp ye halkçılığın nasıl olması gerektiğini hatırlatmıştır - ki o chp' nin oklarından biri halkçılıktı hani. bu anlamda, halkın değerini sosyal demokrat bir partiye hatırlatma görevinin, sağ, ümmetçi, milliyetçi damarlarla beslenen bir partiye düşmesi bir ilktir.

erdoğan’ın iktidar yürüyüşünde açılan davalar, mahpus damları, mağdur edebiyatı önemli yer tutar. daha partinin genel başkanı değilken bile ve üstelik hiçbir unvanı yokken– türk siyasi tarihinde ilk kez - amerikan başkanı tarafından ağırlanarak seçmen güdülenmiş (ha bak bu hiç de ilk değildir), iktidar yolundaki dikenler temizlenmişti.

zaten cemaat ve tarikat disiplininden geldiklerinden, arı gibi çalışkan, karınca gibi organize olmakta hiç zorlanmadılar. buna bir de yıllardır ihmal edilen projeler ve seçim kurnazlıkları eklenince (duble yollar, metrobüs, raylı sistemler, bedava ders kitapları, seçimler öncesi kapı kapı dolaşıp beyaz eşya, kömür, evlere gül dağıtmalar... – ki bunu da kadınlarına ve kızlarına yaptırmışlardır: erkekleri muktedir olsun da iktidarın nimetlerinden faydalansın isteyen türbanlı kızlarına) akp’ yi tutana aşk olsundu.

akp'den evvel, hemen hiçbir hitabında (ve muhtemelen kitabında) allahın adını ağzına almayan dönemin gepgenel başkanı deniz baykal kameraların karşısında arada sırada yaradanı, hem de "tanrı" ile değil, arapça anıyordu: "allaha şükürler olsun". ama bu da bir ilkti…

akp ezber bozmuştur. ne askerlerin kurduğu militarist ve merkeziyetçi devlet geleneğinde ne de defalarca iktidara gelip askerin postalı ağır basınca şapkasını alıp güniz sokağa yollanmış ama sonra ("haydaaa!") tekrar geri gelmiş (her geldiğinde de askeri hep baştacı etmiş) binaelaneyin bağrından çıktığı toplumun siyasi ve sosyal genlerinde askere direnmek gibi bir şey hayat bulamamışken, 27 nisan 2007' de cumhurbaşkanlık seçiminin hemen ardından, genelkurmayın sitesinde yayınlanan muhtıraya şak diye cevap veren, hatta rest çeken akp sivilleşme yönünde devcileyin bir adım atmıştır. eh bu da bir ilktir...

o günden sonra askerin artık siyasi hükmü kalmamıştır. şimdi istediklerince “balyoz gibi” açıklamalar yapsınlar; vekillere söz geçiremez, asillerin yüreklerine korku salamıyorlar. fekat (evet fekat) şunu hemen belirteyim ki akp e-muhtırayı spam kutusuna gönderen iradeyi gösterirken bunu kendi fıtratındaki (haşa!) demokrat refleksle yapmadı. değişmiş toplum dinamiklerinden bihaber emir komuta zinciri, bu bu acemice muhtıra denemesi ile kendi kalesine gol atmıştı ve orta hakem cemil çiçek basının karşısına geçip santrayı göstermişti. elitistler bir kez daha akp nin yelkenlerini kendi nefesleri ile şişirmişler ve yolculuklarına hız kazandırmışlardı. özetle islamda niyete bakılırken, parti teşkilatı sonuca oynamış ve net bir skorla galebe çalmıştı.

"ben asaletten ziyade içtenliği tercih ederken, miusov sözlerinde içtenlikten ziyade asaletin olmasını ister" (fyodor pavloviç, kk).

bizim elitist chp de uzun zamandır bunu yapmaktaydı işte. yıllardır, yani chp 1950'de dönemin erdoğan'ı menderes'e karşı seçimi kaybettiğinden beri, avamın anlamadığı bürokratik bir dil kullanmakta ve halkı küçük görmekteydi. (bir ara 1970’lerde bülent ecevit ile halka inmeyi deneyerek sıkı bir ivme kazanmış olsa da devamı gelmedi.) ondandır seçimlerde yüzde 20-25 bandının arasında kaldılar hep. bu chp nin dramıdır. chp hala 1950'deki seçimi kaybettiğini kabul edebilmiş değil. ancak "yine bir kemal, yeni bir kemal" sürecinin başlaması ile bir kabulleniş ve küllerinden doğma gayretine girdikleri de gözüküyor. bu önümüzdeki genel seçimler bu anlamda da bir ilktir. (tam da bunu yazdığımda, dipnottv twitledi:”101 vekilin yeni dönemde sadece 27’sinin mecliste yer bulacağı konuşuluyor.”)

bu seçimin ilklerinin sonu yok galiba. bundan önceki seçimlerde oy sonuçlarına ilave olarak bazı kurumlar da chp’nin (ek) kazancı olarak otomatikman geliyordu. sivil bürokrasi, asker, yargı vs. hepsi chp’nin değişmezleri idi. ama ilk kez bu seçimde chp, bu kurumları akp’ye kaptırmış bir mağlup olarak tek başına - salt bir parti - olarak seçime girecek.

bu iki partinin haricinde portmantoda asılı iki parti daha var. biri hep olduğu gibi yine barajın üstünden topu aşırabilecek miyim kaygısı ile seçime girecek mhp (menfi hitabet partisi), diğeri de kürt vatandaşların chp’si olan, arkasındaki güce rağmen bir türlü siyaset üretmeyi becerememiş, popülist (tdk: halk yardakçısı), apo ile siyasi rant arasında kafası karışık bdp (bulanık dimağlar partisi).

dört yıl daha geçti işte…yine bir seçim arifesinde işte böylesi sığ partilere mahkum edilmiş olmanın getirdiği bıkkınlıkla içimdekileri kustum. hayatlarında ilk kez oy kullanacakların heyecanı yanında tüm bunlar birer tevatür. onun kıymetini iyi bilin. bundan sonraki hiçbir oyunuz ilki kadar sizi heyecanlandırmayacaktır.

insanın oyunu sandıktan alıp saklayası geliyor…

(rey kullanmak için reşit olmak gerektiğini ilk kez dedesinden duyan ve kelimeyi çok uzun yıllar “reyşit” şeklinde algılayan saf ü sübyan çocuk halim geliyor gözümün önüne…)

Pushing Onlys

2011-04-02T11:03:00.000+03:00

Woods yeni albümünden ilk single' ını yayınladı bile.

"Pushing Onlys" - Woods by forcefieldpr

Kimse Bilmez

2011-02-23T11:46:00.001+02:00

çok fena çarpıyor beni bu ses. bu sesin içini titremediği kimse bana selam vermesin. işte o kadar...;)

mehmet güreli - kimse bilmez

(beni zuhal olcay çarpsın diyenler için: http://getir.net/n5v)

bulut geçti gözyaşları kaldı çimende
gül rengi şarap içilmez mi böyle günde
seher yeli,eser yırtar eteğini gülün
güle battıkça çırpınır yüreği bülbülün
bu yıldızlı gökler ne zaman başladı dönmeye?
kimse bilmez, kimse bilmez...

bulut geçti gözyaşları kaldı çimende
gül rengi şarap içilmez mi böyle günde
seher yeli,eser yırtar eteğini gülün
güle battıkça çırpınır yüreği bülbülün...

bulut geçti gözyaşları kaldı çimende
gül rengi şarap içilmez mi böyle günde
seher yeli,eser yırtar eteğini gülün
güle battıkça çırpınır yüreği bülbülün
bu yıldızlı gökler ne zaman başladı dönmeye?
kimse bilmez,kimse bilmez...

Girdap

2011-02-22T11:45:00.001+02:00

ne zaman yürüsem yağmur suyuyla yıkanmış kaldırımlarda, hele bir de akşam yeni çökmüşse, sarı sokak lambaları ile ışıldıyorsa caddeler; ellerim cebimde, ağzımda eski solculardan kim kaldı ki cigarası, ne zaman yürüsem işte böyle dergiden eve adım adım, her bir adımda arkamda adımdan başka bir şey kalmayacağını daha derinden hissetmeye başlıyorum son bir kaç aydır...

birini cenaze ve düğünlerde giyinmek üzere sakladığım, diğer ikisini değişerek giydiğim üç kat takımım, dört tek pantolonum, yakaları yıpranmaya yüz tutmuş beş gömleğim, bir kaç kazağım, biri kadife iki kaşe ceketim, yeşil koyusu bir gocuğum, siyah bir yağmurluğum, iki tane pantolon askım, iki siyah deri kemerim, dört kıştır ayaklarımda paralanan bir çift botum, yaz aylarında giydiğim iki çift siyah ayakkabım var... bir sürü çorap, o kadar olmasa da atlet ve külodum var. hepsi pamuklu; çoraplar siyah, iç çamaşırlar beyaz..

aklımda yarın teslim etmem gereken yazı, başımda fume kasketim, her beş on adımda omzumdan düşen gri çantam...

üşüyorum...

* * *

otuz yıldır bu apartman dairesinde oturuyorum. kiracı olarak taşınmıştım ya sonrasında bir hay gelmişti ve borç harç, almıştım bu evi. o zamanlar bir kadın vardı. sever miydim? bilmem, pek de sevginin ne olduğunu kestiremiyorum. ama sorduğunda seviyorum seni derdim. bazısı kalbiyle severken bazısı aklına havale eder ya bu işi, galiba ben ikinci güruha girenlerdenim. şikayetçi değilim halimden. insan kendini değiştirmeye uğraşmamalı bence. beyhude çabalamış olur...

evin borcuna yeni girmiştim. arabamı elden çıkarmış, memlektteki çorak arazinin satışından gelen parayı da üstüne koyup evin neredeyse yarısını peşinen ödemiştim. ev sahibim ermeni bir kadındı. türk bir kocası, dünyalar tatlısı bir kızı vardı. ben otuzbeşindeyken kocası ile aynı yaşta olan ev sahibim kırk, kızı beşbuçuk yaşında idi... yaklaşık beş yıl kiracısı olduktan sonra bir akşam üstü, gazetenin bulmaca eki ile kavgaya tutuşmuşken kapımı çaldı odil hanım.

en üst katta oturur pek dışarı çıkmazdı. karşımda birden bire onu görünce kirayı geciktirmiş olabileceğimden endişe ettim bir an. ama daha vakit vardı, hem öyle kira bir iki gün gecikince kapıya dayanan bir kadın değildi. buyur ettim içeri...

sobanın üzerindeki demlik tıslıyor, soldan sağa sekizinci soru cevabını bekliyor, odil hanım ikram ettiğim ıhlamurdan yudumluyor, ben bu ani ziyaretin sebebini
merak ediyor, radyoda yabancı sözlü pop müzik çalıyordu...

fincandan iki yudum aldıktan ve bir kez daha bu pazar akşamı beni rahatsız ettiği için özür diledikten sonra, oturduğu ev dahil her iki evini satacağını, artık burada yaşamanın onlar için zul olduğunu, fransa'daki kuzenlerinin yanına yerleşeceğini söyledi kederli bir sesle. "kızım... o benim hayatımdaki en değerlim. onun bu nefret tohumlarının arasında büyümesine izin veremem."

oturduğun evin satışını gerçekleştirmişti bile. iki aya kadar evin yeni sahibi taşınacaktı. iki ay? taşınmak tam bir azaptı benim için. bari kışı atlatsaydım. ne de seviyordum bu evi. hayır, dedi odil düşüncelerimi okumuşçasına, taşınmanızı istemiyorum. "evimi sizin almanızı istiyorum, diğer evimi de en az sizin kadar hatırlı olan birine sattım. lütfen evimi siz alın..."

olurdu olmazdı derken, dediğim gibi elimdekileri satıp evin peşinatını vermiş, geri kalan kısmını da krediyle kapatmıştım. odil, gitti; bir daha geri gelmedi... onun oturduğu daireye emekli öğretmen hatice hanım ve onun yirmiyedi yaşında, gözlerine bütün dünyayı sığdırmış, yanağındaki gamzesine iyilikler dertop olup oturmuş, kızı yerleşmişti...

* * *

üşüyorum.

bizden olmayanları kaçıralı beri artık herkes bir örnek, tıpkıbasım; bittabi mutsuz...

üşüyorum.
bu memleket hep mi bu kadar soğuktu, yoksa odil hanım'ın yokluğu mu çöktü memleket havalarına?

Ölümüne Sevmek :)

2011-02-01T08:54:00.000+02:00

Na' bu şarkıyı ölümüne seviyorum diyenlere atfediyorum. Lütfen beni kimse ölümüne sevmesin mümkünse...

Öpüyorum yanaklarımdan...

Çok zamanlar önce kara orman içinde
Yalnız başına tek bir erkek fil yaşardı

Bir gün dolaşırken nehrin kenarında
Kendi gibi yalnız kurbağaya rastladı

Gözleri birleşti kalpleri birleşti sevgiyle
Elele verdiler yanyana geldiler sevgiyle

Bütün kuşlar sustu akan ırmaklar durdu
İki kalp ile çarpti bütün orman bir anda

Nehrin kenarına uzandılar yanyana
Rüzgar fısıldarken dallarda yapraklarda

Hayaller kurdular her sevişen mutlu bir çift gibi
Uyuya kaldılar rüyaya daldılar onlar gibi

Birden sıçradi fil uykudan uyandı
Boş yere yanında kurbağayı aradı

Kabus zannettiği korkunç rüya doğruydu
Sevgilisi yanında cansız yatıyordu

Bir fil ancak kendi cinsinden bir fili severdi
Koskoca aşkı vücudu gibi çok ağır geldi

oklava ile merdane, bölüm 1 : oklava

2011-01-31T10:41:00.004+02:00

Hayat bir döngüdür, diyor bir ses en klişe ses tonuyla... klişe parasına bağlasam beni zengin edecek kadar çok insan var bir yerlerde. ve devam ediyor: mevsimler de dönüyor, eskiler kapanıp yeni yaralar açılıyor. mevsimler dönüyor, kuzular otluyor; insanlar dışkı, ter ve gaz üretmeye devam ediyor.

dayanamıyorum: hayat suda çatlamış yumurtadır diyorum, ne zaman beylik bir laf edecek olsam hep dediğim gibi.

bakıyor bana... bıyık altı gülümsüyor. bu gülümsemesinde küçümseme hali hissediyorum. yılların birikimi ile elimdeki oklavayı kafasına geçiriyorum. yere kapaklanırken, valideme kallavi bir küfür sallıyor.

hiç oralı olmuyorum. suç aletini he-man gibi kazağımın yakasından sırtıma çaprazlıyorum...soğuk oklavanın ucu sırtımın tam da kaşınan yerine sürtüyor, mutlu oluyorum...

* * *

yorgunum. bu aralar

"geceleyin bir ses bölüyor uykumu / içim ürperir / nerdesin?"

... bu aralar geceleri uyku tutmuyor gözümü. elimde oklava camdan dışarı öylece saatlerce dalıp dalıp gidiyorum. belli bir şeyi de düşündüğüm yok hani. çoğu zaman üzerine düşünecek bir şey dahi bulamıyorum zaten. yastığa düşünce kafam, kuşburnunun içine saklanmış dikenler kaz tüyü yastığımın kılıfını delip delirtiyor beni. downproof bir yastığa ihtiyacım var en garantilisinden...

uyuyamıyorum ya, yorgunluğum uykusuzluktan değil. niye uyuyamadığımı düşünmekten yoruluyorum.

hasta (h) : doktor bey, bana uyku hapı yazar mısınız lütfen?
doktor (d) : ne iş yaparsınız?
h: pek bir şey yapmam, baba parası yerm çokça...
d: o zaman size para/zât demem pek yerinde olur. dil yaşayan bir organizmadır nihayetinde, bakarsın parazât olmuş mu sana parazit...

parazit (p) : hay hay... (kızgın bir şekilde başını yukarıya, cama doğru çevirerek) bakın oldu bile!

bir karakter tanımıştım. hastaydı. o da benim gibi uykusuzluk çekiyordu.

bir karakter tanımıştım, uykusuzluk çekiyordu. uykusuzluğunu gidermek için uyku hapı almıştı. prospektüslere harifyen uyar, dozunu aşmaz, zamanını sektirmezdi.

bir karakter tanımıştım, uyumadan önce alınız yazdığından, bir türlü ilaçı içmek nasip olmazdı. uykusu gelmediği için bu ilacı almamış mıydı, uyuyacak gibi olsa neden bu ilaca ihtiyacı olsundu ki, ilacı alsa uykuya geçmek üzere olmalıydı ama yoktu işte uykusu... ilaç öylece masanın üzerinde, sürahinin yanında duruyor, bizimkisi de uykusuz ve umutsuz bir şekilde bekliyordu...

bir karakter tanımıştım
o beni hiç tanıyamamıştı...

* * *

yıl : 2011
ocak ayını da devirdik.
kısmet şubat ayına artık...

mezar taşları ve hasan

2011-01-21T00:26:00.000+02:00

Kulak verin, ses vermeyin

2011-01-16T23:36:00.000+02:00

İnsan en çok neresine bakar? Ellerine, ayaklarına, diz kapaklarına ya da bir narsist ise aynayı alıp sürekli yüzüne...Ben en çok ellerime bakarım. Şeytan tırnağı çıkmış mı, ojelerim bozulmuş mı, yüzüğümün taşı yan dönmüş mü, benim hala aynı yerinde mi ve benzeri...

işte burada düşündüm: insan kendi içine bakabilir mi? mesela içses gibi, iç(e)bakış olabilir mi? kendi içine baktın diyelim, şinci n'olcek? ben içime baksam ilk önce vicdanımı görürüm. ama bazıları ciğerlerini de görebilir (ki ciğerlerini göremeyenlere ciğersiz denir).

hah ne diyordum, tabi vicdanımı görürüm. o zaman iç sesimin çenesi durmaz ve sürekli konuşmaya başlar. bu hakikati siz sefil kullarımla paylaşmaktan gurur duyar, tarihe bir şekilde sızmayı ümid ederim (bknz: içses)

hah ne diyordum (ikide bir böyle söylüyorum diye hatırlamıyorum sanmayın, ellerimin üstünde çil gördüğümü söylemedim size) hah ne diyordum, içe bakış, vicdan ya da iş ses: hepsi düşündüğümüz için oluyor.

şimdi şöyle düşünelim (bunu söylediğim anda içsesim konuşmaya başlıyor) : içsesimiz çevrim içi olsa ve insanlar birbirlerinin içsesini duyabilseler... insanlık tarihinin bu büyük miladından sonra yine insanlık tarihinin en elim kazaları olacaktır. neyse ki, yaradılmış en soylu ırk olan insanoğlu her durumda olduğu gibi burada da çözümü bulmuştur. ne yapmıştır insanoğlu? düşünceyi kontrol altına almıştır (bknz: mustafa balbay).

böylece anlıyoruz ki düşünceyi baskı ve kontrol altına almak isabetli bir karardır. bu yazı hakkında düşünenler cezalandırılacaktır dersem tarih kitaplarına geçemem.

cümle aleme buyruğumdur.

Ps: Bu yazida her sey iç içe geçmiş olsada insanlık buna da çözüm bulacaktır.

Lemansız Kalmayın

2011-01-13T09:52:00.000+02:00

2011 - 1992 = 1000 sayi

Thunderstruck

2011-01-08T13:26:00.000+02:00

AC-DC - Thunderstruck (VIDEO)
Yükleyen crevette51. - Yüksek çözünürlüklü video keyfini yaşayın!

I was caught
In the middle of a railroad track (Thunder)
I looked 'round,
And I knew there was no turning back (Thunder)
My mind raced
And I thought what could I do? (Thunder)
And I knew
There was no help, no help from you (Thunder)
Sound of the drums
Beatin' in my heart
The thunder of guns!
Tore me apart
You've been - thunderstruck!
Rode down the highway
Broke the limit, we hit the ton
Went through to Texas, yeah Texas
And we had some fun
We met some girls,
Some dancers who gave a good time
Broke all the rules, played all the fools
Yeah, yeah, they, they, they blew our minds
And I was shakin' at the knees
Could I come again please.
Yeah the ladies were too kind
You've been - thunderstruck, thunderstruck
Yeah yeah yeah, thunderstruck
Oh, thunderstruck, yeah
Yeah
Now we're shaking at the knees
Could I come again please.
Thunderstruck, thunderstruck
Yeah yeah yeah, thunderstruck
Thunderstruck, yeah, yeah, yeah
Said yeah, it's alright
We're! Doing fine
Yeah, it's alright
We're! Doing fine
So fine
Thunderstruck, yeah, yeah, yeah,
Thunderstruck, thunderstruck, thunderstruck
Whoa baby, baby, thunderstruck
You've been thunderstruck, thunderstruck
Thunderstruck, thunderstruck, thunderstruck
You've been thunderstruck

bre ben de "stand up"çı olmak istiyorum...

2011-01-06T10:36:00.006+02:00

dün mesut ile ilker i izledik kılçık' ta. (bknz: cool olmanın 17. kuralı: ünlüleri ilk isimleri ile anmak). ben mesut'un kahkasını sabahları radyo kanallarım arasında dolaşırken duyardım da yıllardır, ne iştahlı gülüyor kereta der fakat dinlemezdim. son altı yedi aydır ise sabahları ortaşeker keyifle dinliyorum... dün bir de sahnede görüp karşılıklı konuşunca falan bir şey farkettim.

ben kolay tebessüm edip zor kahkaha atanlardanım (bknz: cool olmanın 3. kuralı). bunu bilerek yapmıyorum, yaradılış işte, tanrı lütfu ("?! lanet olmasın"). farkettim ki ben nasıl zor kahkaha atıyorsam mesut da o kadar kolay kahkahayı basıyor. kahkaha atma şekli travertenlere benziyor: adım adım, kesik kesik kahkaha atıyor... neşeli... gülümsetiyor beni. bir de "hu" ları vardır mesut'un. ama dünkü gösteride duyamadık onları...

çok büyük şeyler bekleyerek gitmemiştim gösteriye. keyifli adam olduğu kesin 2,01 lik ufaklığın. zaman zaman zirveye ulaştığı anlarda olmuyor değil (en çok telaşlı adam tiplemesini sevdim) fakat bazen çok iyi bir hikayeden sonra çok da iyi olmayan bir başka hikayeyi sıkıştırınca biraz buruluyorsun. bunu bir kaç kere yapınca da artık içine bir kuşku düşüyor . o anda anlattığı şeye gülerken az sonra çuvallayacakmış korkusuna kapılıyor ve anı ıskalıyorsun. ve kişi bazen korkuları ile yüzleşmek zorunda kalıyor mesut' u dinlerken...(ya da ben arızalıyım, bu daha olası)

mesut'u dinlerken yazılı bir metnin varlığını hissediyordum. ki bir iki tane elde patlayan espri sonrası mesut, "bu espriyi yeni yazmıştım","olmadı değil mi" gibi, kendi kendisiyle yapması gereken hesaplaşmayı naifçe seyirciyle paylaşarak bu hissiyatımı delillendirmiştir. öte yandan bu ifşaatı seyirciden olumlu puan almıştır... mesut gösterisine başlarken başkalarını gözlemleyip onların hikayesini anlatmaktansa, kendi başına gelenleri anlattığını söylüyor (ya da kurgusunu bu minval üzerine kuruyor) ki bence bu durum tıkanmaya çok müsaitmiş gibi geliyor. zira her anlattığı hikayeyi kendisine bağlamak zorunda ve bu da inandırıcılık sorunu yaratabilir. hele bir de cüssesini düşününce hikayelerin çıkış noktası hep 2,01 m. dolaylarında olması kaçınılmaz oluyor.

müzmin konuk ilker ise cüssesi itibari ile daha bizden. eh dolayısıyla da hikayeleri gözleme dayalı oluyor... iç ve dış gözlemler daha dengeli. artık kaçınılmaz olarak her yeni komedyeni cem yılmaz ile ( o kadar da cool değilim ) kıyasaladığımızdan ilker için de bu geçerli oluyor ve ilker' in tarzını cem'e (allah'ım bana neler oluyor böyle) çok yakın buluyorum. sahneye çıkar çıkmaz seyirciyi eline aldı ve bir daha da bırakmadı. özellikle ergen tiplemeleri çok hoştu. geçişler mesut'tan daha yumuşaktı ve varolduğunu bilmemize rağmen texti hissetmiyorsunuz. dediğim gibi cmylmz'ın karbon kağıdı olma tehlikesini özgünlüğüyle bertaraf ederse işinde daha da başarılı olacaktır zannımca...

sonuç olarak, keyifli bir akşamdı. tavsiye ederim.

Açlık Çoğunluktadır

2010-12-27T14:07:00.005+02:00

Gülü çiğdemi filan bırak
Sardunyayı karidesi filan bırak
Acıyı ve ölümleri bırak
Oy pusulalarını ve seçimleri bırak
Evet
Seçimleri özellikle bırak
Çünkü açlık çoğunluktadır
Her kişinin ukala ömrü
Yeter sanılır çiçeklenmeye
Ve dünyanın karanlığından
Bir aşk bahanesiyle kurtulmaya
Kaçıp giden baharların anısı
Elden ele devredilen bir gençlik duygusu
Laleler sümbüller bütün öbür boklar püsürler
Hakkım var mıdır bunları söylemeye
- vardır
Güneş doğarken ve batarken
Yazdan kışa girerken ve kıştan çıkarken
Ve dağda ve kırda
Hakkım vardır -
Çünkü en azından dünyadan
Dölsüz katırlar geçer
Yüklü vagonlar geçer
Demir yüklü şilepler geçer
Yelkenleri işletenleri ve tayfalarıyla
Ve onların karıları ve çocuklarıyla
Ve bilinmez sanılır geleceği
Bir demiryolu makasçısının
Oysa kesinlikle yazılmıştır
Her sevgi kitabında
Asıl olan açlıktır
Çoğunluktadır

Sevişmek o yüzden gereklidir
Evet açlık, yok olsun bütün incelikler
Mendiliniz var mı, kabak ograten
Bof strogonof mantar fileminyon
Güneş görmemiş midye
Midye görmemiş güneş
Ve soygun halindeki otel malzemeleri
Ve altın arayıcılar
Ve istedikleri yerlerde
Yüksek graviteli petrol bulanlar
Hem thames kıyısında
Hem mekong deltasında
Bir kalça fotoğrafına bunlarla birlikte bakanlar
Çoğunlukta değildir
Açlık çoğunluktadır
Artık her şeyi yaşadık
Ve birlikte düşündük
Ve düşündük ki her şey cehennem
Bir bakışta
Ve cehennem
Başarılmamış bir savaştır
Dünyanın ortasında kullanılmamış bir su
Cehennem, insanın kendi ciğeri
At sırtında taşınan ölü
Kundağa girmeyen bebe
Karanlıklarda açan çiçeklerin
Bir insanın ölümüne dönüşü
Bir insan ölümü olmaya
Çünkü açlık çoğunluktadır
- İşte o zaman diyorum ki -
Gelişin şen olsun senin
Her şey esirgesin seni
Çünkü açlık çoğunluktadır
Ve ezecektir gücüyle dünyayı
- İkimize bir aşk elbette yetmez
Türlü şeylerin savunulduğu -
Diriliğe eşitliğe tokluğa
Artık ayıp olan tokluğa
Çünkü açlık çoğunluktadır
Açlık.

şiir : Turgut Uyar

foto. : Sebastiao Salgado

Brezilya’lı fotoğrafçı Salgado 1944 yılında sekiz çocuklu bir ailenin altıncı çocuğu olarak dünyaya geldi. Salgado lisans eğitimini fotoğraf dışı bir alanda ekonomi alanında yaptı. 1968 yılında A.B.D.’de ekonomi yüksek lisansına başladı. 1971 yılında ise yine aynı alanda doktorasını tamamladı. 1973 yılına kadar iş hayatını ekonomist olarak iş hayatını sürdürdü. Aynı yıl eşinden aldığı makine ile Afrika’ya yaptığı yolculuk sırasında fotoğrafla tanıştı. Salgado yine aynı yıl Sygma ajansına girdi, 1975-1979 yılları arasında da Gamma ajansı için çalıştı. Ardında, daha sonra ekonomik krizden kurtulmasına vesile olacağı Magnum ajansı üyeliğine seçildi. ABD başkanı Reagan’a düzenlenen suikast girişimini fotoğraflaması hem ona uluslararası ün kazandırdı hem de ajansını yaklaşık on yıldır sürmekte olan ekonomik krizden kurtardı.

yazının devamı için: http://www.hakankuyumcu.com/kategori/fotograf-arsivi/10290/sebastiao-salgado

Kim o?

2010-12-10T10:03:00.003+02:00

kim bilir?

görüşmeyeli neler oldu neler, sahi neler oldu kim bilir? kim neler bilir, kimler ne bilir? ee tabi, kim ne bilir?

kim…sizin de kulağınızı tırmalamıyor mu? kim… bana bir tuhaf geliyor bugün “kim”!

kim, diyor sözlükler, farsçadan girmiş olabilirmiş dilimize: hangi kişi (zamir)

kim ve ise bir araya gelmiş ve kimse olmuş.

kimse kim=kim ise kim, şimdi daha bir hoşuma gitti bu ikilememsi rest çekme şeysi…

bakınız bu kimse nin başına bazı haller gelebiliyor. örneğin başına konan bir her bu kimseyi daha bir asi ya da vurdumduymaz yapıyor. her kimse kim?

ya da,
her kim başına buyruk hareket ederse kellesi vurulacasına, tehditkar olabiliyor…

bunun ingilazca sı da hoş öte yandan: whoever. (ever ve never ikilisi de = habil ile kabil, edi ile büdü, + ile - )

neyse konudan şaşmayalım (ne ise ne).
kim
kimse
kimse kim
her kimse
her kim

bu çok sevgili kim + se birlikteliği, bazen ıssızlaşıyor ve depresif bir moda giriyor: kimsesiz kalıyor. öyle metruk, öyle bir başına….

pek zararsız, harici odakların aleti olmaktan uzak bu kim, sonuna +lik alarak, kimlik sorununa giden yolu açar… ve başlar bir melankoli…

asayiş işin içine girer sonra: “evet gençler, kimlikler! attığınız yumurtalar, bir gün hesap soracaktı elbette… “

kimi henüz kimliğini bulamamışken (kimliksiz) kimi de işi çoktan millileştirmiştir: milli kimlik ya da biraz daha eski tabirle, milli hüviyet…

devam edelim:
kimsesiz
(milli) kimlik
kimliksiz

kim kadar sevdiğim bir başka kelime ise kip tir. yerimizin sonuna geldiğimizden, torkunç un daha fazla uzatmasına fırsat vermeden tdk ya bakalım:
isim, dil bilgisi
1 . fiillerde belirli bir zamanla birlikte konuşanın, dinleyenin ve hakkında konuşulanın, teklik veya çokluk olarak belirtilmiş biçimi, sıyga.
2 . felsefe değişebilen, geçici nitelik, san karşıtı:
"bir maddenin biçimi bir kiptir, ağırlığı ise sanlarından biridir."- .
3 . sıfat, halk ağzında uygun, tıpatıp gelen.
4 . sıfat, halk ağzında sağlam, dayanıklı.
5 . eskimiş örnek, kalıp.

ben en çok sağlam olanını severim.

hoşça kalınız…

kim kime kimliksiz derse, o kimsenin kip gibi yüreği kimsesizlikten daralsın, kimileyin geceleri uyanıp ağlasın ağlasın ağlasın, diyenler vakfı mütevelli heyeti bambaşkanı…

Gel Gör

2010-09-07T00:01:00.000+03:00

Gel, bak baharlarla filizlenmiş
Gör, mor çiçekli dallarım var
Gel, bak nasılda incecik süslenmiş
Gör, dupduru meydanlarım var
Bayramlarım, şenliğim
Çocuksu içtenliğim ve ben
Sanki yıllarca seni
Bekler dururmuşum
Kızgınlığım zorluğum
Ürkütmesin incecik ruhunu
Sen geldiğinden beri
Hepsinden soyunmuşum
Gel, gör, gör ki al yeşiller
Maviler boyandım
Uykumdan uyandım

Civu Civu

2010-09-04T11:20:00.000+03:00

afif kadın ile hafif kadın arasındaki fark, afifeyi hafife almak gibidir...

afili afili gezen bir çelebi, amfitiyatro ekosu kadar gür sesli bir amfibik karakter
afra tafra yaparken
affınıza sığınmadan
afrozdiyak etkisi kanımda dolaşırken

ben
- sevişirken gelmiş gelecek tüm erkekliklerin bünyesinde mürekkep olduğu -

sen
- esrimelerinde tüm kadınların teninde vücut bulduğu -

ancak bir bebek yüzü kadar çirkinleşmeye teşne yüzünün ortasında dudakların vajinanın şeklini alırken

canını yakarken ben

bir ben yok benden içeri
bir ben var benim dışımda beni içime akan
----------------beni bağlayan

kimseyi bağlamaz ya
yolda gördüğüm bir kedi durup dururken ağlamaz ya
- vardır bir derdi!

ne derdi kendi içinde çember, dışardan tam bir üçgen olan
elalemin derdi, derdi
seni mi gerdi, derdi

doğru ya, dertler bireysel
sorunlar ailevi
sorunsallar toplumsaldı

unuttum

ben ne seni
ne ötekini
ne berikini
ne gelecek olanı
sevmekle yükümlü değilim: allaha şükür
- yüce isa adına -
sevmek her şeyi zorlaştırıyor, bunu bilirim ben,
ben istiyorum seni, ötesi var mı
sen istiyorsun beni, başkası var mı

yok işte diyor biri
bir sen bir o bir de bebek

evet ya, yine doğurdun bu gece
bir batında binlerce ter attın gözeneklerinden
gözelerden su içtiğin günlerden bir gün
göze geldin

gözlerini sevmem
mağripte mağlubu tutmamdandır
- yılandan korkmam yalandan korktuğum kadar -

bak günaha giriyorum işte
- bakma sen de günaha girersin

2010-2011 sezonu üçüncü hafta spor toto süper lig maçları

2010-08-24T21:13:00.003+03:00

ikinci hafta itibariyle ilk dörtte istanbul takımı yok: trabzon - bursa - kayseri - sivas
(g)üç büyükler : fb (5) - beşiktaş (10) - galatasaray (17)

yorum yapabileceğim üçüncü hafta maçları şunlar:
ankaragücü - kayseri: ankara' yı trabzon karşısında izledim, kayseri'yi karabük karşısında. ankara trabzon'a yenilmesine rağmen anadolu takımlarından çok can yakar diye not düşmüşüm. nitekim manisa' yı da 3 golle geçtiler.

kayseri'ye ise gele gele cangele'den hayır var ve belki bir de troise'den. pastırmacıların şansı ankara'daki maç seyircisiz olacak. bu belki onları biraz ümitlendirecektir ama ben gökçek ailesi ile olan bağları ve kenan evren ile olan geçmişleri sebebiyle itici bulduğum ankaragücü' nün kayseri'yi yeneceğini düşünüyorum. kayseri' nin başındaki şota'nın bu kayseri'ye üçüncü gelişi. önceki gelişleri pek hayırlı olmamıştı...

ibb - kasımpaşa : bir tarafta abdullah avcı, diğer tarafta yılmaz vural... bu bile büyükşehir' i desteklememe yeter. bu ikili daha önce dört kere karşılaştılar. a. avcı üç galibiyet alırken bir maç da berabere bitti. fazla söze gerek yok, aklım da gönlüm de büyükşehir'den yana...

sivas - bursa : bence haftanın en sıkı maçlarından biri olacak. sivas' ı gs'ı yenerken izlemiştim. ertuğrul sağlam' ın mesut bakkal'a bariz bir üstünlüğü var: 5g, 3b, 1m. bu maç berabere de olur, bursa da alır. ama bana öyle geliyor ki en mantıklısı tg 2-3 oynamak.

bucaspor - gençlerbirliği : bir tarafta futbolu ile ümit vaat eden bucaspor ama frenkeştayn potansiyeli taşıyan bülent uygun (bkz: milli frenkeştayn: fatih terim) diğer tarafta dengeli ve hep haddini bilen futbol oynatmak isteyen thomas doll

buca, bjk ya 0-1 yenilip, deplasmanda kasımpaşa ile 0-0 berabere kaldı. yeni çıktı birinci ligde, 3. haftada, kendi evinde üç puan almak için bu fırsatı çok iyi değerlendirmek isteyecektir. diğer tarafta ise hazırlık ve tsyd maçları ile beraber son dört maçını 0-0 bitirmiş gençlerbirliği. (ligde eskişehir ve antep ile berabere kaldı)

önümüzde sanki iki alternatif var: alt oynamak veya biraz cesur davranıp motivasyonu daha ağır basan buca ya bel bağlamak.

eskişehir - gs : sadece istatistiklere bakarak iddia oynamak hep yanıltır. ama huy işte... bu iki takımın son beş maç performansı aynı: b.g.m.b.m. rijkaard ve çalımbay iki kere maç yapmış ve bir beraberlik, bir eskişehir adına galibiyet. geçen sezonun ikinci yarısında, es es ler kendi evlerinde maçı 2-1 aldılar.

şu anda gs ın üzerinde büyük baskı var. hafta içi avrupa ligi gruplarına kalırlarsa eskişehir maçından beraberlikle ayrılabilirler; yok eğer elenirlerse iki takımın performans serisi artık kırılır ve galatasaray maçı alır.

ve hakkında iki kelam edebileceğim son maç antalya - trabzonspor maçı:

trabzon fenerbahçe maçından çok sükseli çıktı. bunun böyle olmasının bir sebebi de aykut kocaman' ın, aynen rakibi şenol güneş gibi, açık futbol oynatmasıydı. iyi ki böyle oldu. biz de ıkıla sıkıla değil de hoplaya zıplaya maç izledik. bu hafta şenol güneş' in karşısında atak futbol oynatmayı seven mehmet özdilek. (şifo' yu isviçre maçında yaptıklarından dolayı hala affedemiyorum. o kadar çok seviyordum ki onu, kızgınlığım da aynı büyüklükte oldu.)

maça dönersek, evet antalya açık futbol oynamak isteyecek ama silahları fenerbahçe kadar etkili olmadığından özgüveni daha makul düzeyde olacaktır. trabzon hafta içi liverpool ile de oynayacak. turu geçmesi durumunda hiç düşünmeden antalya'nın galibiyetine oynacağım.* ama liverpool'a elenirseler maç berabere bitsin isteyeceğim...

eh benden bu kadar...
astalavista!

* "sen git liverpool'u ele, sonra antalya'ya yenil. olacak iş mi?" denildiğini şimdiden duyar gibiyim.

Sezar Kayseri' de Temmuz sıcağında pastırma yerken kiminle neden tokalaşmaz?

2010-08-17T14:45:00.022+03:00

** öğreten adam modundayım, talebe kipine geçmeyeni, dilek ağacına bağlar, istek kipinde (gül-e ağla-y-a) diderim ** (ditmek, -der (-i) 1. Yün, pamuk vb.ni tellere ayırarak kabartmak. 2. Elle çok küçük parçalara ayırmak. 3. deşmek)

Jül Sezar : Gaius Julius Caesar (okunuşu Kayser). Kayser, imparator manasında kullanılmış ve Alm. Kaiser ile Rusça Çar bu kelimeden türemiştir.

Sezar isminin kökeni ile ilgili muhtelif rivayetler var. Bunlardan en meşhur üçü:
İlki Caesar bir savaşta (muhtemelen Thapsus savaşında) filleri çok iyi mevzileyerek başarı sağladığı için Fil=caesai), ikincisi çok sık saçlı olduğu için (Latince caesaries); ya da son olarak parlak gri gözleri (Latince oculis caesiis) olduğu için...

(Ayrıca Sezar' ın annesi Aurelia Cotta' nın benzer bir yöntemle Sezar'ı doğurmasından dolayı uterusunun kesilerek yapılan bu tür doğumlara sezaryen denir.)

Bu ihtimallerden en kuvvetli olanı fil ile ilintili olanıdır, zira Sezar dönemindeki sikkelerde file rastlarız (Sezar aynı zamanda

kendi portresini sikke ye basan ilk Roma hükümdarıdır)

Sen koskoca Roma hükümdarı, diktatörü, kayseri, taşı toprağı her şeyisin cognomenlerin bini bir para, ama saçların sık fakat kelleşme emareleri gösterdiği için başına doğru genişleyen alnını taçlandırmak için kafana defne yapraklarından taçlar falan takıp kafan kaşındığı zaman da orta parmağının ucuyla mini mini tarayacaksın... Sıkmıyorum aynen böyle yapardı Sezar.

Cognomen : bugünün diliyle nickname; eskilerin rumuz, daha eskiler in lakap, çok daha eskilerin mahlas demesi gibi bir şey...

Kayseri: Kayseri kentinin adı Latince Caesarea, Yunanca καισαρία (kaysaria) adının Arapça biçiminden Türkçeleştirilmiştir. Eski isimleri Mazaka ve Kaisareia (Fransızca Césarée)'dır.. Kaysar veya Kayser ismi Roma ve Doğu Roma imparatorlarına verilen ünvanın İslam ülkelerinde kullanılan biçimidir. II. Mehmet' in Konstantin'i İstanbul'a çevirmesinden sonra Osmanlı sultanlarına Kayser-i Rum da denilmekteydi.

Roma : Biri Roma dediği zaman hangi Roma diye sormak gerek...
Roma Krallığı MÖ 753 - MÖ 509
Roma Cumhu

riyeti MÖ 509 - MÖ 27
Roma İmparatorluğu MÖ 27 - 476 / 1453
Batı Roma İmparatorluğu 286 - 476
Doğu Roma İmparatorluğu 330 - 1453
Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu 962 - 1806

Roma ismi, kurucuları olan Romulus ve Remus' tan gelir. Efsaneye göre ataları Truva'dan kaçan Afrodit'in oğlu Prens Aeneas olan ikizler Romulus ve Remus' un hikayesi şöyledir:

Amulius, kardeşi Numitor'u tahtından indirerek yerine geçer ve Numitor'un kızı Rhea Silvia (Ilia)'yı Vestal Rahibesi yaparak tapınağa kapatarak onun çocuk yapmasını yasaklar. Çünkü Rhea Silvia'dan doğacak bir çocuğun ileride kendi tahtına göz koyabileceğini düşünmektedir.

Rhea Silvia tanrı Mars'dan ikiz erkek çocuk dünyaya getirir. Bunun farkına varan Amulius, Rhea Silvia'yı öldürerek bebekleri başıboş bir tekneye bindirerek taşmak üzere olan Tiber nehrine bırakır.

Nehrin taşması ile tekne karaya vurur ve parçalanır. Dişi bir kurt tarafından bulunan ve emzirilen bebekleri, daha sonra Picus adında Circe'den henüz dönen bir ormancı bulur ve eşi Canenzo ile birlikte bu bebeklere Romolo (Remulus) ile Remo (Remus) isimlerini vererek büyütürler.

Çoban ailesinin yanında büyüyen Remulus ve Remus, Amulius'un baş çobanından çobanlık yapmasını öğrenirler.

Amulius'un askerleri ile çobanlar arasında çıkan bir tartışmada Remus yakalanarak Numitor'a götürülür. İkizlerin, Numitor'un torunları olduğu ortaya çıkar. Liderliğini Remus ile Romulus'un yaptığı büyük bir ayaklanmadan sonra dedeleri Numitor yeniden tahta çıkar.

Daha sonra, Romulus ve Remus bir şehir kurmaya karar verirler. Fakat şehri kimin kuracağına karar veremezler. Sonunda buna tanrıların karar vermesi gerektiğinde hem fikir olarak dişi kurdun kendilerini bulduğu yere gelirler. Remus, Aventino tepesine oturur ve kafasını yukarıya çevirir. O sırada başının üzerinden altı adet kuş uçarak geçer. Palatino tepesine oturan Romulus'un başının üzerinden ise oniki kuş uçarak geçer. Böylece Roma'yi Romulus kurar.

Herkesin Asena'sı kendine tabii. AS Roma futbol takımının amblemine dikkat ederseniz Romulus ve Remus'u dişi kurdu emerken görebilirsiniz.

(Neden İtalya' da bu sene şampiyon Roma olmasın?! Olmaması için bir yığın neden sürülebilir; keza olacağını düşünenler de gerekçelerini sürebilirler. Ben olmasını isteyenlerdenim. Sezonun ilk maçını Seri B den yeni gelen Cesena ile oynacaklar - ki Appiah' ı transfer ederek dikkatimi çekmiştir. Roma evinde yensin istiyorum)

Roma ve Jul Sezar ile ilgili söyleyeceklerim daha uzun. Devamı bir sonraki yazıya artık.

sonraki yazıda:*nedir bu şubatın imparatorlardan çektiği*Jul Sezar neden tokalaşmayı mecbur kıldı?*Kleopatra, Sezar' ı boynuzladı mı?*Sen de mi Brutus?*gelmiş, görmüş, yenmiş: iyi de bunun kime faydası var

*roma tarihine biraz daha yakından bakarken uzak gözlüklerimi takarsam hem detayları hem de resmin tamamını görebilir miyim?

La Palisse Doğrusu (veya totoloji)

2010-08-15T13:44:00.008+03:00

Jacques de la Palice : d.1470 ö: 1525, fransız asilzade ve asker

İtalya' nın Pavia* şehrini kuşattığı savaşta hakkın rahmetine kavuşmuştur. mezar taşında şöyle yazar:

Ci gît Monsieur de La Palice: Si il' n'était pas mort, il ferait encore envie.
("Here lies Sir de la Palice: If he wasn't dead, he would still be envied.")
(Na' burada Sir de la Palice yatıyor: ölmeseydi, hala kıskanılıyor olacaktı)

fakat cümlenin sonu bilmeden ya da kasten yanlış okunmuştur:

"...il serait encore en vie"
"...he would still be alive"
"... hala yaşıyor olacaktı"

1700 lerin başında Bernard de la Monnoye elliden fazla benzer "la Palice" rubailerini toplayıp "la Palice Şarkısı" ismiyle bir parodi yayınlamıştır. Fransızca bir terim olan "lapalissade" de buradan gelir ki anlamı doğruluğu kabullenmiş önerme demektir.

bundan sonra iki nokta arasındaki en kısa yol lapalisse doğrusudur derse biri, ya da top yuvarlaktır, hep bir ağızdan "lapalissade"
denilecektir. (La Cucaracha diyenlere müsamaha gösterilecektir)

Laf ebeliği (salatası, çorbası) yapanlara (bknz: sofist, protogoras, gorgias) "zıt erenköy" tonunda söylenip arkaya bakmadan oradan uzaklaşılmalıdır.

laf: farsça; "anlamsız söz", lakırtı. yani birine çok anlamlı bir laf etti dediğimiz zaman anlamsız bir söz söylemiş oluyoruz. E buna da dense dense "laf ola beri gele" denir.

* maria, der gibi okunur.

Sarı Kız

2010-07-27T07:21:00.000+03:00

Geceydi. Yağmur yağıyordu. Dolgun damlalar düşüyordu saçlarına, burnuna, yanaklarına. Kimseye bildirmemiş, gizlice ayrılıvermişti evden. Dışarıdaydı. Ne bir ev, ne bir kapı... Özellikle seçilmiş bir yer, gitmekten vazgeçerse dalıvereceği bir yaşam alanı olmamalıydı önünde, ardında.

Yağmur... Daha da hızlandı. Çıplak omuzlarından süzülüyor, göğüs uçlarından sızıyordu karnının üstüne. Üşümüyor, serinlemiyordu; bir etki yaratmıyordu yağmur. Bomboştu sokaklar, ama bir soluk duyumsuyordu ensesinde. Kimdi, ıslak karanlığın içindeki? Yürüyordu. Çevresinde, ağaç ve bitkilerden başka canlı yoktu. Yalnızca bir kıpırtı... Adımlarını hızlandırmalı, kurtulmalıydı ondan.

devamı

Ayracın Ataçla Dansı

2010-07-26T07:53:00.002+03:00

Kitaplığın önünde öylece yatıyorum. Hemen yanı başımda bir saat. Bazen gözüm takılıyor ya, saniyesinde içim bir tuhaf oluyor. Hani merak da etmiyor değilim, nasıl oluyor da başı dönmüyor şu ikincilin? Dolap beygiri gibi başı dönmesin diye gözü bağlı da ben mi fark edemiyorum. Ahh-ah! Aklıma Muvakkit Nuri Efendi ve meşhur deyişi geliyor: "saatin kendisi mekan, yürüyüşü zaman, ayarı insandır..."

Ne diyordum, evet saniye, sürekli dönmesinden daha beteri çıkardığı şu bitmek bilmeyen, gerilimli tiktaklar. Huzursuzlanıyorum. Sahibemin gerilim, polisiye okuduğu yılları hatırlıyor, mengeneye kıstırılmış gibi hissediyorum. Malum, kulak göz gibi değil ki, kafanı başka tarafa çevirince duymak belasından kurtulabilesin. Bakışlarımı çevirsem de arkamdan peşisıra geliyor tiktaklar. Aklıma çizgi romanlardaki klişe görüntüler geliyor, gerim gerim geriliyorum:

Gece.
On yedisinde bir çocuk ıssız bir caddede, gün içinde yağan yağmurla oluşan gölcüklere basmamaya dikkat ederek, fakat bazen bunu başaramayarak, yüreği ağzında, aklında bir gece önce okuduğu cümle fanusa hapsedilmiş bir kelebek gibi sürekli kafasında dolanıp duruyor : “başımıza ne geldiyse evimizde rahat rahat oturamamaktan geldi.” Bu cümleyi okurken yazara hak verdiğini, bundan sonra hemen her konuda daha temkinli olacağını kendine salık verdiğini hatırladı ve bu anın üzerinden yirmi dört saat geçmemişken bu saatte sokakta oluşuna küfretti. Caddenin tekinsizliği, içini kemiren korku ve bunlara ek olarak arkasından gelen kunduranın kaldırımda çıkardığı ses...

Yaklaşık iki haftadır burada, hiç bir şey yapmadan, yeni bir maceraya atılmayı beklemek mi, bu döneğin esiri olmak mı, hangisi beni bu kadar sıkıyor anlamış değilim. Oysa başka bir yerde de bekleyebilirdim pekala. Üstelik bu bekleyiş sürecinde son okuduğumuz kitabı hazmetmek, ilk cümleden son noktaya kadar şahit olduklarımızı şöyle bir gözden geçirmek, bu sayede kitap bittikten sonra da kitapla bir müddet yaşamak benim de hakkım. Kitapların hazzına kitap bittikten sonra yapılan geri dönüşlerle varıyorum, diye not düşmüştü defterine maşukam. Onun içindir ki bir sonraki kitaba geçmemiz bir iki haftayı alıyor. Ama dedim ya bulunduğum nokta bunun için hiç de uygun değil.

Mesela iki kat yukarıda, mumların hemen yanı başında... İçinden geçen can ipini yakıp gözyaşlarını akıtarak kendi kendinde eriyip yok olan ve bu yok oluş sırasında aşığını çapı gittikçe küçülen halkalar halinde kendine pervane ederek alevli cazibesine çeken, çekmekle kalmayan ateşiyle onu azaba düşüren mumların yanında...

"Psst..."

Mumların bulunduğu katta, köşeye kurulmuş basınçlı koku püskürten pilli bir bela bu. Yok yok, gösteriş budalası zamazingo ile aynı katı paylaşmaktansa burada tiktaklar arasında beklemeyi tercih ederim. Her beş saniyede yeşil gözünü kırpıp ev sahibinin tercihine göre 36, 18 veya en kötüsü 9 dakika aralıklarla içindekini tepemden aşağı tazyikle pıskırtıyor. Vazgeçtim, istemem o kadar yakın olmayı bu merete. En kötüsü de başımdan geçen maceraları, gelgitleri; tanıştığım, konuştuğum, beni sırdaş olarak belleyen karakterlerimi, karakteri beş para etmezleri düşünürken kendimi hayli kaptırdığım zamanlar oluyor. Öyle ki ilk kez şahit olduğum andakine benzer duygulanmalara kapılırken bu bizim -çok afedersiniz- osuruklu sanki tek güzel koku yayan kendisiymiş gibi "psst" diye aklımı çıkarırcasına hava atıyor. Bir gün yüreğime inerse bu münasebetsiz yüzünden olacak, bu da böyle biline. Dur bakayım...yeşilinin feri gitmiş bunun yahu. Demek ki yakında pili bitecek lenduhanın. Bak buna sevinilir işte. Zaten kaç zamandır azığı da yoktu garibin, hava atayım derken "ha bre" hava sıkıyor.

Hem bilir misiniz, benim de bir kokum vardı vaktinde. Kitaptan alıntı üç beş cümle yazıp miske bulanmış parlak kağıttan üzerime bir esvap geçirmişlerdi. Sonra da Jean-Baptiste' e nazire yaparcasına beni kapağın altına sıkıştırıp kitabı öyle satışa çıkarmışlardı. Ki kokum tüm kitaba sinmişti. Ben ironi diye işte buna derim...

Bizimki Koku' yu okuduktan sonra beni o caniden nihayet ayırmıştı. Sonrasında ise eline aldığı her yeni kitapta beni de konuya dahil etmiş ve neredeyse on yıldır benim işaret ettiğim sayfadan kitaplarına devam etmişti. Bazen tesadüfen kitaplıkta varlık sebebimin yakınında bir yerlere konulmuşsam özümden çoktan uçup giden miskin kokusunu belirli belirsiz Süskind' ten bana doğru geldiğini duyar, böyle zamanlarda evcil ve esaret dolu bir hayat sürerken ormandan gelen çağrıya uyup vahşi güdülerine koşan Buck' ı hatırlayıp inceden inceye titrerim.

Dedim ya artık bende de kokudan eser kalmadı fakat bana mısın demiyor can parem. Bazen burnuna dayayıp öyle derin derin kokluyor ki beni, en dip gözelerimden çekip alıyor miski. Bunu başardığında da gözlerini kapayıp birkaç saniye hülyalara daldığını dudaklarına oturan ifadeden anlıyorum. Tam da böyle anlarda dudaklarının sıcaklığına atıyorum kendimi. O beni kokladıkça ferahlıyor, ben onun dudaklarından harlanıyorum.

Aşk mı? Bu aşktan ne anlaşıldığına bağlı. Schopenhauer "bütün aşk serüvenlerinin son amacı gelecek kuşağın ortaya çıkmasından, yaratılmasından başka bir şey değildir" diyerek - bizim durumumuzu hesaba kattığınızda - daha ilk cümlede aramızdakinin aşk olma ihtimalini yok etmiştir. Sonra da cinsel birleşmedeki esrime halinin her şeyin özü ve nüvesi olduğunu söyleyerek, belden aşağı vurmuştur Wolverine kılıklı herif. Hiç sevemedim bu adamı. Oysa Stendhal ne hoş bir adamdır. Dört değişik aşk tanımı yapar ki bunlardan biri Heloise' in Abelard' a duyduğu "tutku aşkı" dır. Bu tanım ve atıftan benim aşkımın da pekala "tutku aşkı" olduğunu söyleyebilirim. Bir de şu internet güncelerinin birinde "aşk yer yüzüne de, gökyüzüne de bakmaktır" diye bir şey okuduğunu ve alıntılar defterine not ettiğini hatırlıyorum; anlamı muğlak da olsa kulağa hoş geliyor... Hıh.. Schopenhauer' miş, o gitsin de Nietzsche' nin bıyıklarına badem yağı sürsün.

Fakat bizimkinin bir huyu var ki olsaydı eğer midem ağzıma gelir, kan beynime dolardı. Diyelim kitabın çift haneli sayfalarından birinde kaldı, hop yüzümü sola çevirirdi. Bittabi tek haneli bir sayfada kalınca diğer tarafa... Bunu o kadar önemser ki, kitabı kapattıktan sonra olması gerektiği gibi yapmadığını söyleyen bir kurt düşerse aklına, geri dönüp kontrol eder; doğruysa derin bir nefes alır, değilse - kıblesini şaşırmış bir mümin gibi ahlanıp - cıkcıklayarak yüzümü doğrulturdu. Bunla da yetinse iyi! Sayfanın aşağılarında kalmışsa filistin askısında ters bekletilen bir mahkum gibi beni saatlerce baş aşağı bekletirdi. Böyle anlarda ise aklıma hapishaneye düşmüş şairler gelir, onlardan dizeler okurdum...

Şşşt, bakın işte geliyor. Nihayet! Gözleriyle kitaplığı tarıyor. Lütfen şöyle neşeli bir şeyler olsun bu sefer. Fuzuli darmaduman etti beni. Bak bahar geldi. Evet evet, neden olmasın; tam da Sait Faik havası düşmüşken toprağa. Olmaz mı? Pekala, ya şu kaç zamandır okunmayı bekleyen Çehov seçkisi? Hadi ama... O da ne?! Lütfen, şimdi değil, Tezer Özlü' yü hiç çekemem. Şükürler olsun... Hey göremiyorum o da ne? Vay, "biraz da müzik" diyorsun; bence de harika bir seçim Çöpteki Çiçekler! Ne o, hemen başlıyorsun galiba; otur tabi... Yeni bir kitaba başladığında aldığın yol, sonraki oturuma bir an önce başlamanı sağlayacak kadar bir tat bırakmalı.

Canım ya, ne de güzel saçlarını atıyor öyle:

"saçlarını kuzeye doğru mu tarıyordun sen
ondan mıydı güneyde bir ilkbahar gibi öksüz kalışım"

İşte kalkıyor. Şimdi benim sıram geliyor. Umarım sayfanın ortasını geçmemiştir. Hey, buradayım. Ne arıyor ki çantasından? O da neyin nesi, toka mı? Hah işte beni gördü… Niye öyle bakıyor, ben bu bakışları hiç beğenmedim! Bir elindeki kocaman papatyalı tokaya, bir bana bakıyor... Neyin var kuzum? Şşşt, ne yapıyorsun? Yahu tokanın kitaba iliştirildiği nerede görülmüş! E ama, ama bu bir... Bu bir ataç, hem de kocaman... Yo bunu bana yapamazsın, bunca seneden sonra, o kaba şey benim yerimi alamaz. Hem… hem sayfaların canını yakar o , kitabın ruhunu dağlar. Bak hiç duyuyor mu beni? Hey sana diyorum, nereye gidiyorsun. Yüreğim, yüreciğim... Sevgilim gitme, bak rengim soluyor...nefes alamıyorum. Ter... Off sırılsıklam oldum. Şu anda bir dil altı ilacının prospektüsünü okumaya ihtiyacım var. Sevgilim, gözlerim kararıyor.

Kalbim...

El... "Psst" ... Veda.

Bahçeşehir Üniversitesi Sinema Arşivi

2010-07-26T07:46:00.001+03:00

bu da linki: http://www.iletisim.bahcesehir.edu.tr/arsiv/

Bir Kekemenin Aşkı

2010-07-21T18:42:00.002+03:00

yusuf aksu, "aşk başı da sonu da belli olmayan bir yoldur" dedi dün bana.
gece oldu.
sabah oldu.
uyandığımda yusuf aksu' nun beynimin bilmem hangi noktasına hapsolmuş kendi içsesimle yoğrulmuş sesi, "aşk gökyüzüne de yeryüzüne de bakmaktır" dedirtti bana.

sonra şüpheye düştüm: bunu ben mi dedim, yusuf mu, yunus mu, tahsin mi?

Yemişhane

2010-07-18T20:42:00.003+03:00

Ye

- Hadi biraz ye kızım, gün boyu bir şey yemedin. İnce hastalığa yakalanacaksın alimallah.
- Peh… Bu kiloda birinin “ince” bir hastalığa yakalanması sanki mümkünmüş gibi!
- Sen sus bakayım. Kardeşine bakma kızım. Sana çorba getireyim mi? Bak çok güzel ezogelin çorbası yaptım, enfes…
- Anane sen hanımefendiye şöyle daha az köyü hatırlatan, daha batılı bir şey getirsen ya. Senin bu züppe torunun ezogeline falan itibar etmez…

Yem
- Oğlum ne dersin zokayı yutacak mı dersin Ferit?
- Başka şansımız yok, dua et de yutsun.
- Kıza güvenmekte hata etmemiş olalım da?!
- İnşallah.
- Bu gece….
- Evet bu gece… Kız herkes yattıktan sonra ışığını iki kere yakıp söndürecek. Sonra biz bahçe kapısından moruğun odasına gireceğiz.
- Niye cepten aramıyor?
- Böylesi daha havalı.
- Köpekleri ne yapacağız?
- Bu kaçıncı yahu? Dedim ya, akşam yemeğinden sonra Ferit, ablası hasta olduğundan, onun yerine ilçeye inmiş olacak. Ertesi gün öğlene kadar gelmez. Dede yatsıdan sonra aşağıdaki odasına çekilmiş olacak. Anane de biraz hasta torunuyla ilgilenecek, sonra o da namazını kılıp sekideki odasına çekilecek.
- Ya bu yaşlılar niye yataklarını ayırırlar ki? Bunlar odaları da ayırmışlar…
- Dede ile nine akşam yemeklerini tıkanırken, Feride Hansel ile Gratel’ in uyumaları için yemleriyle ilgilenecek.
- Oğlum ya köpeklere tesir etmezse…Bak ben çok korkarım köpekten.
- Senin kadar ödlek bir adamla bu işe niye girdim ki ben? Sen ufak bir arızada bizi satarsın…
- Valla orasını bilmem. O köpekler uyluğunu dişlediklerinde halini görmek istemem. Hem ne biçim isimleri var öyle?
- Bırak şimdi. Diyorum ya, Feride onları uyutmuş olacak. Ferit ilçede, dede aşağıda, nine yukarıda uyuyor, Feride parmak uçlarında inip arka kapının kilidini açıp bizi bekliyor olacak…
- Feride nasıl bir insan oğlum. İnsan kendi ailesini nasıl olur da soyar?
- Başka sansı yok, hamile kaldığı öğrenilirse sonu olur. Onun da benim de…
- Oğlum sende de ne mide varmış! Nasıl yaptın o işi?
- Seni ilgilendirmez. Kız dediğin biraz ele avuca gelmeli. Hadi çarşıya inelim. Akşam otobüsü kalkmak üzere, Ferit’in bindiğinden emin olmamız lazım.

Yemek
- Kız gelmiyor mu?
- Hasta.
- Nesi var.
- Hasta işte. İştahım yok diyor.
- Bu aralar hep dalgın zaten. Yemeğe gelmediğine göre okkalı bir sıkıntısı var.
- Ferit gitti mi?
- Evet, bir tas çorba içip gitti. Feride numara yapıyor, diyor. Sırf ilçeye gitmemek için hastayım diyormuş.
- Keşke öyle olsa, yüzü sapsarı kızımın.
- Ferit de Şahika’larda kalacağı için huysuzluk yapıyordu. Bu hafta ilçeye gidilmese olmaz mıymış, Şahika Teyze’nin çocuklarına katlanamıyormuş, otelde kalsa ne olurmuş; konuştu da konuştu.
- Bu çocuk da en az senin kadar huysuz bir adam olacak. Na’ şuraya yazıyorum.
- Hadi hadi oyalanma da dolma ver bana. Çok yorgunum, abdestimi bozmadan namaza durup yatacağım.
- Sen o osurukla zor durursun namaza.
- Hadeee, boş konuşma.

Yemiş
- Biraları çıkarsak mı, soğumuştur bence.
- Getir getir. Dikkat et, nehrin kenarında yılan çok olur.
- Aman ne komik…

- Sen misin Ziya?
- Benim, Feride.
- Ne işin var burada?
- Seni arıyordum.
- Sebep?
- Baba olacaksın.
- Annesi kim?
- Salak salak konuşma, ciddiyim.
- Asıl sen saçmalama, köyde kapaklayacak başka birini bulamadın mı?
- Aman çok da meraklıyım sanki sana. Ama çaresine bakmazsak 6 ay sonra baba olduğunda başına gelecekleri sen düşün.
- Kızım sen ciddi misin?
- Sence buraya kadar seninle sohbet etmeye mi geldim dersin.
- Lan oğlum, kuruyemiş almış mıydın sen? Biralar buz valla, buz…
- Sen de mi buradaydın?
- Ooo, Feride hanım; gecemizi şenlendirmeye mi geldin?
- Çüşş, sen git de çarşafını becer. Suat a bizimkilerden nasıl para araklayacaklarını anlatıyordum. Çocuğu aldırmak için para lazım.
- Hıh?
- Eh duyduğuna göre sen de artık işin içindesin demek.
- Hop hop, ben bir şeyin içinde değilim.
- Ne? Para mı? Kızım sen ne dediğini biliyor musun? Ziya bu kız aklını yemiş.
- Başka çare yok Suat. Ben hamileyim, ben yanarsam sen de yanarsın.
- Hadi canım, yeme beni. Tüm köyün çocukları üzerinden geçti senin.
- Sen bilirsin, yalnız Ferit’e senin beni fidanlıkta kıstırdığını söylediğimde senin üzerinden kimlerin geçeceğini bir düşün istersen.
- Suat, kız haklı.
- Ziya haklı, Suat.
- Tamam tamam. Bakarız bir çaresine. Hele şu biraları devirelim de…
- Lan oğlum yine mi yaş kuruyemiş aldın. Gaz yapıyor bunlar, demedim mi sana.
- Bir yemiş, nasıl hem yaş hem kuru olur ki?
- Bi siktir git.

Bekle Beni Brezilya

2010-07-12T11:53:00.006+03:00

Bir dünya kupasının daha sonuna geldik. Kupayı Hollanda' nın alması için atmadığım takla kalmadı fakat nafile...

Kupayla birlikte vuvuzela sesi, ömer üründül şeysi artık evlerden ırak olacak. Buna içilir işte...

İkinci tura çıkan takımlara şöyle bir baktığımızda İngiltere, İtalya, Danimarka, İsviçre elenirken güney amerika takımlarının başarısı göze çarpıyordu. Fakat yarı finale gelindiğinde güney amerika yı temsil eden sadece Uruguay kalmıştı, kupa da avrupa takımına gitti en nihayetinde...

Dünya kupası yılları güzeldir, anısı bol, geyiği enfestir. Özleyeceğim...

Kupanın Bayrakları

2010-06-11T12:42:00.012+03:00

Dünyanın en büyük futbol şöleni başlıyor nihayet. Tüm dünyada spor adamları kupaya ilişkin haberler veriyor, yorumlar ve analizler yapıyor en heyecanlı halleriyle. Sakatlık haberleri, ölüm grubundan kimlerin çıkacağı ya da kupayı Arjantin’in kazanması durumunda Maradona’ nın gerçekten çıplak koşup koşmayacağı konuşuluyor keyifli keyifli. Evet bu yaz kadınlar “yine mi futbol” tandaslı konuşmalar yapıyor olacak. Pek çok erkek de ayağını uzatarak, göbeğini kaşıyarak, birasını içerek anın tadını çıkaracak: carpe diem. Kadınlarımızı futbolun içinde görmek isteriz elbette, onlar da bizimle beraber izlesinler isteriz; izleyenleri ayrı bir severiz. Hele bir de bu eğlenceye dünyanın dört bir yanından halkların katıldığını düşündüğümüzde “olimpik ruh” çağırmışçasına tüm dünyaya kardeşçil, barışçıl enerjiler yollamaya başlamışızdır. Transa geçmiş beynimiz artık başka başka çalışmaya başlamış, kendi ezberini bozmuştur: halklar bir, sınırlar suni, bayraklar masum, iktidarlar provokatif!

Evet bayraklar fazlasıyla masum. Dini bütün, bellekleri sağlam, her daim ümit var ve barışçıl. Devletler de yapay, sınırlar gibi! İnsanoğlunun genlerinde varolan hümanizmaya inat devletlerin refleksleri bir o kadar gaddar!

Şimdi devletleri boşvermek en iyisi (hep onlar vatandaşlarını boş verecek değiller ya) biz dönelim bayraklarımıza. Bahar gibi, rengarenk, cıvıl cıvıl bayraklara…

Bayrak bilimi (vexillology) elbette çok daha detaylı, kendine göre bir terminolojisi olan bir alan. Benim burada sizinle paylaşmak istediğim dünya kupası vesilesi ile bayrakların gönderlerinde dalgalanırken bize neler söylediklerini hafifçe fısıldamak. Görüleceği üzere bayrakları dinlendiğimizde dinler tarihi, siyasi tarih, coğrafya ve harita bilgisinin tam ortasında buluyoruz kendimizi. Daha ne olsun, bence gayet karlı bir alışveriş…

A Grubu:
Fransa, Meksika, Uruguay, Güney Afrika Cum. (GAC)

Uruguay

Bu grupta Urugauy bayrağı, köşesindeki Mayıs Güneşi sayesinde diğerlerinden sanki bir adım öne çıkıyor ve bu da bizi Inka’lara götürüyor. (Mayıs Güneşi’ ni kullanan diğer ülke ise komşusu Arjantin). Fenerbahçe’nin Uruguay’lı futbolcusu Lugano’ya artık her baktığımızda Mayıs Güneşi’ ni ve dolayısıyla Inka’ları düşünmek işten bile değil. Futbol asla futbol değildir!

Enine dokuz mavi ve beyaz şeritler ise Uruguay’ın dokuz bölgesini temsil ediyor. (Yerlilerin dilinde Uruguay “boyalı kuşlar ırmağı” anlamına geliyor.)

Fransa bayrağının renklerinin hikayesini okumaktan ziyade Kieslowski’nin Mavi, Beyaz ve Kırmızı üçlemesini izlemenizi tavsiye ederim. Çok daha keyif alacağınızdan şüpheniz olmasın.

GAC’ ın bayrağı ulusal bayraklar arasında en renkli olanlardan biriyken Meksika bayrağı da renkleri itibari ile sanki İtalya bayrağı ile aynıdır. Ancak Meksika bayrağındaki yeşil ve kırmızının tonları daha koyudur. Meksika bayrağının ortasındaki arma ise bizi Aztek' lere ve Mexico City' nin hikayesine götürür...

B Grubu :
Arjantin, Yunanistan, Nijerya, Kore Cumhuriyeti

İşte tam da dünya kupasına yakışır bir karma. Dört takım, dört kıta…

Arjantin bayrağı bizi yine (ve son kez) Mayıs Güneşi’ ne götürürken mavi ve beyaz renkler gökyüzü ve buluta işaret eder. Bazı tarihçilere göre ise de Meryem Ana’ nın kıyafetlerindeki renklerdir mavi ve beyaz.

Kore Cumhuriyeti favori bayraklarımdan biridir. Ama ondan evvel :

Elbette Güney Kore demek daha doğru olurdu. Uluslararası camiada Güney Kıbrıs’ın tek başına Kıbrıs’ı temsil etmesi KKTC adına haksızlık ise bizim de Güney Kore Cumhuriyeti dememiz gerekir. Böylece halkın diğer yarısını yok sayma terbiyesizliğini yapmamış oluruz.
(üstelik Güney Kıbrıs bayrağı adanın tamamını resmederek görsel hafızalara da bunun propagandasını yapar alttan alta. KKTC nin bayrağı ise malum! KKTC nin izolasyonuna dikkat çekmek adına yeni bir bayrak yarışması yapılsa ay ve yıldıza ilave olarak ada çizilmeli bence. Buradan ekabir-i devlete tavsiyemdir. Bayrak da değişir mi diyenlere ise şu zaman çizelgesine göz atmalarını tavsiye ediyorum)

Güney Kore

Şu ana kadar incelediğim bayraklar arasında Güney Kore bayrağı simgesel olarak en zengin olanıdır. Öyle ki başlı başına bir yazı konusudur. Burada kabaca değinelim, merak edenler araştırıp içinde boğulabilir..

Güney Kore bayrağı (nam-ı diğer Taegukgi), Kore halkının saf ve temizliğini simgeleyen beyaz zeminin merkezinde tegin çemberi ve dört köşesindeki trigamlardan oluşur. Trigamlar uyum, simetri, denge ve devinimleri sembolize eder. Merkezdeki Yin (negatif, mavi) ve Yang (pozitif, kırmızı) birlikte mükemmel dengeyi oluştururlar.

(Bir film önerisinin tam da yeri. Film, adını Güney Kore bayrağının adıdan alır: Taegukgi (2004) Savaş filmleri arşivinizde mutlaka bulunması gerekir. Böylesi çok ender bulunur...)

Grup C
İngiltere, ABD, Slovenya, Cezayir

İngiltere ve ABD bayraklarını hemen her gün görmekten bıktığınızı bildiğimden o ikisinden uzak duruyorum burada. Cezayir bayrağındaki yeşil doğayı, beyaz barışı, ay yıldız İslam’ı simgelerken kırmızı Fransa’ya karşı yürütülen Cezayir Kurtuluş Savaşı’nda ölenlerin kanından almıştır rengini. 1954 – 1962 yılları arasında sürmüş bu büyük savaşın kıymet-i harbiyesi zannımca pek bilinmemektedir…

Slovenya

Bu gruptaki favori bayrağım ise Slovenya. Sebebi ise bildiğim kadarıyla en “çevreci” bayrak olmasıdır. Enine üç çizginin sol üst köşesine yerleştirilmiş hanedan armasının ortasında Slovenya’ nın en yüksek tepesi Triglav Dağı vardır. Önündeki iki dalgalı çizgi Adriyatik Denizi ve ülkenin nehirleridir. Üstlerindeki altın sarısı üç tane altıgen yıldız Cilli (Celje) Kontu’ nun hanedan armasıdır.

Grup D
Almanya, Sırbistan, Avustralya, Gana

Bu dört ülkenin bayrakları arasında hikayesi ile Almanya en ilginç olanıdır:

Almanya

Yıl 1813. Prusya ordusu ve Napolyon önderliğindeki Fransız ordusu çarpışırlar.Napolyon’un son demleridir. (zaten iki sene sonra da Waterloo savaşını kaybederek düşüşü hızlanacaktır) Prusya ordusunun içinde gönüllü Lutzow birlikleride vardır. Bu birliklerin üniformaları siyah, düğmeleri altın sarısı ve düğmelerin kaplaması da kırmızıdır. (bu renkler Kutsal Roma İmparatorluğunda da kullanılmıştı) Bayrakta renklerin öz geçmişi böyledir yaygın kanıya göre…

Sırbistan'ın bayrağı klasik Pan-Slavist renklerdir (mavi, beyaz, kırmızı). Aynen Hırvatistan, Rusya, Slovekya, Slovenya ve Transdinyester de olduğu gibi. (Transdinyester, Moldova’nın içinde kendi bağımsızlığını ilan etmiş de-facto bir cumhuriyettir)

Gana’nın bayrağı da çevreci mesajlar veren ender bayraklardan biridir. Kırmızı ölenlerin kanını, sarı ülkedeki zengin yer altı kaynaklarını, yeşil de zengin orman ve yer üstü zenginliklerini sembolize eder. Ortasındaki yıldız ise Afrika’nın bağımsızlığı için rehberlik eden kılavuz yıldızdır.

Grup E
Hollanda, Kamerun, Danimarka, Japonya

En tatsız grup. Kamerun’un Pan-Afrikan renkleri, Danimarka’ nın İskandinav haçı, Hollanda’ nın kırmızı, beyaz, mavisi… Hiç de eğlenceli değil. Yardımımıza Japonya yetişiyor kamikaze uçaklarıyla…

Japonya

İngiltere “güneşin batmadığı ülke” ise Japonya “güneşin doğduğu yer” olarak bilinir. Zaten Nippon olarak da bilinen Japonya kendi dillerinde “güneşin kaynağı” demektir. Artık beyaz üzerindeki daire güneşin olduğunu belirtmeme de gerek yok sanırım.

Grup F
İtalya, Paraguay, Slovakya, Yeni Zelanda

İtalya

İtalya bayrağı: Il Tricolore… yeşil doğadır, beyaz Alplerdeki kar, kırmızı İtalyan Bağımsızlık Savaşı’nda dökülen kandır. Il Tricolore üzerinde Fransız İmparatoru Napolyon’un da etkisi fazladır. 1797’de Napolyon’un himayesinde kurulan Cispadane devleti’nin (ki bir sene sonra Cisalpine Devletine ilhak edilmiştir) bayrakları yeşil, beyaz ve kırmızıdır.

Diğer üç ülkenin bayraklarında çok fazla bahsedilecek bir şey yok. Sadece Slovakya bayrağındaki armaya biraz yakından bakarsak ülkenin Hristiyanlıkla olan bağına ithafen iki haç ve en yüksek üç tepesini görürüz: Tatra, Fatra, Matra (heyhat Matra bugün kuzey Macaristan topraklarındadır)

Grup G
Brezilya, Portekiz, Fildişi Sahili, Kuzey Kore

Brezilya

Bu grubun sembolizm yarışmasında bittabi Brezilya öne çıkıyor. Futbolu gibi, karnavalları gibi, kadınları gibi cıvıl cıvıl Brezilya. Bir gün ülkemizde dünya kupası düzenlenirse, sizce memleketimin erkekleri en çok hangi ülkenin maçlarına rağbet ederler. Ve sizce bunu sadece futbol ile açıklayabilir miyiz? Hiç sanmıyorum ey halkım, hiç sanmıyorum…

Brezilya’ nın yeşili yağmur ormanlarıdır. Sarısı ülkenin madenleri, laci küre gökyüzü, yıldızlar da eyaleti.. Ortasındaki motto Ordem e Progresso dur (Düzen ve İlerleme). Pozitivizm’ in babası A. Comte’ un şu cümlesinden esinlenmiştir: Love as a principle and order as the basis; progress as the goal"

Portekiz bayrağı ise 2/5 i yeşil, 3/5 i kırmızı olmak üzere iki renk ve ortasında da hanedan armasından oluşur. Aslına bakılırsa yeşil ve kırmızının Portekiz bayrağına nüfuz etmesi daha yeni 1910 larda olmuştur. Yeşil için ümit, kırmızı için ölenlerin kanının rengidir derler… Artık kim nasıl tutturursa öyle…

Fildişi Sahilleri' nin arması bu kadar güzelken neden bayraklarına koymamışlar anlamadım gitti. Kuzey Kore bayrağının kendisinde özel bir sembol yok ama dünyanın en büyük gönderinde Güney Kore sınırında, silahsızlaştırılmış bölgede, 136 kg. ağırlıyla adından söz ettiriyor.

Grup H
İspanya, Şili, İsviçre, Honduras

Honduras

Kuzey Amerikanın güney burnundaki Honduras’ın sağında Karayip Denizi, solunda Pasifik Okyanusu var. Bayrağının her iki kenarındaki mavi şeritler işte bu denizlerin simgesi iken, ortadaki beyaz şerit iki deniz arasındaki ülkenin kendisini, barışı ve refahı simgeliyor (gönenç diyenler de var) Ortasındaki 5 yıldız ise eski Orta Amerika Federal Cumhuriyet ülkelerini (El Salvador, Kosta Rıka, Nikaragua, Honduras ve Guatemala) ve tekrar birleşme ümidini sembolize ediyor.

Ve son olarak bahsetmek istediğim ülke ise Şili. Dünyada üzerinden en çok paralel geçen ülke , bir o kadar da daracık. Pablo Neruda akla ilk gelir Şili deyince ve bir de şarapları.

Şili

Bayrağına baktığımızda da mavi gökyüzüdür, beyaz And Dağlarının karı, kırmızı yine ölenlerin kanıdır. Yıldız ise onur ve başarıyı sembolize eder.

İşte görüyorsunuz ya hep iyiyi, ümidi, ölenlerin acılarını unutmamayı, barışı müjdeleyen bayrakları halkların önüne katan iktidarlar insanları birbirine kırdırıyor. Acı, ironik…

Neyse biz yine de siyaseti bir kenara bırakıp önümüzdeki maçlara bakalım. Hepinize iyi seyirler…

bir ikilemedir kekemelik

2010-01-13T21:48:00.005+02:00

insan ne yazarsa kendine yazar. yazarken düşünür, düşünürken yazmaz; sadece düşünür. edebiyatı var eden düşünceler midir? yoksa düşüncelere götüren duygulanmalar mıdır? beş duyumuzla edebiyata akarken duyu-dışı algılamalarla fantastiğe yelken açarız: bunların içinde fonetik olarak en çok hoşuma giden duru-görüdür. sanki ingilizcesi kulağa daha bir hoş geliyor : remote viewing

mizah

seth cohen: artık türkiye de yayınlanmıyor sanırım. oc diye gençlik dizisi tadında bir dizi vardı cnbce de. seth oradaki zengin ailenin hazır cevap ve "alternatif" oğluydu. seth'in çok sevdiğim bir tarzı vardı: çok zekice ve "cuk diye oturan" bir mizah anlayışı. en sıkı esprisini yaparken dahi çok usulca ve hafifçe tebessüm ederdi. gülmeyi esprisine maruz kalanlara bırakırdı. ince espri yapar, dediklerinden. sanırım o diziyi izleme sebebimdi. özellikle babası ile atışmalarını izlerken çift yönlü usul usul espri sağnağına maruz kalırdınız.

rory gilmore: yine artık yayınlanmadığını düşündüğüm bir başka cnbce dizisi: gilmore girls. diğer gilmore da annesi lorelai gilmore. analı kızlı bu çok güzel cins-i latife duyduğum erojen sevgiyle birlikte diğer hoşuma giden, hazır cevap güzel bir ikili oluşturmalarıydı. ters hamlelerle kendilerini olduklarından daha bihaber göstererek durum içinde öyle güzel pozisyon alırlardı ki keyfine doyum yok.

seth e baktıkça babasının gençliğini görüyordum. rory e bakınca annesini gördüğüm gibi... insanların anne ve babalarıyla çok özel bir iletişimi var galiba. kendine has bir alfabesi olan, elifbası sadece ikisince bilinen söylenenlerden çok söylenmeyenlerin karşı taraf üzerinde yaptırımı olan, özü yine tarafların şahsının egoları ve öncelikleriyle mürekkep bir mayadır bu. eskide kalanların nev-i şahsına münhasır dediği türden...

"hayret walla!"

hayret, arapça. şaşma, şaşkınlık demek. (hara da yine arapça: şaştı)
hayran, arapça. şaşkın, aklı başında olmayan.

hayır, arapça. iyilik demek. sıkı durun: kelime olumsuz cevabı dolaylı olarak ifade eden bir hüsnü tabir olarak kullanıldığında red anlamı içeriyor. anlamı: bu isteğini yerine getirirsem sana iyilik yapmış olacağım.

buna karşılık olumlama sözü "evet" ise eski türkçe.

en sevdiğim ön-ek lerden biri de farsça su-. su'i niyet, su'i istimal, su'i zan ne güzel örnekler fakat en güzeli zannımca, su'i kast(d): fena niyette kastetmek, amacı kötü olan eylemde bulunmak (kasd>>maksad)

imaj-duygu yaratan mecazi kelimelerin şahı pekala "cendere" olabilir. cendere'ye en yakın rakip ise yarattığı imajı ile cendereyle aynı etkiyi yaratan "mengene". bir çok açıdan birbirine benzer bu iki kelime (satrançtaki queen & king gibidirler)

her şeyden evvel her ikisi de yedi harfli. ikisinde de aynı ses uyumu var. ve yine ikisininde hece sayısı, daha da güzeli, hecelerin harf sayısı aynı (üstelik aynı sıralamada:3-2-2)

sentaks ve fonetiği kadar semantiğindeki benzerlik malum. baskı altındayken veya kapana kısıldığımızda derdimizi dillendirmek için yanı başımızda belirirler.
imaj-duygu yaratma da bu iki kelime çok işlevseldir. bunu dediğinizde karşınızdaki anında içinde bulunduğunuz durumu beyninde şekillendirir.

cendere: basınç yoluyla cisimleri sıkıştırmaya yarayan alet (basınç <> baskı)
mengene: bir düzenek üzerinde birbirlerine doğru kapanan iki duvar düşünün. pres.

fakat bu iki kelime bir yerde ayrılıyorlar semantik olarak. cendere fiziksel güç kullanmadan basınç yolu ile baskı yaparken (örnek: su cenderesi), mengene fiziksel olarak bu işi yapar. cendere'nin yöntemi dişil/feminenken, mengene'ninki eril/maskulendir. hatta ileri giderek şunu söyleyebilirim: mengene falliktir.

satrançtaki queen ve king e benzetmemde tam da bu sebeptendir. cendere dişil, mengene bundan ötürü erildir. işi erkekler mars'tan kadınlar venüs'ten muhabbetine getirmeyeceğim ama ne yapayım ki öyle. genelde erkek fiziksel şiddet uygularken, kadın duygusal baskı yapar)

bu memlekette fallikleri mezar taşı sanıp mum dikenler de varoldu. böyle bir memleket işte burası... sevmemek için binlerce sebep varken yine de terk edemediğimiz. ne kadar dönüp dolaşsak da döndüğümüce sıcak bir evimizin olmasını istediğimiz. vatanın tanımı bu olsa gerek. ancak bir noktaya dikkat: bu vatanın kutsal olmasından kaynaklanmıyor. (bazı kelimelerin içi o kadar vantuzlanmış ki, kutsiyet kelimesinin anlamını bilmeden bir şeyleri kutsal kılıyoruz). burada doğup büyüdüğümüz için bu topraklar bizim için özel. alıştığımız için. evet camus her daim haklıydı: hayatımızı belirleyen alışkanlıklar. başka bir şey değil...

"hayır, hayret vallahi..."

Funny Games

2009-12-04T20:14:00.006+02:00

Georg, Anna ve çocukları Georgie, göl kenarındaki evlerinde güzel bir tatil geçirmeyi umut ederek geldiklerinin az sonrasında beyaz eldivenleriyle ve beyazlar içinde iki temiz görünümlü genç, yumurta alma bahanesiyle - yan komşularına misafir geldiklerini söylemişlerdir - ailenin güvenli evlerine (hayatlarına) dahil olurlar. Fakat bir türlü gitmeye niyetleri olmayan gençleri evlerinden dışarı atmada başarısız olan Anna' nın sinirleri gerilmeye başlamışken kocası Georg eve girer. Davetsiz misafirleri evlerinden atmaya yeltendiğinde Paul ve Peter aileyi kendi evlerinde alıkoyar. Şiddetin ve gerilimin dozu saniye saniye artar. Kırılan yumurtalar ertesi sabah en son hatırlanacak zaiyat olacaktır...

Paul : "Onların tarafındasınız değil mi?"

97 yılında Cannes'da ilk gösterimi yapıldığı sırada aralarında eleştirmenlerinde olduğu bazı izleyiciler salonu terk etmişlerdi. Perdede alışılmışın biraz dışında bir film vardı nihayetinde. (Ne de olsa Clockwork Orange (71) ve The Last House on the Left (72) in üzerinden uzun zaman geçmişti) Biz fast food tadında ölümlerin gırla gittiği filmlere alışmıştık hem. Tarantino bize ölmenin ve öldürmenin havalı bir şey olduğunu göstermiyor muydu? Oliver Stone, Natural Born Killers' da birini öldürmenin keyifli bir tonda izlenebileceğini ispat etmişti ya, hatırlasanız ya? Holywood filmlerinde bombalar patlar, silahlar susmazken ölen insanlarla değil de filmin kahramanı ile özdeşleşiyor, bir sonraki kurbanı nasıl öldüreceğini merakla beklemiyor muyduk? Şiddetin ve kafatasımızın içi boşaltılmışken tanrı gibi izleyici konumunda olmaktan ötürü hiç de rahatsız değildik. Önemli olan koltuklarımızın rahat olmasıydı. Konforlu koltuklarda, tanrı gibi çevrimdışı bağlanmış olanları izlemekten keyif alıyorduk...

Ezberbozan Haneke, bu kez katillerin değil kurbanların tarafında olmamızı istiyor. Bir kez olsun uygulayıcılarla değil, mağdurlarla empati kurmamızı istiyor. Çünkü kaçınılmaz olarak şiddet her yerdedir. Paul ve Peter zaman zaman birbirlerine Tom ve Jerry diye hitap etmeleri şiddetin çizgi filmlere kadar sinmiş olduğunu göstermektedir.

Film boyunca ev sahibleri Tom ve Jerry' e "Bunu neden bize yapıyorsunuz?" diye sorarlar. Cevap eğlence içindir. Kulağa garip ve anlamsız gelmemeli bu? Sırf eğlence olsun diye insanların bir hiçmiş gibi öldürüldüğü filmleri keyifle izleyenler biz değil miyiz? Şimdi sıra onlardadır... Tanrı Eyüp Peygamberi sınamak için şeytanla işbirliği yapmamış mıydı? Eyüp' ün elinden malını ve çocukları alıp ne yapacağını görmek için bir yukardan izlememiş miydi?

Funny Games, klasik tragedyanın özüne uygun olarak şiddet sahneserini izleyicisine göstermez. Hiçbir şeyin insanın hayal gücü kadar korkutucu olmadığını bilip bunu benimseyen yönetmenlerin çok da iyi yaptığı gibi. Filmin kanımca en güzel sahnesi tüm olaylar bittikten sonra Paul ve Peter' ın kurgu hakkında yaptıkları kısa sohbettir. Kurgu gerçektir. Bir olayı ekrandan izlemek ile camdan izlemek arasında, olayın hayatımıza olan etkisi bakımından hiç bir fark yoktur.

Nihayetinde her şeye seyirci kalmıyor muyuz?

* şeffaf perde'de yazılan her şeye katılmamakla birlikte okumanızı tavsiye ederim: link

Tolga Çevik vs Jean-Hugues Anglade

2009-11-29T23:37:00.005+02:00

Jean-Hugues Anglade, La Reine Margot (94)

Tolga Çevik, Komedi Dükkanı (08)

Yandaki sahne de La Reine Margot' dan. Jean' a sarılan porselen beyazı tenli güzel ise Isabelle Adjani (1955)

Yaprak Dökümü Valsi

2009-11-29T02:37:00.002+02:00

* hala youtube'u izleyemeyenler için : link

Mustafa Balbay

2009-11-20T12:41:00.005+02:00

Ergenekon'da kimin eli kimin cebinde belli değil. Balbay'ın masumiyetine inanmakta ısrar edenlerdenim. Cumhuriyet almayarak okumak zevkini ıskaladığıma üzüldüğüm tek adamdır Balbay. Çok kıvrak zekalı bu abimiz, kelimelerle hince oynayarak demek istediğini pattadanak söyler. Dün yaptığı açıklama işte... Formundan bir şey kaybetmemiş maşallah.

Laik ve demokratik bir gazeteciyim. Benden elde edildiği iddia edilen notlardan iddianame hazırlandıktan sonra haberim oldu. Bu notlar montajlanarak özel olarak hazırlanmış ve bu kasıtlı bir şekilde yapılmış. Medya mahkemesi kuruldu, İddianame bir anlamda idamnamedir. Bu salon ’dar be!’ desem, ’Balbay darbe’ dedi diyecekler.”

linkin park

Ece Yıldız

2009-11-20T12:38:00.003+02:00

“Okuyup onkoloji bölümünde çocuk doktoru olmak istiyorum. Beni öğretmensiz, arkadaşsız bırakmayın.”

link

Peşisıra Sinema - II

2009-11-16T14:27:00.012+02:00

Son dönemlerde izlediğim filmlerden biri de Milk. Sütoğlanı izlerken Sean Pean'in oyunculuğuna alkış tuttum, Harvey Milk'i tanımış olmaktan ötürü Eymir Gölü'ne gitmiş kadar endorfin salgıladım... ama hepsi bu! Sinema filminden beklediğim başka bir şey sanırım benim. Nasıl ki bir ressamın gördüğünü aynen resmetmesi kabiliyetinin zayi olması demekse benim için (fotoğrafını çekseydin), hikayesinde ilave unsurlar olmayan olmayan filmler de bir o kadar az heyecanlandırıyor beni.

Bunu derken acaba kendimle çelişiyor muyum diye de düşünüyorum. JFK' ye, Benjamin Button'a aynı eleştirileri getirmemiştim. Ya da 2001 yapımı John Nash'in hayatının anlatıldığı Akıl Oyunları'na... İlk aklıma gelen bu filmlerle Milk'i karşılaştırdığımda kurgularında, süpriz finalleriyle, aksiyon ve gerilim dozajlarıyla daha önde olduklarını farkediyorum. Bir film dümdüz akıyorsa dudak büküyorum...

Bir sanat kolu olan sinema, beni hiçbir zaman büyülü bir diyar olan sinemasalın üzerimdeki etkisi kadar çarpıcı olmuyor, olamıyor. Bunun ve yukarıdaki züppeliğimin sebebi elbetteki benim sinema sanatının hep kıyılarında dolaşmış fakat derinine inmemiş olmamın da etkisi vardır. Mithat Alam'a bir gün sordular: " Bu kadar birikim... bir gün yönetmen koltuğunda görebilecek miyiz sizi?" İşin mutfağına geçince, büyünün bozulmasından endişe ediyorum, dedi bana göz kırparak. Benim ki de o hesap...Bu anlamda ben Harvey Milk'in hayatını perdede görmekten nasıl bir sinemasal zevk alabilirim? Mümkün değil. Malcom X' de de aynı şeyi yaşadım, Ali' de de...

Bu da bana kapak olsun!

Hakkında hiçbir şey bilmediğiniz filmleri sadece kapak tasarımından dolayı aldığınız olmuştur eminim. Away We Go' yu izlemem de böyle oldu. Öyle ki yönetmeninin Sam Mendes olduğunu çok sonra farkettim. Away We Go sımsıcak bir komedi (2009). Kendi hallerinde bir çift; kadının karnı burnunda... Gelecek çocukları ile birlikte yeni bir hayat kurmak istemekteler gariplerim. E kolay iş değil. Fikir edinmek için farklı şehirlerde ve farklı yaşam tarzını benimsemiş yakınlarını turlamaya başlarlar...

Filmlerine baktığımda hatırladım Sam Mendes' i. American Beauty çarpmıştı beni. Zaman içinde özünü kaybetmiş bir adamın yeni yetme bir çocuk, liseli kız, cigara ve rock ile tekrar kendini bulması ve son sahnede müteveffanın yüzündeki tebessüm... Kesinlike çarpılmıştım; şimdi uzak tatlı bir anı gibi göz kırpıyor bana.

Bu ikiliye dikkat edin. Sıradışı, tuhaf, komik, çılgın ama en önemlisi sakar - bir daha belirtmekte fayda var - sakarrrr... Biri İngilizce diğeri spor hocası...İkisi de dans tutkunu, rumba delisi... Gerisini anlatmak beni aşar. Zaten sadece izlendiğinde keyfine varılacak filmlerden.

Rumba (2008), zırzop figürleriyle alıcılarını bekliyor. Allah gazanızı mübarek etsin...

Şimdi bu filmi nasıl anlatayım. Hiç bahsetmemek de olmaz, nasıl anlatmayayım. Zor, çok zor...

Chuck Palahniuk, Hırgür Lokal' inin yazarı, bellediniz sanırım. Onun kitabından bir uyarlama. Yok bu sefer provakatif kaotik bir anlatımı yok. Ama ondan çok daha fazla karmaşık bir film. Hem de anlayabilirseniz komedi film kıvamına da bürünebilen bir film. Ben filmin yüzde otuzunu anladım sanırım.

Filmin sonuna gelinceye kadar, acabalar cirit attı kafamın içinde. Beğendim mi? Yüzde otuza rağmen, evet. İkinci izleyişimde daha da keyif alacağım.

I Am a Sex Addict (2005) kadar olmasa da bağımlılara tavsiye edilir Choke (2008)

to be or not to be...

Peşisıra Sinema - I

2009-11-15T12:45:00.018+02:00

Sinema ile olan ilişkimde bir başkalaşma hissediyorum nicedir. Eskiden sanki sinema hakkında daha çok okur, tıklar ama daha az izlerken kaç zamandır çokça izliyor, görece az tıklıyor, neredeyse hiç yazmıyorum. Birkaç fanzin dışında...Onlarda da internet kopyaları olmayanları tercih ediyorum. İnternetten bir şeye en fazla bakılabileceğine, kağıda basılanların daha kıymetli olduğuna inananlardanım. Büyükbabam bu konuda da beni "geri" buluyor pek çok konuda olduğu gibi.

Hazır büyükbabam içerde uyuklamışken belleğimdeki bir kaç notu şuracığa döküveriyim ki yenilerine yer açılsın da yenilerin altında zıpppp diye ezilip ziplenmesinler.

Beynelmilel ödemeli bir çağrınız var!
- kabul etmedim; bize yakışan internasyonal çağrılardı -

Geçen gün Asia (Argento) benimle iletişime geçti. Bunu alışılmış yöntemlerle yapmadı bittabi. Rüyama girip beni uyardı: Mecidiyeköy'deki Teknosa' da beni beklediğini söyledi; bir de süprizi vardı. Söylemedi, hele sen bir gel, diye de merakımı kaşıdı iyice. "Sepetin altında seni bekliyorum..."

Malesef rüya bu kadardı; hani gelmişken eski günlerin hatrına ben sana bir chateau petrus açardım sen bana dövmelerindeki işçiliği yakından gözleme fırsatını verirdin... Olmadı bir daha ki sefere deyip hayal oldun.

Yataktan fırladığım gibi düştüm. Gece büyükbabamın horlamasından rahatsız olmuş oturma odasındaki çek yata taşınmıştım. Unutmuşum. Yere kapaklanınca hatırladım. Alelacele giyinip vardım işaret edilen yere. Sepetin başına varınca elimi daldırdım DiViDi lerin arasına. Telaşımdan huylanan güvenlik görevlisi DaVuDi sesiyle beni yoklayınca ona rüyamdan bahsetmedim elbette. Eskiden böyle safdillikler yapardım ama bu huyum her defasında ufak çaplı macelara sebebiyet verdiğinden alttan alıp geçiştirdim bana güvenmeyen güvenlik görevlisini.

"Uzun zamandır aradığım bir filmin bu sepette olduğuna dair bir istihbarat aldım da, heyecanım bundandır. Ortalığı telaşa vermek istemezdim. Kusura bakmayınız..."

İşe yaramıştı. Gözlerini kısıp "aman ha!" tembihinden sonra yerine doğru parende ata ata gidiverdi. Ben bir yandan sevinirken bir yandan da "bu da bir şey mi, sen bir de Stendhal's Sendrom' u bulduğumda koparttığım yaygarayı görseydin" diye mırıldandım; "bu DeVeDe kulak kalır..."

Gece karanlığında Galata'da balık tutmaktan gelişmiş sezgilerim parmaklarımın ucundaki filmlerin büyük balık olduğunu söylüyordu bana. Asia yine yapacağını yapmış ve sözünde durmuştu. Yanında da rüyadan bir gün önce henüz bir filmini izleyememiş olmaktan yakındığım, Patrice Chereau' nun La Reine Margot' su, hem de - sıkı durun - Asia'da kadroda. Yine bir femme fatale!.. Her daim femme, hep fatale...

Öldüren cazibeler konusu uzun, sırası değil. O kadar enerjim yok. Ama sinema tarihinin ilk femme fatale' i nin bir vampir olduğunu anımsatırım size. Vamp denmesinin sebebi de budur zahir...A Fool There Was da Theda Bara o meşhur repliğini söylediği anda ("Kiss me, my fool!") artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır... (ilgililer şuraya bakadursun biz devam edelim)

B. Monkey Asia severlerin dışındakiler için çerez bir film olarak kabul edilebilir pekala: Londralı bir öğretmen düzgün, sessiz bir hayat yaşarken aslında çılgın bir hayatın özlemi içerisindedir. Ve bu şanslı hergele, B. Monkey lakaplı belalı bir kadınla tanışır...

Filmde güzel bir iki sevişme sahnesi, orta düzey aksiyon ve dramı gittikçe artan bir seyir izleyenleri bekliyor olacak.

Asia ile tanışmam benim için bir kaderdi. Babası Dario Argento'nun Suspiria' sını izlediğim günlerin hemen ertesinde, bundan seneler önce, Scarlet Diva ile onu keşfetmiştim. Sonra Babylon'da DJ lik yapması, Stendhal Sendrom'u... En son olarak da dediğim gibi benimle iletişime geçip onu bulmamı sağlaması.

Sepetten çıkan diğer film ise 94 yapımı La Reine Margot idi. Bir mezhep savaşı ve Aziz Bartholomew katliamının göbeğinde tutkulu bir aşk, entrika, cinayet, bohem seks eğlenceleri (kamberi elbetteki Asia) ... Afişinin ilk anda Carrie' yi andırdığı filmin yönetmeni Patrice Chereau' nun nihayet bir filmini izlemiş oldum. Hem de sanırım en iyilerinden birini.

to be cont...

Ecüc Mecüc

2009-11-13T18:26:00.002+02:00

Lars von Trier's Antichrist - Official Trailer from Zentropa on Vimeo.

Masal

2009-11-10T09:16:00.002+02:00

önceydi
öncenin sonraya doğru içinde
(yakup yakup / biri olsun "yakup!" diye seslenmedi hiç)

yoktum
yokluğumda yokluktan canımdı sıkılan
can cana cansızlığımdı.

gün dolup ay doğdu
uykum bitti uyandım.
rüyalar gördüm rüyalar kurdum
- kurmalı bir saat aldığım geçen günün sonrasında, bugün; kurduktan epey sonra kurumla baktığım saatimi kurulanırken kırdım. [bornozun kolundan kurtulan sakar el, masanın üzerindeki saate çat diye çarpar, saat çın diye düşer, elin sahibi ahh diye vahlanır... saatin zembereği, sinirlerimin yayı atar..]

- biliyor musun kurduğum rüyaları düşlüyorum…

uykusuzum
az uyudum
uykuluyum
az uyudum

dolana dolana yükselen bir yaprak gibi içimde büyüyen şeyi durduramıyordum. içimde filizlenen beni sarmalayacaktı, bunu bir ben biliyordum bir de benimle büyüyen…

sakin gecenin saati geçi vurduğunda, ben ayaklarım nemli kumu ezerken, gece mehtabında deniz yakamozdan bir pelerin atmış sırtına. sakin gecede - harita üzerinde izah etmek gerekirse – sırtımı doğuya dönmüş batıya yürüken, biri bana sesleniyor:

“siz hişt ey…”

abasıyanık’ın tonunda cansever zarifliğiyle sesleniyor. yüzümü batıdan sese çeviriyorum. alafrangadan turkaya doğrulmuş bakışlarım, omzuna yakamozun hayalini atmış bir periye çarpıp merceğime imgesini düşürüyor. önce ters düşen beni de tersyüz eden harikulade görüntüsü beynime düpedüz oturunca benim de kursağıma bir şey çöküyor:

“akrostij yakamozu çağrıştırıyor, diyor
kumsalda yürüyen dergahsız
rakıyla rakımını bulan sen
oturmadan dinle beni: yakamozun ışıltısıydı
sere serpe serpilen
tane tane tüneyen
iskarpinlerine bir bak
japon balığı gözlerinle”

ıslanmasın diye elime geçirdiğim ayakkabılarıma bakıyorum, perinin tavsiyesine uyarak. iki kez, tabanlarını birbirine çarpmak suretiyle – suratle – alkış tutuyorum pat pat redifleriyle.

çok önceydi
şiire düşkün bir arkadaşım vardı, kumdan adamlar yapardı...

Va(a)din o kadar güzeldi ki

2009-11-07T02:48:00.006+02:00

geceydi
sevişmeyi vuruyordu zaman
sen hayallerimin kadını değil
-ama nasıl oluyor da sen –
hayallerimin kadını değilken
fantasyalarımın abonesiydin

geceydi
devinimler hızlanıyordu:
tik tak
tik tak

sana aşık olduğum zamanlar mıydı
orasını bilmem
fakat – pek yerinde tespitle
seni gözlediğim günlerdi
seni özlediğim
seni en çok hayallediğim günlerdi

o an hayatımın geri kalanında
afrodizyak bir kutsiyete bürünecekti
- tam da o anda -
sana sarılıp boynunu öptüğümde
saçlarının arasından dudaklarım tenine değdiğinde
esirin olacaktım senin
hissetmiştim:
zangır zangır
zangır zangır

kabardı içim, gözlerim "alav alav"
sana sarıldığımda
kabarmış memelerinin ardından
kalbinin atışları aşınca beyaz gömleğimden bedenime :
güm güm
güm güm

- gümbürtüyle
- usuma düşen
- - senin
- - - içinde
- - - - olmaktı

oysaki ben
teatral bir aşığı oyunuyordum: shakespeare in love

-ama nasıl oluyor da sen –
hayallerimin kadını değilken daha
seninle ben her gece
- sevişmek bir kere daha yürürlüğe giriyor -

üç nokta
vesaire vesaire

Sustalı

2009-11-02T23:55:00.004+02:00

Ali : mahallenin bitirimi

Eski zaman delikanlılarından Ali. Bıçkın, gözünde defalarca yediği budağın izi. Eski zaman delikanlılarından Ali' yi iki kalleş bir akşam üzeri - fırına giderken Ali - köşede sıkıştırıp bıçakla deşdiler defalarca. Oraya, oracıkta, köşede, köşeçikte, yığıldı ıslık gibi bir ah sesiyle. Bir daha kalkamadı, söyleyemedi Ali. Sustu Ali...

Bıçağa Ali'nin suskunluğunun adı verildi.

Game Over

2009-10-25T19:58:00.001+02:00

"Baba, oyun oynayalım mı?”

Her çocuk gibi benim için de oyun büyümenin en kestirme yoluydu. Oyun bambaşka bir zamana ve mekana sıçramanın düşsel reçetesiydi.

Hatırladığım ilk oyuncağım rengarenk, birbirinin kopyası plastik evlerdi. Birbirine geçmeli bu küçük evleri üst üste takar, devasa bir apartman dikerdim salonun orta yerine. Halıda uygun bir yer seçip orayı da bahçem bellerdim. Sonra yanı başına yüzü koyun yatar, uzun uzun hayal kurardım. Bir defasında annem kazara bahçeme basınca kıyameti koparmıştım bostanımı ezdi diye. Kibrit çöplerinden çit yapmıştım da sonradan, domatesleri tekrar ezilmekten kurtarmıştım.

Sevdiğim şeylerden biri de kamyon şoförlüğüydü. Plastik damperli kamyonumu alıp lojmanın dibine çökerdim. Kamyonumu avuç avuç toprakla doldurur, az ileriye dökmek üzere ağır ağır ilerler, yolumu kesen karıncaların geçmesini bekler, sonra devam eder; mola verir, tekrar yola koyulurdum. Kumu dökünce de hızlıca geri yollanırdım. Bu böyle sürüp giderdi…

Uçurtmayı da çok severdim. Önce gazete kağıdından bir uçak . Sonra da elişi kağıtlarından rengarenk bir kuyruk…Evden aşırılmış bir makara yorgan ipi ve işte beklenen rüzgar…Filmlerde gördüğüm çıtalardan yapılma, bulutlara tırmananlardan değildi ama güzeldi yine de. Ben önde, kafam arkamdan gelen uçurtmama dönük, rüzgarın kağıda can verip havalandırmasını coşkuyla izler, hem koşar hem de asıl süzülenin ben olduğunu düşlerdim. Çoğu kez, ayağım bir şeye takılır, yere kapaklanır, düşümden arza düşerdim.

İlkokulla birlikte oyunlar daha bir çeşitlenmişti. Deve cüce, isim şehir, tren, adam asmaca, kutu kutu pense, bezirgan başı, yakalamaç, ortada sıçan, istop, yerden yüksek, kulaktan kulağa, elim sende, uzun eşek, birdir bir, saklambaç, kuka, yakar top, hırsız polis… Oyun bu, sevilmez mi; hepsinden keyif alırdım ama benim en çok sevdiklerim hala o tek başına oynadıklarımdı. Pilli trenimi sobanın etrafına kurup çuf çuf etrafında dönüşünü izlerken, ben de dünyayı dolaşıyordum. Sanki öteki çocuklarla oynanan oyunlar zaman geçirmek içindi de, tek başıma oynadıklarım zamanı çalmak için.

Büyüdükçe safkan oyunlar yerini haylazlıklara bırakıyordu. Baharla birlikte çayırlara koşmuyorduk artık; gözelerden buz gibi kaynak sularını dişlerimiz çıtırdayarak içmiyor, ayçiçeği tarlalarına dalmıyorduk. Hindileri aramıza alıp “kabaramazsın kel fatma / annen güzel sen çirkin” diyerek onu kızdırmıyor; gizlice Aras’ a “çimmeye” kaçmıyor, dolayısıyla da atletin ters giyilmesinden durumu çakan annelerimizin güdümlü terliklerini belimize belimize yemiyorduk Büyümüştük. Aras’ a gittiğimizde ağaç kovuklarına sakladığımız misinalarla balıkları avlarken sigara tüttürür, kızlardan bahsederdik cıvıldayarak. Yaklaşan mahalle savaşları öncesinde birbirimizi gaza getirirdik.

Hiç erimeyecekmiş gibi duran kar, dağların tepelerine kadar çekilince hazırlıklar başlardı. Ağaçlardan ok yapmak için dallar koparılır, eski yağ tenekelerinden zırhlar yapılır; kumla dolu torbalar muhtelif yerlerden delinerek istiflenir, balonlar şişirilip içi suyla doldurulur ve nihayet büyük bir curcunayla savaş başlardı…Mahalleli baharın geldiğini, çocuklarının eve perperişan dönüşünden anlardı.

Oyunlar yaşanılan yerin fiziki şartlarının el verdiği veya yönlendirdiği ölçüde benzeşiyor ya da farklılaşıyordu. Büyükşehire taşınınca bunu çok net görmüştüm. Kasabada yazın sıcakta eriyen asfaltı kazıyıp gazoz kapaklarının içini ziftle doldurur oynarken burada herkes misket oynardı. Hem de hayatımda hiç görmediğim kadar güzel misketler: aynalısı, balyozu, atomu, altınbaşı, civalısı…Mahalle savaşları yoktu ama “tak tak fiy” vardı. Bir apartmandaki tüm zillere basılır, kapı otomatlarının, “kim o” seslerinin altında çığlık çığlığa “fiyyy” kaçılırdı. “Kız kaçıran” lar ateşlenir, kağıda sıkıştırılmış barut havada düzensiz yaylar çizerken şen şakrak kahkahalar atılırdı. Buradaki farklılıkların hemen hepsine kısa sürede alışmıştım. Örneğin kasabada çocuklardan biri doğru söylediğini ispatlamak için “yalancının dini imanı gitsin” derken burada buna kimse itibar etmiyor, onun yerine yalancının anasını beceriyorlardı. Böyle nice farklı önceliklere alışmıştım da apartmanın önünde oyun oynarken başımızdan aşağı su dökülmesini anlayamıyordum. Çocuktuk ya biz, oynamalıydık hani…Keşke tüm çocuklar kasabalarda büyüse diye içlenmiştim.

Şimdi yere uzanmış çocuğumla arabalarımızı “vınnnn” latırken, tüm sorumluluklarımı unutmak için çocuk olmanın yollarını arıyorum. Vaktiyle çaldığım zamanı çocuğuma verirken bu kez de onun yerine geçmeye çabalıyorum. Oyunlarla büyümeyi hayal edecek kadar küçülmek… Ne yapsam tam olmuyor. Büyümek ne kolay, çocuk olmak ne zormuş…

When Dreams Come True

2009-09-01T17:40:00.002+03:00

Marsel İlhan parlarken

Ya Devlet Başa Ya Kuzgun Leşe

2009-08-27T08:49:00.016+03:00

"Mafsallarım ağrıyor bugün, pilates yapmayacağım!"

Büyükbabam divana, her zamanki köşesine kurulmuş, pencerenin önünden geçenleri kesiyor. Ben bilgisayarın başında sekmeler arasında sekerken sekme kelimesini ne kadar sevdiğimi fark ediyorum. TDK’ nın sayfasında anlamına baktığımda sadece “sekmek işi” şeklinde açıklandığını görüp eksikliğin giderilmesi için e-posta atıyorum. Böyle de bir huyum var; devlet kurumlarına e-posta, eşe dosta e-mail atıyorum.

Televizyon bir kenarda kendi halinde çalışıyor... Büyükbabam evdeyken hep olageldiği gibi haber kanallarından biri açık. Dünyanın sekmesiyle doldurmuşum ekranımı. “Bu sekmeyi kim hayatımıza soktuysa Allah razı olsun” Ben aklımdan geçirdiğimi sanırken büyükbabamın duyacağı şekilde sesli söylemişim..

Büyükbabamın neşesi yerinde, yoldan geçen Nefaset Teyze’nin kalçalarından gözünü ayırmadan maniyi patlatıyor:

uyuz atın tekmesi
security sekmesi
ne de güzel oluyor
fadime’yi la-la-la*

Bu adam keyifliyken çok matrak bir adam oluyor, seviyorum hergeleyi. Hemen her konuda mutlaka bir diyeceği var. Özellikle kadınlar ve siyasiler hakkında. Kadınları hep iltifatla anarken ötekileri sinkafla yad ediyor. Ama şu dengesizliği yok mu; ne zaman neye parlayacağını kestirmek mümkün değil. Bunca yıllık torunuyum, bir türlü bu melekeyi edinemediğimden, bastonunun tadına az bakmamışımdır. Bir de ara sıra Geronimo’ ya bağlayıp komplo teorileri üretmiyor mu, her defasında bana sarıyor ve sonunda da mutlaka elinde bastonu peşimden koşuyor oluyor.

Maninin ardından ben sekmelerime, o televizyona takılıyor. Bir taraftan kumandayla kanallar arasında sekerken bir yandan da az önceki manisini değişik bestelerde söylüyordu ki sesi aniden kesilip The Mirror Crack'd eki Elizabeth Taylor gibi donuyor. Az sonra büyükbabam televizyonun sesini açarken ben siniyorum. Biliyorum ki bu kilitlenmelerin ardından bizimki Pompei’ye dönüşüyor.

Allah’ım yine küllerinden doğacak!

Ekranda önce ByCall, ardından da BachCheli arz-ı endam edip birbirleriyle yarışırcasına nefret ve korku tohumlarını saçıyorlar. ByCall sivil siyasetçi olarak yine-yeni-yeniden askeri göreve çağırıyor. Asena Hazretleri ise İrfan Tözüm'ün Melodram'ındaki karton tiplerini aratmayacak kadar melodramatik: : hançeresini yırtıyor...

MGK Kürt Açılımı'nı desteklediği için, demokratikleşme paketine hazırlıksız yakalanan BachCheli "bu devletin görüşü sayılmaz" diyor.

"vay kefere! yaklaşan kongrede pasifize olmuş tabanı delik tabanının iltifatına mazhar olmaktan başka derdin yok senin"

Gürleyen bittabi büyükbabam. Sağ gözü seğirmeye başlamıştı bile. Şimdi de internettenden MGK toplantısına katılanlar kurumların ismini bulmamı istiyor benden. Lafını ikiletmeden derhal Redtube'un yanında yeni bir sekme açıp yahoo'ladım:

Hükümet Tayfası
Asker
MİT
Emniyet Genel Mdr.
Dışişleri Müsteşarı
özel davetle gelen TÜBİTAK
(arzederim)

Holmes gibi değil ama Minyeli Abdullah gibi çenesini sıvazlıyor büyükbabam. "Gel evlat, otur şöyle karşıma." Kendi de tekrar köşesine tekrar kuruluyor. NBC filmlerinden aparılmış bir pozla camdan dışarı bakıyor kısa bir süre. Ben de Hace-i Evvel Ahmet Mithat Efendi bellediğim büyükbabamın diyeceklerini not etmek için stenografiyi alıyorum önüme.

BB (büyükbaba) : Devlet nedir, söyle bakalım?
TT (tek torun) : (yutkunarak) Eee...Devlet...hmmm...torununu adam etmek için yer yer büyükbabamın kaba etlerime ve sırtıma vurmak suretiyle kullandığı, meşe ağacından mürekkep, üstü oymalı bastonunun adıdır. Ve korkarım az sonra onu üzerimde bir kez daha test edecek...

Büyükbabamı bastonsuz hiç görmemiştim. Günün birinde BB King belgeselini izlerken anlatıcı Lucy' den bahsedince her daim özenti büyükbabam, bastonunu havaya kaldırarak "Şu andan itibaren bunun da adı Devlet'tir." diyerek He-man'deki süreci tersine döndürüp atılgan olan yüreğimi titrek moda almıştır.

Aslında yufka yürekli olan büyükbabam, rivayet odur ki adı gibi logosu da zorlama olan Cumhuriyetçi Güven Partisi' nin kırmızı üzerindeki beyaz koç amblemini gördükten sonra aktif politika ile olan tüm ilişkisini kesmiş ve tam bir pasifist olup çıkmıştı. O günden sonra tek bir misyonu vardı: her daim muhalefet etmek. Her kızdığında Devlet'iyle uyguladığı orantılı güç kullanımına tezat olarak kendisinin tam bir sivil demokrasi gönüllüsü olduğunu söylerdi. Söylerdi ya, o kadar çok paralamıştı ki bastonunu üzerimde, ne zaman biri devlet derse, yediğim darbelerin etkisiyle kemiklerim sızım sızım sızlar.

BB : Şebekliği bırak. Geleneksel devlet tanımı, devlet eşittir bürokrasidir, der. Modern devlet ise halkın demokratik yoldan göreve getirdiği hükümeti işaret eder. Şimdi MGK' daki kurumlara tekrar bak. Ne görüyorsun?
TT : Blowjob, orgie, softcore..?!#

Ne zaman arama sekmesini kapatmıştım? Hay anasını, şimdi b.ku (bknz: bok) yedik diye içleniyordum ki büyükbabam sembolist takıldığımı sandı:
BB: Şık değil. Her ne kadar bu köhnemiş yapı mideni bulandırsa da daha naif simgeler kullanmalı; belden aşağı vurmamalısın. Yine de postmodern devlet anlayışı olarak kabul ediyorum bu dediklerini. Nihayetinde anlamsız her şey post modern olarak kabul görmeye başladı uzun zaman önce...

Pencereden esen meltem miydi içimi ferahlatan, kötekten kurtulmuş olmanın hafifliği mi? Neşelenmiştim.

TT: Simge ile imge arasındaki fark diyorum, biraz ondan bahsetsek?

Büyükbabam duymazlığa verdi, devam ediyordu:

BB: MGK da gördüğün üzere..ister klasik yoldan tanımla, ister modern yoldan, devlet oradadır. MGK devlettir. Oradan çıkan karar "devletin kararıdır". BachCheli akıl dışı konuşuyor.

TT: BachCheli devleti karşısına mı alıyor yani? Daha neler...

BB: BachCheli'nin bağlı olduğu ocakbaşı kültürü her zaman devlet taraflı olmuştur. Onların genetik kodlarına baktığımızda Türk-İslam kültürünü görürüz.

TT: Ee, o zaman devleti karşısına alarak dalağını kaybediyor.

BB: Kaybedecek elbette. Dalaksız ve tabansız kalacaktır uzun vadede.

TT: CHP ile hülle yolu ile birleşirler mi dersin?

BB: Bu iki hizibi HP parantezine alırsan geriye kalan harfler Milliyetçi Cephe'yi işaret eder. Bu da o gububet CGP'ye götürür bizi...

Büyükbabamın sesi çatallanmaya başlamıştı. CGP yi anımsadıkça hep yaptığı gibi bir anlığına paralize olup sonradan delilik ile dahilik arasında gidip gelirdi. Yine öyle bir hezeyan olmasından korkuyorum...

... derken bizimki almıştı bile sazı eline:

BB: Mussolini'nin ideolojik alt yapı çalışmalarına karşılık Hitler benzer bir açılımın çok uzağında, eski Gestapo kuvvetlerini (SA), yenilerine (SS) kırdıran bir ucubeye dönüşmeye başladığı yıllarda her daim sürgün Eleni çığlık çığlığa tüm sevgilerini gömmeye doğru tüketiyordu hayatını... Eğer sinema tarihindeki en içe işleyen çığlıklardan birini duymaya yüreğin el veriyorsa Eleni' ye kulak ver.

TT: BachCheli'den bahsediyordun, Eleni nerden çıktı, Hitler'e nasıl zıpladın?

BB: Zıpçıktı deyyus, sen dinlemiyor musun beni?

TT: Haşa... ama yetişemiyorum!

BB: Matthew Modine'i bilir misin?

TT: Kuşçu, hatta kuştur!

BB: Filmde Nicholas Cage'ı ikincil aktör olarak seçilmesinde soyadının anlamının şehir efsanelerine uygun düşebilecek bir uyum içinde olması gerçeğinden haberdar mısın?

TT: Uçtun yine...

BB: Ben değil, Modine uçtu. Başka nereden bilirsin Matthew Modine'i?

TT: Sir, yes, sir!

BB: Bravo! İnndir bakalım These Boots Are Made for Walkin' i; Nancy'i dinleyip Kubrick'i yad edelim.

TT: Yerimiz daraldı, başka döşeyeceğin biri kalmadıysa ben gidip notlarımı düzenleyeyim.

BB: Danyar'ı bilir misin evlat?

TT: Hoppala... Topatan mı?

BB: Bitiksin sen, genç olacaksın... Danyar diyorum, Danyar! Dünyanın en güzel aşk hikayesinin esas oğlanı. Savaşın yıkımını tek kelime etmeden ne de güzel anlatmıştır bilmez misin?

TT: Bilemedim, bağışla…

BB: Peki ya Yücel Çakmaklı

TT: Pas…

BB: Basacam şimdi sana. Az önce Minyeli Abdullah gibi sıvazlamadım mı kirli sakalımı? Benzetmede nemalanırken ne ala; fakat iş bilmeye gelince maşallah çıt yok.

TT: O dediğin Hekimoğlu İsmail’dir büyükbabacığım. (sesim zafer çanlarını andırıyordu)

BB: Ben yönetmeninden bahsediyorum porno düşkünü seni.Küçük Ağa, Kuruluş ?

TT: …

BB: Çok Sesli Bir Ölüm’ü de mi bilmezsin?

TT: Bilmiyorum ya, gelme üstüme…

BB: Ulan it oğlu, herif geçen hafta öldü. İnsan ordan bilir en azından.

TT: Ama büyükbaba…

BB: Sıçtırma şimdi büyükbabanın şarap çanağına. Büyükbaba da ne oluyor sanki, Küçük Ev özentisi seni. Bundan sonra bana dede diyeceksin.

TT: Ama büyük…

BB: Bak hala... Şimdi görürsün sen ebenin örekesini…

Bundan sonrasını aktarmaya ne hacet. Allahtan dedem (dikkatinizi çekerim: dedem) beni koridorda sıkıştırdığı anda kapıda Nefaset Teyze belirip kahve içmeye davet etti de huysuz ihtiyarı, fazla berelenmeden atlattım hadiseyi.

Eşşeoğlu…

Vatana Hoş Geldin ;)

2009-08-06T14:36:00.003+03:00

Sansür mü dedin?

2009-08-04T23:30:00.005+03:00

Hala sansürle başın dertte mi? Makat'ı yamala kurtul. RTE nasıl giriyor sanıyorsun, makat'tan makat'tan...

Jodie Hunt vs. Helen Foster feat. Sobieski

2009-08-03T10:10:00.008+03:00

Farkındasın değil mi?
62 ve 63 doğumlu bu ikizlerin küçük kız kardeşi gibi duran ise Leelee Sobieski (83). Eyes Wide Shut'ta bir lolita olarak çıktığı 99 yılında Joan of Arc da olmuştu.

Hollywood'un seksapel kızı burada makyaj kurbanı olmuş. Daha samimi halleri için buraya bak; ben az önce oradaydım...

Sobieski 1683 Viyana kuşatması sırasında Osm. İmp. karşı savaşan III. Jan Sobieski' nin soyundan geldiğini açıklamıştı.

Gayet özenli sayfasına gidince filmografisine bakmakta fayda var.

Suphi

2009-05-26T18:16:00.002+03:00

Ahmet Kaya - Bir Acayip Adam
Yükleyen yakinda. - See the latest featured music videos.

Bana Bana

2009-05-25T13:52:00.003+03:00

Wiki

Eurovision Diva

2009-05-18T15:48:00.002+03:00

Eurovision Sweden 2009 (final) - Malena Ernman - La Voix
Yükleyen jief75. - See the latest featured music videos.

The Fifth Element "Movie"
Yükleyen silentrock06. - Explore more music videos.

Truck My Life

2009-05-13T18:36:00.002+03:00

Çeyreği Rüyada Görmek

2009-04-28T08:40:00.016+03:00

Dünya şampiyonasında çeyrek finallere geldik nihayetinde. Mark Allen'dan sonra Neil Robertson, Ali' yi eleyerek mahallelerinde oldukça sükse yaptılar. Eşleşmeler ise şu şekilde (koyu renkliler yarı final için gönlümden geçenler).

Imajınız bol, falsonuz derin olsun...

Mark Allen / Ryan Day

John Higgins / Mark Selby

Shaun Murphy / Stephen Hendry (lusin için)

Neil Robertson / Stephen Maguire

Köy Enstitüsü Anıları

2009-04-27T22:17:00.001+03:00

Köy Enstitüleri' nin hikayesi bana Robert De Niro ve Robin Williams'ın oynadığı 1990 tarihli Awakenings' i hatırlatır; kültür hayatımızın en buruk hikayelerinden biri olan Köy Enstitüleri (KE), benzer bir uyanışın adıdır. En klişe söylemle kaçırılmış bir eğitim fırsatı olmanın yanısıra eğitim bilincinin, yurtseverliğin, toprak sevgisinin ne olduğunun ve bunun nasıl aşılanabileceğinin adıdır. Toprak ağalarının Büyük Millet Meclisi'ndeki temsilcileri olan A. Menderes, K. Karabekir ve F. Köprülü' nün kabusudur.

KE' lerin yapısı malum; dersliklerde görülen derslerin haricinde zanaat ve sanat derslerini de uygulamalı olarak görüyorlardı öğrenciler. Öğrenciler... Yoksul, arı ve devlet-i alinin varlıklarını önemsemediği, reayanın en küçük nüveleri...

Bu fotoğraf, eğitim için gelen öğrencilerin onlarcasından bir örnektir. Bu öğrenciler kerpiçten duvar örmeyle başladılar öğrenim hayatlarına; çiftçiliği, marangozluğu, hayvancılığı öğrendiler. Bunun yanında pozitif bilim ve sosyal dersleri de oluyordu elbet. Bir ülküsü vardı KE' lerin! Çalışkan, asla pes etmeyen, yurtsever, eğitimciler yetiştirmek. İsmail Hakkı Tonguç ve Hasan Ali Yücel'in önderliğinde, vatansever öğretmenlerin neferliğinde askeri bir disiplinle eğitim gören bu çocuklar, öğretmen olup köylerine gitmenin hayali ve motivasyonu ile okudular, öğrendiler, çalıştılar...

Hocaları arasında ilk aklıma gelenler Sabahattin Eyüboğlu, Ruhi Su, Vedat Günyol... Bu çocuklardan başarılı olanlar Yüksek Köy Enstitüleri'ne giderek edebiyat ve sanatta ihtisaslaştılar. 1950 ' lilere gelince bağnaz godamanlar komunist yuvaları ilan etmişlerdi KE' leri.

Asılsız bir yığın iddialar... Bugün bile Anadolu'nun bir çok yerinde bırakın kızlı erkekli yanyana aynı sırada oturmayı, kızların okula gönderilmesinde yaşanan sıkıntıları hesaba katarsak, et kafaların kızlarla erkeklerin yatılı olarak aynı okullarda eğitim görmeleri üzerinden nasıl fesat dedikodular yaptıklarını, sadece kendi kusmuk beyinlerinin ürünü olan fantezilerini bu çocuklara bir çamur gibi nasıl da sıvadıklarını, sırf düzenleri bozulmasın diye bu çocukların günahlarına girerek, onların üzerinden siyaset yaptıklarını varın siz düşünün...

Talip Apaydın, bu enstitülerden yetişmiş adı gibi aydın bir eğitimci. Yandaki kitabı, KE gerçeğini içerden bir çocuğun gözüyle, diliyle, hayalleri ve eğitime aç / aşık ruhuyla anlatıyor. Önceki haftasonu AVM lerden birinde Sevgili'yi beklerken, ki birini beklerken aslında bekleme halinin şartlarını yerine getiremem ben, Inkılap Kitabevi' ne daldım. Şiir rafına gideceğimi sanırken, kurulmuştum ama kim tarafından bilmiyorum, Anı' ların önüne vardım. 1960'larda yazılan bu kitabın Literatür tarafından yeni basımı çıkmıştı. Hem de 17 Nisan 1940'ı hatırlatmak için Nisan ayında. Ve o gün, 18 Nisan 2009'da kitap benim ellerimin arasındaydı...

Ertesi gün Haykolik kız kardeşimin veli toplantısına gittim. Öğretmenler sınıflarda, veliler kapıda. Görüşmek istediğin öğretmenin sırasına girip bekliyorsun. Hocalarla yaptığım görüşmelerin toplamı beklediğimin yarısı kadar bile yoktur sanırım. Bu bekleme hallerinde elimde kitap 1940'ların sefaletinin içinde filizlenmeye başlayan eğitim devrimini okurken arada sırada kafamı kaldırıp etrafıma bakarken bir garip hal gelip oturmuştu içime...

İlkokul yıllarımı hatırladım. Doğuda, çok doğuda, bir kasabada... Ben memur çocuğuydum o zaman; hemen her şeyde rol alırdım: bandoda ben, bilgi yarışmalarında ben, bayramlarda şiir okuyan ben... Erzurum'dan başka büyük şehir görmemiş bir ben. Birinci sınıfta iken Türkçe konuşamayan arkadaşları olan bir küçük ben... (İstanbul'a gelince bu sefer de kendi konuşması İstanbullu çocuklar tarafından alaya alınacak olan ben)

Haftasonları, benden üç beş yaş büyük komşu kızı ablalarla, halı dokuma kurslarına giderdim. Ben yanlarına oturur onları izlerdim. Ne de güzel dokurlardı halıları, ilmek ilmek, düğüm düğüm...

Annem yapma çiçek kursuna giderdi. Evde elinde maşaları, tuhaf burgaçları, bezler, boyalar. Bir bakmışım ki bir kaç hafta uğraştıktan sonra çiçek bitmiş, çerçeveletilmiş bile...

Sayfalar ilerledikçe, kitapta anlatılan eğitim aşkının şiddetince olmasa da doğuda okuyup büyük şehire gelmiş bir kasaba çocuğu olarak o günlerin ruh halini hissediyor, o günleri hatırlıyordum.

Böyle bir çocuktum. Kara, ayaz yüzlü, kısa saçlı, az biraz da uzun boylu... (o günlere ait bir fotoğrafı şuraya koymuştum) Kız kardeşim hazırlık sınıfında okuyor. O da benim gibi bandoya çok düşkün. Geçen sene okullar arası bando yarışması sırasında tam da jurinin önünden geçerken bagetini düşürünce benim de ilkokulda 23 Nisan kutlamaları sırasında kasaba meydanından geçerken protokolün önünde sopamı düşürdüğümü hatırladım. (o vakitler adı sopaydı, baget falan yok efendim...) Ne güzel bir tesadüf...

Az sonra Almanca öğretmeninin yanına girdiğimde Perran Kutman edalı öğretmeni "Kızımız derslerde çok iyi, fakat yazılıda yapamıyor!" deyince, "hocam, bende de durum aynıydı..." itirafında bulunup Almanca derslerinde kimseye geçit vermezken, yazılılarından sonra nasıl ağladığımı hatırladım. Ne garip bir tesadüf...

18 Nisan günü ömrüm yollarda geçti. Florya'dan Taksim'e geçtim. Hep etrafından, içinden, önünden geçtiğim Gezi Parkı'na gidip oturdum. Elimde kitap, bırakamıyorum... Herhalde bir saat kadar kaldım parkta. Daha fazla kalmaya niyetliydim ama yanımdaki banka üç şamatacı kız ve köpekleri (Gofret) gelince ben de kalkıp İstiklal'in kalabalığına attım kendimi. Bir Amerikan kahve zinciri "tükanına" girdim, kahvemi aldım ve bir süre de orada okudum. Üstüme kahve döktüm, buraya her geldiğimde mutlaka bir erkeğin tek başına oturmuş piyasa yaptığını gördüğümü farkettim, kitabın son dönemecine gelince Sevgili'den telefon geldi, kalktım ona koştum...

Elimdeki kitap ile "tükan" arasında bir tezatlığın bizzat kendisi miydim, diye bir aralık buna kafayı takacak gibi oldum, vazgeçtim. Kana kana okudum; boğula boğula okudum... Bazen bir iki saniyeliğine gözlerim bir boşluğun içinden açılan kapıdan o günlere gidiyor; sonra gerisin geri dönüp cümleleri birbirine ekleyerek sayfaları deviriyordu.

Diyorum ya, kendimden, çocukluğumdan bir şeyler bulduğum için de olabilir, bu konuyla ilişkin okuduklarımın ansiklopedik bilgilerden başka bir şey olmayışından ötürü duyduğum açlık da olabilir, sebebi her ne olursa olsun, bir gerçek var ki Talip Apaydın'ın dili içinizi ısıtan şeker gibi , anıları ise (1950'lere yaklaştıkça) içinizi dağlayan billur tuz gibi akıyor, akıyor, akıyor... Mutlaka okuyun derim.

Summer Wine

2009-04-27T11:48:00.003+03:00

Strawberries cherries and an angel's kiss in spring
My summer wine is really made from all these things

I walked in town on silver spurs that jingled too
A song that I had only sang to just a few
She saw my silver spurs and said let pass some time
And I will give to you summer wine

Oohh-oh summer wine

Strawberries cherries and an angel's kiss in spring
My summer wine is really made from all these things
Take off your silver spurs and help me pass the time
And I will give to you summer wine

Oohh-oh summer wine

My eyes grew heavy and my lips they could not speak
I tried to get up but I couldn't find my feet
She reassured me with an unfamilliar line
And then she gave to me more summer wine

Oohh-oh summer wine

Strawberries cherries and an angel's kiss in spring
My summer wine is really made from all these things
Take off your silver spurs and help me pass the time
And I will give to you summer wine

Oohh-oh summer wine

When I woke up the sun was shining in my eyes
My silver spurs were gone my head felt twice its size
She took my silver spurs a dollar and a dime
And left me cravin' for more summer wine

Oohh-oh summer wine

Strawberries cherries and an angel's kiss in spring
My summer wine is really made from all these things
Take off those silver spurs and help me pass the time
And I will give to you my summer wine

Oohh-oh summer wïne

*edit: Ville Valo' dur bu Johny Deep kılıklı seksi herif (bknz: torkunclarda kıskanır); ilgililere duyrulur efendim...

* bu şarkıyı dinlediğimde aklıma "where the wild roses grow" geliyor her ne hikmetse; gelince de dinliyorum...

Çok frapansın canım!

2009-04-25T15:05:00.011+03:00

Yalnızken sıkıldığımı hatırlamıyorum, ne zaman sıkılmışsam mutlaka yanımda birileri vardır. Yalnızlığın verdiği hareket serbestisi radyo dinlemek ile eşdeğerken, yalnızken sıkılanların televizyona daha düşkün olduklarını gördüm. Yalnızlığın bana kazandırdığı en keyifli alışkanlıklardan biri de bilardo olmuştur. Hiç de iyi bir bilardo oyuncusu olmamışımdır, sırasıyla amerikan, karambol ve üç bant şeklinde seyreden bilardo oynama evrelerim, konu bilardo seyretme bahsine gelince iş biraz eklektik hal alıyor ve bilardonun hangi türü olduğunu önemsemeden çuhayı görür görmez kilitleniyorum.

Bu saydığım bilardo tiplerinden 3 bant her zaman beni en çok etkileyeni olmuştur. Istaka topunun, ikinci topa giderken yaptığı yolculuk çok heyecan veriyor bana. Bir rakip ile oynanmasına rağmen aslında insanın kendisiyle yaptığı bir mücadeledir. Bilardo ve üç bant hakkında söyleceklerimi şimdilik erteliyorum, aceleye gelmez.

Snooker ise Eurosport ile girdi hayatıma. Türkiye'de snookera ilginin olmaması yüzünden Eurosport'un yayınları ile tanıdım bu oyunu. Söz konusu bilardo olunca beğenmemek söz konusu olamazdı elbette; hatta çok zevkle izler, turnuvaları takip eder oldum. Şu anda İngiltere Sheffield'da 2009 Snooker Dünya Şampiyonası devam ediyor. Bu vesileyle bir iki kelam edeyim dedim...

Bugün ikinci tur maçları yapılıyor. Geçenler çeyrek finale çıkmış olacaklar. Bir iki saat önce izlediğim Mark Allen - Ronnie O'Sullivan maçı hakikaten izlenmeye değerdi.

Soldaki muhterem Kuzey İralandalı Mark Allen. Dünya sıralamasında 16. sırada. Sıralama puanı birinci sırada olan ve geçen sene dünya şampiyonu olan Ronnie O'Sullivan' ın yarısı kadar. Sağda, geçen sene kupayı aldıktan sonra aile saadeti içinde gördüğümüz O'Sullivan, yaptığı açıklamada snooker oynamaktan hala çok zevk aldığını fakat uzun antremanlardan ailesine vakit ayıramadığını söylemişti. Bundan biraz şikayetçiydi. İşte bugün, Roket ve Büyücü lakaplı Sullivan, dünkü bebe Mark Allen'a 13-11 kaybederek ikinci turda elendi. Sullivan, maçtan sonra yaptığı açıklamada zihinsel olarak hazır değildim, günde sadece 1-2 saat antreman yapıyordum dedi. Mark Allen ise, çok kabiliyetli bir kardeşimiz. Genç yaşına rağmen ilk kez, hem de dünya şampiyonasında, Sullivan ile karşılaşmış olmanın getirdiği baskıyı çok iyi vantuzlayıp enerjiye çevirmesini bildi.

Mark Allen'in çeyrek finalde ise sivri bakışlı Ryan Day. Atak ve rahat oyunuyla rakiplerini bir anda sürklase edip frame'leri kazanma potansiyeline sahip Ryan Day ile oyun tarzlarını benzettiğim Mark Allen'in maçını merakla bekliyorum.

bakışların bana biraz cesaret versin

KE

2009-04-22T12:59:00.008+03:00

Köy Enstitülerinin resmi kuruluşu olan 17 Nisan 1940'ın 69. yıldönümünde hafızalarımızı tazelemek adına Can Dündar'ın Turkiye 'nin Yarim Kalmis Ruyasi belgeselini izlemeyi öneriyorum.

Kabul edenler...

Kabul edilmiştir!

Bu aralar başım biraz kalabalık, ilk fırsatta bu konu hakkında yarım kalmış bir postum var, onu da yayınlayıp ışık hüzmesi olacağım mumu en düşük ampüllüğümce...
bknz: mum
bir daha bknz: mum (ışık yoğunluğu birimi, kandela, simgesi cd)

Ziraat Marşı

Güfte: Behçet Kemal ÇAĞLAR
Beste: Ahmet Adnan SAYGUN

Sürer, eker, biçeriz, güvenip ötesine
Milletin her kazancı, milletin kesesine,
Toplandık has çiftçinin Atatürk'ün sesine,
Toprakla savaş için ziraat cephesine.

Biz ulusal varlığın temeliyiz, köküyüz,
Biz yurdun öz sahibi, efendisi köylüyüz.

insanı insan eden, ilkin bu soy, bu toprak.
En yeni aletlerle en içten çalışarak,
Türk için yine yakın dünyaya örnek olmak,
Kafa dinç, el nasır, gönül rahat, alnı ak.

Biz ulusal varlığın temeliyiz, köküyüz.
Biz yurdun öz sahibi, efendisi, köylüyüz.

Kuracağız öz yurtta, dirliği düzenliği.
Yıkıyor engelleri, ulus egemenliği
Görsün köyler bolluğu, rahatlığı, şenliği.
Bizimdir o yenilmek bilmeyen Türk benliği.

Biz ulusal varlığın temeliyiz, köküyüz.
Biz yurdun öz sahibi, efendisi, köylüyü

Safina Zirvede

2009-04-20T10:49:00.011+03:00

bülbülün çektiği dili belası

"It's a great honour to reach the No 1 ranking and it is a dream that every girl who has ever wanted to play professional tennis shares,"

"It is even extra special for me since my brother Marat was able to reach the No 1 ranking and I am happy to share this achievement with him."

"There's no question that while I am very proud of my results over the past year, I would have liked to reach this achievement in a different manner. I hope to prove to everyone over the coming months that I merit the honour of being World No 1."

safina yumruğu hazır etmiş, serena'ya backhand slice dalmak üzereyken: "ne dedin sen!?"

Bu arada 19 yaşındaki kızımız Alman kızımız Sabine Lisicki, Wozniacki' yi Family Circle Cup' ta 6-2, 6-4 yenerek kariyerinin ilk turnuva şampiyonluğunu aldı. Allah şımartmasın...

gözyaşımda saklısın, ağlayamam ben / düşeceksin sanırım ....

Check List

2009-04-18T02:56:00.003+03:00

* hayata bir tık üstten bakmak...
* niçin vergi veriyoruz? vergi almak gasp mıdır?
* hero in >> heroin >> eroin ; beyaz <> beyza hanım
* fransız devrimi ile birlikte fransız şiirinin evreleri ve şiire yön veren akımların tarihçesi [borazan]
* rimbaud ; otoriter anne, kırık ruh, isyankar kalp [borazan]
* baudlaire ; şiirin babası "kötülük Çiçekleri" >> müzik >> film [borazan]
* fransız şiirin türk şiirindeki izdüşümleri [borazan]
* ahmet telli özel dosyası [borazan]
* evin ilyasoğlu; zaman içinde müzik
* kekeme türk şiiri [borazan]
* necip fazıl'ın hamlet aşkı (bir intihal kokusu geliyor burnuma) [borazan]
* original GÜNCE yazılarını tefrika etmek
* DEPECHE MODE
* bir blogger olmak: ilahi komedya, sen adamı güldürürsün!
* Çağrılmayan Yakup, Ruhi Bey' in çağrılarına cevap vermezken
* Çağrılmayan Yakup ve Kafka // Kafka'nın eserini Kafkaesk olarak tanımlama güdüklüğü!?
* Çağrılmayan Yakup ve ta-tarata ti-tiriti !
* Podcast // masallar

Elektronika'nın İkili Yaşamı

2009-04-10T18:09:00.014+03:00

Geceydi...

Filiz bara yaslanmış, biriyle konuşuyordu. Ona kilitlendiğimi fark edince ayrılıp yanıma geldi. Merhaba yabancı, dedi sakin bir sesle. İyice sokuldu. Sol eliyle omzuma hafifçe vurup - pıt pıt! - sağ elinin parmak uçlarıyla saçımı, alnımı, sol kaşımı, burnumu, üst dudağımı teyelledi. Ruhumun sıvaları kabardı… Dudaklarım hararetle aralanmıştı ki şekeri altdudağımla damağımın arasına bıraktı.

sol gözünü kırptı
yüreğimdi, kıpırdadı

bir vapurdu
okyanusa kalkan
doğuya doğru
içimdeki dehlizden
doruğa doğru

Okul yıllarından bir soru gelip oturdu baş köşeye: fiziksel değişim ile kimyasal değişim arasındaki fark nedir? Bilmiyorum hocam, peki sizce ne değildir? Chemical Brothers, kemikleşmiş; Allman Brothers, Alman kardeşler midir?

Tekilayı yuvarlamamı bekleyip kalabalığın içine sürükledi beni.

içim ferah,
dudaklarım yangın yeri…

Müzik!...

Blast - Crystal Method

Usul usul salınıyoruz…

Her müziğin bir dansı var, amenna; fakat Elektronika özeldir, ilahi ve gospeldir.
Elektronika bir dekadansın müziğidir.

Elektronika' nın haricindekilerde, rock ya da blues çalarken örneğin, kendini melodinin içine bırakman yeterli olacaktır. Motifler nereye giderse sen oraya... Evvela izleyici, ardından eşlik eden, artık eğrilerek eğlenen ve kaçınılmaz, tüketensin. Tümden içe işleyen, seni değiştiren bir değişim. Kaderini müziğin belirlediği başkalaşım anları….

Elektronik müzikte bu süreç tam tersine işler. Diğer müzikler kalbini hedef alırken Elektronika’ nın üssü beyin çeperlerinin içidir. Az sonra başka bir şeye evrileceğini fısıldar sana; bunun olabilmesi, içine serpiştirdiğin küçük kırıntılarının derlenmesiyle olur ancak. Sen katmerleşmiş anıların, korkuların, beğenilerin, kocaman kocaman içgörü ve hoşgörünle ilmek ilmek örmeye başlarsın müziği. Elektronika’nın kıvıl kıvıl çakan döngüleri, erkekliğine kan pompalamaya hazır öncüleridir. Bundandır sevişmelerimizin ancak ve ancak elektronik müzikle devinmesi…

Elektronika’ nin vaadi özgürlüktür; tüm aktörel zırvalardan münezzeh, bir yalvaç kadar arı…

Bir peak, içinden bir parça koparıp ondan başka bir şey yaratmanı sağlıyor. Sen oradan başka bir yere akıyorsun. Arabasını yıkayan bir adamın hortumundan akan su oluyorsun, kaldırım boyunca kıvrılan… Bir liseli, üzerinden atlayıp geçerken, son anda kenarına basıyor senin. Bir damla olup kızın ekoseli eteğinin açık renkli karesinde koyu bir leke oluyorsun. Kimyacı ısı alışverişlerinden bahsederken, nasıl oluyorsa öğrencinin gözü sana takılıyor. Bir çırpıda seni çitileyip toz haline getiriyor. Müzik hızlanmaya başlıyor. Her beat, iğne ucu olup işliyor beynine. Gözlerimiz birbirine kenetlenmiş, boşluklarımızı dolduruyoruz. Etraftaki uğultu ve hezeyanlar artıyor… Egon toz halinde, bu kainatta zerre kadar önemsiz - ve fakat kainatın zerreciklerden müteşekkil - olduğuna biat ederken benliğinden sıyrılıp tüm mahlukatı kendi içinde duyumsuyor ve ısı alışverişi yaptığın partnerinle birlikte onların bir parçası olduğunu hissediyorsun. Müzik sinir uçlarından kavrıyor seni…

“ nasıl oluyor da sen yüreğimi elliyorsun
ama nasıl oluyor sen yüreğimi eller ellemez
sevişmek bir kere daha yürürlüğe giriyor”

Müziğe önce boynu eşlik ederdi; elleri, kafası, ayakları ya da kalçası değil: boynu. Çok da uzun olmayan boynu, nasıl oluyordu da dans ederken sigara dumanının kıvraklığında melodiye eşlik ederdi, hayret! Tepinmeden, haykırmadan, dikkat çekmekten korkarcasına dans ederdi. Minik hareketlerle süslerdi dansını. Kolları çok nadir başının üstüne kalkar, en tempolu parçalarda dahi zarafetini zedeleyecek fevriliklerden kaçınırdı.

Karşımda. Aramızda en fazla otuz santim var; yada daha fazlası. Ne önemi vardı ki, ben onu göğüs cebime almışken… Boynu ile beni tahrik ederken, sağ eli beli hizasında belli belirsiz salınıyordu. Konuşurken mübalağa etmeyi sevmesine karşın müziğin krallığında abartıya, aşırı figürlere kaçtığı görülmemişti. Partnerine sürterek seksi olduklarını düşünenlerden değildi… Ben onunla dans ederken, karnımın orta yeri çiçek bahçesi…

Tanımadığımız onlarca insanın arasında müziğe şekil verirken kalabalığın parçası olmanın bir kuralı vardı sanki. Özgürlüğün doyasıya hissedilmesi ve saygı gösterilmesi gereken anları yaşıyorduk. Önemli olan müzik ile bütünleşmekti. Bize düşen, müziği yakalamak ve orgazm eşiğiyle aynı familyadan gelen bu boşalma anlarında eşzamanlılığı yakalamaktı. Gözleri ne açık, ne kapalı; ne benimle ne de benden uzak. Onunla dans ederken sevişirdik kimselere fark ettirmeden. Belki de kendimize de itiraf etmekten korkarak… Siyam ikizleri gibi dans eden pornografların arasında, olur ya, bizden maada sevişen bir çift gördüğümüz anlarda ise Norman Bates’in gözleri olur, izlerdik en röntgenci halimizle…

Ona en çok dokunmak istediğim fakat bunu yapamadığım anlarda boğazımın kuruduğunu hisseder elini çok doğal bir şekilde elime, yüzüme ya da boynuma değdirir; ben o bir iki saniyelik titreme anlarında başımı sudan çıkarır nefesimi tazeler ve tekrar onunla birlikte dalardım derinlere …

Hiç konuşmadan, zamansızca dans ettik. Neden sonra bir öpücük kondurdu kulağımın hemen altına.

“seni bir kere öpsem ikinin hatırı kalıyordu
iki kere öpsem üçün boynu bükük”

Gitmem gerek dedi! Nedenini anladım.

Gitti…

“şimdi sen kalkıp gidiyorsun. git
gözlerin durur mu, onlar da gidiyorlar. gitsinler”

Bara geçtim. Son bir içki söylemek üzereydim ki aniden vazgeçtim. Sokağa attım kendimi. Yağmur kıyım kıyım çiseliyordu içimi…

Bir Devrin Sonu

2009-04-06T21:28:00.009+03:00

Atatürk' ün ölümünden sonraki CHP dönemine baktığımızda İsmet İnönü' nün Mussolini ve Hitler'e paralel olarak, saltanatını sağlamlaştıran adımlar attığını görüyoruz. 11 Kasım 1938' de Cumhurbaşkanı ve CHP nin değişmez genel başkanı ve Milli Şef ünvanı verildi. Milli Korunma Kanunu ve Varlık Vergisi gibi uygulamalar halkı iyice fakirleştirdiği gibi azınlıklara karşı düşmanlığın nüveleri de atılmış oldu...

Türk siyasi tarihi Avrupa' daki rüzgarlardan her daim fazlasıyla etkilenmiştir. İsmet İnönü' nün şefliğinin zirve yaptığı dönemler II. Dünya Savaşı yılları iken, savaş sonrası Avrupa'ya hakim olan demokrasiye dönüş havası bizde de karşılığını bulmuştur. Milli Kalkınma Partisi (1945) ve DP (1946)' nin kurulmasından sonra bazı antidemokratik uygulamalardan vazgeçildi.

* Milli Şef ve Değişmez Genel Başkan unvanlarını üzerinden attı.
* Tek dereceli çoğunluk esasına dayanan seçim kanunu kabul edildi.
* Bazı vergiler kaldırıldı. Sendikalaşmaya izin verildi.
* Sınıfsal partilerin kurulması serbest bırakıldı.

CHP demokratikleşmek için çaba sarfediyordu ancak iş koltuğu devretmeye gelince buna pek hevesli değildi. Daha önce de alıntıladığım gibi DP' nin teşkilatlanmasına fırsat vermeden baskın bir seçime gitti ve 1946 daki bu garip seçimi kazandı (hatırlayalım açık oy, gizli sayım) CHP' nin bu tutumu DP' yi mağdur duruma düşürmüş ve Menderes'in 1950 seçimlerini kazanmasını sağlamıştı. Tarihimizde Beyaz Devrim diye nitelendirilen , CHP' nin 27 yıllık iktidarını seçim yoluyla bir başka partiye devretmesidir. Tüm olumsuzluklara rağmen bu bizim demokrasi tarihimizin kanımca en güzide sayflarından biridir...

Menderes'in Yolu

Fakat ne oluyorsa o melun iktidar koltuğuna oturulunca oluyordu. Hiçkimsenin ders almaya niyeti yok vesselam. Düne kadar kendisine yapılan haksızlıkları şikayet edenler ipler kendi ellerine geçince aynısını misliyle yapıyor. 1954 seçimlerinde % 57,5 oyla (ki bu oranı bugüne kadar yakalayan başka bir parti olmamıştır) halkın desteğini ikinci kez alan DP, hükümet olarak başarılı bir dönem geçirmemiştir. Bunun cezasını da halk 1957 seçimlerinde kesmiştir (DP %47,9, CHP %41,1). DP hala iktidardadır ama dardadır aynı zamanda da... Erkin elinden gittiğini gören DP özeleştiri yapmak yerine gerilim siyasetini tercih etmiş CHP'nin yaptığını kendisi yapmaya başlamıştır.

CHP döneminde mağdur, iktidarda mağrur, malesef 27 Mayıs ile tekrar ve ebedi olarak mağdur duruma düştüğü adı gibi menderesler çizerek sürdürdüğü siyasi yaşamında sona giden yolda ülkenin içinde bulunduğu durumu maddeler halinde sıralayarak hafızayı güncelleme ödevimi şimdilik burada sonlandırdığımı deklare ederim efendim.

* CHP' nin Büyük Taarruz adını verdikleri 1959 yılı seçim kampanyası sırasında İnönü'nün treni Uşak'ta taşlandı. Müdahele edilmedi...

* Basına sansür uygulandı ve CHP'nin sesi Ulus kapatıldı.

* İnönü'nün Kayseri'ye giden treni durduruldu. İnönü barikatı aşıp Kayseri'ye vardığında 50 bin kişiye konuşma yaptı.

* İnönü, mecliste yaptığı konuşmada "bu yolda devam ederseniz, sizi ben bile kurtaramam" dedi. Meclis karıştı...

* Vekiller birbirine girer de, asiller durur mu? Bu konuşmadan iki hafta sonra Ankara ve İstanbul'da öğrenciler ayaklandı. Ölümler... İstanbul ve Ankara'da sıkıyönetim ilanı...

* Menderes olaylardan CHP yi sorumlu tuttu, 3 Mayıs'ta KKK Cemal Gürsel bir mektupla DP' yi uyardı...

* 27 Mayıs 1960 TSK yönetime el koydu...

kaynak : vikipedi ve bilimum siteler

Come on Murray !...

2009-04-05T23:22:00.005+03:00

Andy Murray olağanüstü başladı Miami'deki finale. Federer'i zorlanmadan geçmişti Djokovic. Murray ise Nadal'ı eleyen Del Potro' yu tekniğiyle aciz durumda bırakmıştı. Murray' nin yarı finale çıkışını Cumartesi sabaha doğru beşte kutlamıştık. Bu maçın her iki yarıfinal maçından daha zevkli olacağını düşünüyordum.

Dediğim gibi Murray fırtına gibi başladı final maçına ve Djokovic ne olduğunu anlamadan ilk seti verdi (6-2). Djokovic'in kasıntı hallerinden eser yok bu aralar...

Şu anda ikinci set oynanıyor. Djokovic ikinci sette biraz daha toparlandı ve Murray'nin özgüvenindeki tahribattan da faydalanarak oyuna ortak oldu. Bir ara 5-2 öne geçti ama az önce Murray servis attığı oyunu alarak beraberliği yakaladı.

Banttan izlediğim final maçının naklen yayınına devam ediyorum efendim. Az önce bir mucizeye şahit oldum. Keşke izleyebilseydiniz. Çıkmayacak topları çıkardı Murray ve Djokovic'in servisini kırıp 6-5 öne geçti. Murray şimdi maç ve şampiyonluk için servis atışlarını kullanıyor. Sessizlik...

Ve beklediğim, dileğim oldu; ahım tuttu (bir kez daha). Murray, ŞAMPİYON! Miami'de ilk kez bir Britanyalı bunu başardı. Murray bu sezon bu performansını devam ettirirse, zirvede bir şeyler değişebilir...

Novak Djokovic VS Andy Murray Highlights Open 2009 Miami
Yükleyen mouhtate065

Raket kırıldıktan sonra yol gösteren çok olur

2009-04-03T23:22:00.005+03:00

Roger Federer'in eski günlerini arıyoruz...!

Federer taraftarı olduğumuzu söyledikten üç beş saat sonra, nazarımız mı değdi, kibir abidesi Djokovic yarı finalde Roger'ı yeniverdi. Daha doğrusu Federer kendi kendini yendi... Herhalde hayatının en çok basit hatasını yaptığı bir maçtı. Özellikle forehand' leri o kadar fecaatti ki ben oturduğum yerde "yuh, oooo-haa, yok daha neler" derken Federer de nihayet sakin mizacının dışına çıktı ve final setinde raketini kortun orta yerinde vurdu parçaladı...

Keyifsiz, hayal kırıklıklarıyla dolu bir maçtı. Bu gece 02:30'da ikinci yarı final maçı var.

Ace'iniz bol, loop'unuz derin olsun...

Miami Vice

2009-04-03T13:18:00.009+03:00

Azarenka, Kuznetsova ile yaptığı maçta (6-3, 2-6, 7-5) tecrübe eksikliğinin kurbanı olmaktan torkunc'un dualarıyla son anda kurtulurken...

Uzun rallilere teşne toprak kort mevsiminin açılmasına şuracıkta ne kaldı ki? Miami'de hava sıcaklığı zirve yapmış ne gam, WTAda Williamsgiller yine ilk ikiye kurulmuşlar. Serena, Venus'u yine devirdi. Sevemedim Serena'yı bir türlü; oysa Venus öyle mi ya? Adıyla müsemma zarif bir kadın... Finalin adı Azarenka - S. Williams.

19 yaşındaki Azarenka profosyonel kariyerinin en önemli final maçına çıkacak. Daha önce iki kez karşılaşmış bu çift ve her ikisinde de S.Williams kazanmış...

ATP' de ise yarı finallerdeyiz. Çeyrek finalde del Potro Nadal'ı eleyerek olası Federer-Nadal eşleşmesinden mahrum bıraktı bizi. Hem bu mahrumiyete sebep vermesinden hem de Federer'in Nadal'ı yenme olasılığını ortadan kaldırdığı için (rengimizi belli ettik yine; Federerciyiz allahın izniyle) yarı finaldeAndy Murray'ı destekliyorum...

Çeyrek Finaller					Yarı Finaller		Final

1	Rafael Nadal	4	6	6³
6	Juan Martin del Potro	6	3	7
					6	Juan Martin del Potro

					4	Andy Murray
4	Andy Murray	6	6

8	Fernando Verdasco	1	2


10	Jo-Wilfried Tsonga	3	4
3	Novak Djokovic	6	6
					3	Novak Djokovic

					2	Roger Federer
5	Andy Roddick	3	6	4

2	Roger Federer	6	4	6

4M AKP

2009-04-02T00:13:00.005+03:00

Güzide iktidar partisine güzellemedir. Ex partili soylar, bakın nasıl soylar:

Biz bu işe mücahid olarak başladık
Necmettin Erbakan döneminde müşahid olduk
AKP iktidarı ile müteahhit olduk
Şimdi her duruma müsait olduk

Mim

2009-03-31T00:10:00.006+03:00

Peri Hanım beni mimlemiş, hangi kitabı yazmak isterdim diye soruyor. Tek bir şeyde yoğunlaşamamanın sıkıntısını her daim yaşamış bir ademe sorulacak en iç kıyıcı sorulardan biri olduğunu bilmeyerek elbette…

Hiç denilecek kadar az okumama rağmen edebiyat aşığı olduğumu söylesem kim ne der? Kim ne derse, haklıdır. “dedim ya uzaktan sevmelerde birinciyim ben” diye. Kadını da, artık izini kaybettiğim bir dostumu da, okumadığım kitabı da, dinlemediğim müziği de… Fakat tuhaf bir içgörü, seyreltilmişi bulmamı sağlıyor yine de…

Savruk bir hayatın içinde, savrulanların pervane olduğu bir döngüde, halkaların merkeze en uzak olanına tutunmakla şekillenen bu biçimsiz savruk benliğim (ben’in savurganlığı) kendini emerek beslenerek, ve bilerek nihayetinde kendini tüketeceğini, hayatın bir çok alanında olduğu gibi okuma eyleminde de bir disiplin altına girmeyi reddediyor. Laf dinletemiyorum!

Uzun zaman önce yine benzer bir oyuna dahil edilmiştim.(bknz: yorumlar). İtiraf ediyorum, o gün bugün olduğu kadar net olamamıştım. Kendime iftira değil bu, akrebin gölgesi itirafın üstüne düşmüş hepsi bu. Alfabeyi bilen bir ummiyim, aynı kitabı birkaç kere okurken yenilerin kapağını elim titreyerek açıyorum:

Yeni Hayat(x3), Yalnızız (x3), Yabancı (x2), Yeraltından Notlar (x2), Saatleri Ayarlama Enstitüsü (x2), Şibumi (x2), Mrs. Dalloway (x2), Heine’nin Mektupları (x2)

Bunların yanında mütemadiyen okuduklarım ise Aşkın Metafiziği, Schopenhauer’in Felsefesi ve elbette Hamlet ile Edip Cansever.

Hamlet’ in yeri çok özeldir bende. Kaç kere baştan sona okuduğumun sayısını bilmiyorum, bunun haricinde yatmadan önce rastgele bir sayfayı okuyup uyuduğum çok olmuştur. Hamlet ve Yerçekimli Karanfil sürekli gözümün önündedirler; göz kapaklarım açık ya da kapalı, pek fark etmez…

Hamlet “eylem adamı olamamanın” trajedisini yaşar ve yaşatırken, Edip Cansever “geri çekilip hayatı bir kademe geriden izlemenin, demlenmenin, damıtmanın” tadını üfler kulağıma…

Bunun haricinde kendimi cezalandırmak için başlayıp başlayıp bitirmediğim kitaplar da olmuştur. Karamazof Kardeşler olağanüstülüğüyle bitirilmeyi hak etmiyor (/2), keza Huzur (/3) da aynı değerdedir kanımca….

Ne mi yazmak isterdim? Bilemiyorum, belki kelimelerin kaosunu;

Televizyon karşısında miskin miskin oturmuş kanallar arasında darmadağın olurken, aklım hep yazıda idi. Kendimi bildim bileli tek bir şey yazmanın hayalini kurdum. Kimsenin söylemediği bir şeyi söylemek, ortalığı sallamak gibi bir derdim yoktu. Okuduklarımdan daha lezzetli bir tat bırakmak niyetinde de değildim. Kendi adıma söylemek istediğim bir şey vardı içimde. Bunu hissediyordum; fakat gel gör ki içimdekinin ne olduğunu bilmiyordum. Çok derinlerde bir yerde olmalıydı. Hep deştim, kanırttım içimi ama ne olduğunu bulamadım. Belki de yanılıyordum; ulu orta, herkesin gördüğü bir şeydi de ben göremiyordum. İçimdeki bu her ne ise, hem beni rahatsız ediyor hem de garip bir şekilde beni besliyor, beni şarj ediyor, ertesi gün işe giderken içimde bulduğum enerjinin kaynağı oluyordu. Çok kez isteyip de hayatımı sonlandıramayışımın sebebiydi, içimdeki zehiri akıtmadan vazgeçmeyecektim. Giderken yanımda götürmeye niyetim yoktu…

Yaşamaktan büyük zevk alıyorken yaşayamamaktan yorgun düşmüştüm. Toplumun genelinde hakim olan, adına ahlaki değerler denilen, katmanları birbirine bağlayan ve katmanların ayırt edici özelliği olan özünde birinin ötekini sömürmek, asiyi – içinde isyanı barındıranı – sıraya sokmak (sıraya sokmak: düzeni bozmamak, düzenin öğelerine düzen dışına çıkabileceğinin gösterilmesini engellemek; sicim gibi çıkıntısız olmak) için kullanılan, hemen herkesin aklına geçirilmiş dizginlere direnmekten yorgun düşmüştüm. Kararlıydım, veda vakti gelmeyecekse ben ona gidecektim. Önümdeki tek engel yazıydı. Sürekli gözümün önünden akan cümleleri dizgi(n)leyerek içimde çınarlaşan o “çıkıntıyı” törpüleyecektim.

Koltukta miskin miskin otururken, daha fazla erteleyemeyeceğimi fark ettim. Aklımı kurcalayan, beni yiyip bitiren bu sesi susturmanın tek yolu kelimelerdi. Nereye varacağımı bilemeden yürümeye başladım…

belki de huzuru şiirin asudeliğinde bulmuş olanı;

sakin gecemde çakan yıldız
bir derede binlerce sekizgen
yokluğunla varlanıp, hiçliğine akarım
bin gezegen
bir gezgin
dört köşe gergefe batıp çıkıyor alınyazım
elinde iğnesiyle nazenin

• bu da böyle bir mimlenme hikayesi oldu peri hanım, kabul buyurunuz…
• pas attığınız diğer dostlarınız eminim sizden aldıkları pası, bir başkasına verecektir, “o başkası yok mu bir başkasına verecektir”. Ben son adam olarak kaleyi beklesem, top benim deyip beni bir daha oyuna almazlık etmezsiniz değil mi?

Sevgilerimle…

Beyaz Devrimi Anlamak

2009-03-26T23:46:00.013+02:00

Demokratikleşme sancılarıdır bu günlerde yaşadığımız. AKP' yi binbir açıdn eleştirebiliriz. Fakat iki husus var ki şükretmemiz gerekir: Demokratikleşme ve CHP' nin aşağıda bahsedeceğim sert kabuğunun çatırdaması... Şöyle ki:

Atatürk'ün ölümünden sonra İnönü'nün büyük katkıları ve onun son uzantısı Baykal'ın fildişi kulesinden halka bakan politikası ile CHP' nin tutumu İP ile MHP arasındaydı. Bugün hala da çok değişmiş değil fakat AKP'nin bugüne kadarki hemen tüm siyasi partilerin yaptığının fevkinde halkın içine girmesi, teşkilatlanmasındaki başarısı vs. az da olsa CHP'de söylem değişikliğine gidilmesini sağladı. Lideri Baykal olmasaydı bunu daha da fazla görecektik elbette. Aslında sol ile alakası olmayan CHP, çok acıdır ki dinamiklerindeki kırık dökük halkçılık genlerinin tamiratını ümmetçi zihniyetten beslenen bir partinin dolaylı olarak yol göstermesiyle kendine çeki düzen vermek durumunda kalıyor.

AKP' nin var oluşuna şükretme sebeplerinden birincisi bu kendi adıma. CHP' nin kendini yontup daha çok halkın içine gireceğine dair ümidimi fazla iyimser bulanlar çıkacaktır eminim. Ben uzun vadede bunun gerçekleşeceğine inanıyorum yine de. (Bu iyimserliğimde Baykal'ın sultasının bir bu kadar daha sürmeyeceği gerçeğinin de payı var elbet)

Efendim, CHP' nin köhne yapısı; Demokrat Parti'de olduğu gibi AKP nin filizlenip büyümesine çanak tutmuş ve AKP' yi iktidara iteklemiştir, dedikten sonra ikinci sebebi not edelim defterimize. *

28 Şubat sürecini hatırlayalım. Erbakan, dokuz saat süren MGK toplantısından sonra koltuk derdine düşmüş askerin pikelerini geçiştirmeye çalışmıştı. AKP ne yaptı e-muhtıradan sonra? Cemil Çiçek hükümeti temsilen kamuoyunun karşısına çıkıp çizmeyi aşan askerin durması gerektiği yerin altını çizdi. Herkesin birbirine ince ayar verdiği dönemdi. Ve AKP bugüne kadar hiçbir partinin yapamadığını yaptı. Hem kendi seçmeni nezdinde sıkı puan topladı hem de benim gibi demokrasiden ne pahasına olursa olsun taviz verilmemesi gerektiğini düşünenlerin takdirini topladı. CHP bugüne kadar hep laiklik uğruna demokrasiyi feda ederken, AKP kendi koltuğunu korumak adına demokrasiyi kullandı. Bugün Ergenekon kodlu davada ise o günlerin davası güdülüyor başat olarak. Benzer süreçleri Franco sonrası İspanya da yaşadı, Yunanistan da... Kurtuluş, kuruluş yıllarından sonra kimbilir belki tarih kitapları bugünleri sivilleşme yılları anacak. Bu sıkıntılı günler, bir daha darbe olmayacağının habercisidir. Bu da ikinci sebebimizdir...

Şimdi tekrar konumuza kaldığımız yere geri dönüp bugünlere gelirkenki kilometre taşlarına bakalım...Demokrat Parti 1950 seçimlerinden zaferle çıkmıştı. (DP 470 / CHP 69). Bunun belirgin sebebinin CHP'nin halktan kopuk bir siyaset gütmesi (ve bunun doğurduğu sonuçlar) olduğunu tekrar hatırlayalım. Bunun içindir ki DP'nin seçimlerde kullandığı temel vurgu "milletin egemenliği" olmuştur

Atatürk, demokrasinin yürüyebilmesi için 1924 ve 1930'da iki kere çok partili hayata geçiş için teşebbüste bulundurmuş fakat gözlerini henüz açmış rejim bunu kıvıramamıştı. Çoğulcu demokrasiye geçememiş olmak Mustafa Kemal'in en büyük sıkıntısı idi. Fakat İnönü'nün tutumu tam tersi yöndeydi. Bu tavır özellikle Atatürk sonrası CHP'nin karakteri olmuş ve günümüze kadar devam etmiştir.

İsmet İnönü'nün önderliğindeki CHP ise daha totaliter rejim yanlısı idi. Bu sebeple CHP nin politikasını Atatürk dönemi ve İnönü dönemi diye iki ayrı başlıkta değerlendirmekte fayda var.

İşte tam da burası Atatürkçülük ile Kemalizm'in ayrıştığı noktadır. Seçimini Batı'dan yana kullanan Atatürk (ne kadar kolay söylüyoruz değil mi, "...seçimini batı'dan yana kullanan"; bu seçimin ne kadar hayati olduğunun farkında mıyız, ben pek emin olamıyorum) liberal ve demokratik bir yapıdan yanayken (Atatürkçülük), İnönü totaliter ve merkeziyetçi bir yol izledi (Kemalizm). Ömrü vefa etmedi Gazi'nin, yoksa Kemalizm'in Atatürkçülüğü alt etmesi o kadar kolay olmayacaktı...

Bu iki devlet adamı arasındaki fark çok bariz bir şekilde devletçilik politikasında da kendini göstermiştir. Özellikle 1930'ların ikinci yarısından itibaren M. Kemal ile İnönü arasındaki gerginlik had safhaya ulaşmıştır:

Son olarak bir dış politika olayı konusunda Dışişleri Bakanı Tevfik Rüştü Aras'a ,İnönü'nün ayrı Atatürk'ün ayrı talimat vermesi ve Atatürk'ün talimatının uygulanması bardağı taşıran son damla oldu ve İsmet İnönü çekilme kararı aldı,1 Kasım 1937'de istifa etti. Cumhurbaşkanı Atatürk aynı gün Celâl Bayar'ı başbakan atadı. Celâl Bayar liberal görüşleriyle bilinen parlak bir iktisatçıydı. Atatürk 1938 Kasım ayında vefatına değin Celâl Bayar ile çalıştı. (vikipedi)

Atatürk Dönemi hükümetlerin listesi:
&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;ampamp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;nbsp;
Farkındayım hala Menderes dönemi uygulamalarına gelemedim. Oysa Fransız Devrimi' ni Hatırlamak' tan hemen sonra yazıp bitirecektim. Bariz acıkmışım ki, uzattıkça uzatıyorum konuyu... Bir sonraki yazıda Atatürk sonrası CHP politikalarını ve Menderes dönemi uygulamalarını yazıp bitiririm kısmetse...

* Erdoğan'ın ilk çıktığı önemi hatırlayalım. Yeni bir isim, yeni rüzgar ve muktedirlerin tınmadığı bir halk. Erdoğan, Menderes ve Özal... üçü de benzer rüzgarı yakalayıp demokrasi gemisinin kaptanlığını aldılar.

# Tüm bunları daha iyi idrak edebilmek için Özal dönemini de ele almakta fayda var ancak bu aralar çok fazla kirlendiğimi hissediyorum. Siyasete ara vermek, bu diziyi bir an önce bitirip bahar arefesinde ben de kuşlardan, böceklerden bahsetmek istiyorum. Steril ve onarılmış bir ruhla Özal'ı konuk etmek lazım...

"Düşünüyorum öyleyse vurun"

2009-03-24T20:52:00.010+02:00

Türkiye' nin İstanbul'dan ibaret olmadığının farkındayım. Geçen sene Kars, Iğdır, Horasan, Erzurum güzergahında yaptığım yolculukta bunu bir kez daha gördüm. Fakat insanın dünyası yaşadığı yer oluyor.Geçen pazar günü İstanbul'da mitingin bini bir paraydı. Siyasi liderler, tükürük saçarak birbirlerini kapma ilkelliğinde ısrar ederken, halkın demokrasi kültürünü iyice benimsediğini görmek, bayram yerine gider gibi miting alanlarını doldurması gayet ümit vericiydi... Vatanın geri kalan illeri ne halde acep?

Fazla iyimser bir temenniyle şunu da söylemek istiyorum. Ergenekon davası kapsamında ortalık toz duman, olaylar net seçilemiyor. Kimin günlüğü kimin cebinde belli değil. Bugün Cumhuriyet gazetesinin sürmanşetinde Mustafa Balbay'ın açıklamaları vardı: "Üzerime iftira atılıyor, ortalıkta dolaşan günlükler benim değil, tahrifat ve montaj var, sansürden geçerse yayınlanacak yazı dizimde her şey netleşecek..." Balbay'ın içeri alınmasını hala içime sindiremiyorum; yalandır, iftiradır diye ümit ediyorum. Balbay'ın AKP cemaatini sevmese de demokrasiden taviz verecek bir zihniyete sahip olmadığına inanmak istiyorum. Bu işin bir yönü... Diğer yönü ise oltaya takılan bombalar, kuyulardan çıkan kemikler, paşalar, eşleri vs. Kurunun yanında yaş da yanıyor; artık bunu durdurmanın yolu da yok gibi!

Toplumsal tarihimizde halkın topyekün meydanlara dökülüp yasa yapıcıları yerlerinden ettikleri pek görülmemiştir. Susurluk davasınını hatırlarsanız, ellerde düdük tencere şamata yaptık, akşamları ampülleri söndürüp yaktık. Ne kadar sakiliz tanrım! Bu Ergenekon davası sırasında Türk ordusunun büyükbaş mensuplarının karmaşık ve illegal ilişkileri esefle izleyen halkın sessizliğini, toplumsal çekimserliğini buna pekala bağlayabiliriz. Bununla birlikte ilk önce şaşkınlık, sonra hayret ve nihayetinde de öfkeye dönüşen bir hal içindeyiz sanki. Gözbebeğimiz ordunun imajı fazlasıyla yerle bir oldu. Mustafa Kemal' in üniformasını çıkarıp meclise girdiğini unuttuğunu çoktan unutmuş bazıları. Ancak ordunun içler acısı bu hali kolay kolay unutulmayacak gibi, korkuyorum!

* * *

İlhan Selçuk, bugünkü yazısında Çarkıfelek'i neden seyrettiğini yazmış:

İzliyorum...
Neden?..
Çünkü iki üç boyutu var programın..
En başta şov ve mizah..
Hayatı 'ti' ye almakla birlikte çelişkili toplumsal ve kişisel realiteyi gözler önüne seren yanı ilginç..
Anadolu'da evlerin kapısını çalması, ülkedeki 'aile gerçeği'nin manzaralarını da sergilemesi cabası...
Bizi bize tanıtıyor...

Kendime gelmek için Fıkralarla Türkiye'yi izledim bir kaç seans, şifa niyetine... Arınmak zaman aldı. İlhan Selçuk'un mizah anlayışına bir şey diyemem; biraz sığmış anlaşılan. Terakkisi mümkündür, Allah uzun ömür versin yeter ki. Fakat İlhan Selçuk'un diğer yargılarına ne demeli? Selçuk'un toplumsal ve kişisel realiteyi, aile gerçeğini gözlemlemek için Çarkıfelek maymunluğuna itibar ettiğine inanmamız mümkün mü? Değil elbet, Selçuk'u inanmadığı şeyi yazmaya iten şey çok belirgin. Kadını aşağılama yarışında boyalı saç imparator(!) Dadlıses'ten geri kalmayan "parmak çocuk Mehmet Ali" nasıl olduysa AKP' yi diline doladı ya, Selçuk da "bizden olmayan düşmanımızdır" düsturunu benimsemiş RTE' nin söylemini tersinden söylüyor. Düşmanımın düşmanı dostumdur kuralınca kalemine ve okurlarına ihanet ediyor.

AKP'den kurtulmak için, daha doğrusu kendi gibi düşünenlerin iktidara gelmesi için darbeden medet uman zihniyet Çarkıfelek'i sahiplenmiş çok mu?

Mr. Master Rafa

2009-03-23T09:08:00.005+02:00

Ve bir Masters turnuvası daha sona erdi. Indian Wells BNP Paribas Open’da mutlu son ve şampiyonluk Dünya 1 numarası İspanyol Rafael Nadal’ın oldu. Kariyerinin 13. Masters Serisi şampiyonluğunu yaşayan Rafael Nadal, karşılaşmayı 6-1 ve 6-2′lik setlerle 2-0 kazanarak BNP Paribas Open’da perdeyi kapatan isim oldu.

Final maçında korta çıkan Rafael Nadal ve Andy Murray her zaman olduğu tüm tenis severlere mükemmel bir seyir yaşatmak için korttaydılar. Ancak gününde olan taraf Nadal’dı ve Murray’e karşı üstünlüğünü koydu.

2008 Ağustos ayından bugüne ATP Dünya klasmanının zirvesinde yer alan Nadal, Berrer, Tursunov, Nalbandian, Del Potro ve Roddick’i eleyerek final için korta çıkarken, Dünya sıralamasının 4 numarasında yer alan ve son dönemlere imzasını atan Büyük Britanyalı Andy Murray ise Eylül 2008 döneminde yakaladığı 4 numarayı koruyarak korta çıktı. 3. kez Master Serisi şampiyonluğunu kazanmak isteyen Murray ise, Montanes, Mathieu, Robredo, Ljubicic ve Federer’i eleyerek Nadal’la finali paylaştı.

Karşılaşmanın açılış servisi Nadal ile başladı. Karşılıklı alınan servis oyunlarından sonra skor 2-1 Nadal lehine iken, 4. oyunda Nadal servis kırmayı başardı ve bu Murray’nin ilk servis kırdırması idi. İlk sette Nadal, Murray’nin tüm servislerini de kırmayı başarınca set beklenmeyen bir skorla 6-1 Nadal’ın farklı üstünlüğü ile bititi.

İkinci sete başlayan Murray idi. İkinci sette de taraflar kullandıkları 2′şer servis sonunda skorda dengeyi sağladı. İkinci setin 5. oyununda Nadal faktörü bir kez daha devreye girdi ve servis kırarak 3-2 üstünlüğü yakaladı. Bu oyundan sonra da kalan tüm oyunlarını kazanan İspanyol tenisçi setin sonucunu 6-2, maçın sonucu ise 2-0 olarak belirledi ve şampiyonluğa uzanan taraf oldu.

http://www.tenisx.com/

89'un hayaliyle...

2009-03-23T08:50:00.006+02:00

1989'da Özal'a yerel seçimler vesilesiyle verilen ince ayarın tekrarlanmasının söz konusu olmadığı bir gerçek. 89 yılı seçimlerinde, ihtilal sonrası kapanan AP'nin devamı DYP ve CHP' nin devamı SHP' nin kurulmasının oy düşüşündeki payı büyük. Bu seçimlerde böyle bir rüzgardan bahsetmemiz söz konudu değil. Fakat benim inancım odur ki AKePe' de oylar düşecektir.

Geçen seçimlerde MHP' li olup AKP ye oy verenler ocaklarına dönmüş gibiler. CeHaPe ise Kılıçdaroğlu balonuyla biraz kıpırdanmış gibi. SP ise bir iki beldede süpriz yapacak gibi duruyor DTP'de ise hep aynı gazel...

Ben AKePe'nin yine %39-40 larda kalacağı kanısındayım...

Tarhan Erdem'in yazısı için >>>>

&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;nbsp;

Karnından konuşanın kar(i)nesi

2009-03-22T22:38:00.007+02:00

Kirli bıyıklı başbakan, elinde ekmek karnesi vantrologluğuna devam ediyor. Fransız Devrimi'nden Menderes Dönemi'ne zıpladığım bugünlerde bu çıkış, İnönü'nün meşhur anısını hatırlatıyor bana:

İkinci Dünya Savaşı'nda Türkiye'yi bir yandan savaş dışı tutmaya çabalarken, bir yandan da ülkenin siyasal, toplumsal, ekonomik yaşamındaki sorunlarla mücadele eden İsmet Paşa'ya, bir yurt gezisi sırasında yanına yaklaşan bir çocuk sitem eder: "Paşam bizi şekersiz bıraktın". Paşa, bu sitemi şöyle yanıtlar: "Haklısın, sizi şekersiz bıraktım, ama babasız bırakmadım."

Fransız Devrimini Hatırlamak II

2009-03-18T22:13:00.009+02:00

Siyasi bir parti halkın yanında olmaz ise halktan korkmaya mahkumdur.

Bakmayın siz CHP’ nin halka yakın olmak için yaptığı manevralara, Deniz Baykal’ın konuşurken dini motifler kullanmasına… Bugün AKP ve CHP arasındaki kavga sadece iki siyasi partinin kavgası değil iki ayrı kültürün ötekini yok etme savaşıdır. Bu yüz yıllık devlet geleneğine sahip ama her daim halktan kopuk yaşamış “elitler” ile devlet adamı geleneğinden ve vizyondan yoksun “taşralılar” ın savaşıdır. (En basitinden Gül’ün yurtdışından gelen devlet adamlarını kabul edişindeki protokol zafiyetleri, Erdoğan’ın kahvehane ağzı vs.)

Elitler taşralıların iktidarını içlerine sindiremezken, taşralılar da tabanına iktidara geldiklerinde değiştirecekleri mesajını verdikleri rejimin kendilerine sağladığı hukuki avantajları iyi kullanarak koltuğunu sağlamlaştırma peşinde. Her birinin kendi başına dikey örgütlenmeler olduğunu düşündüğümüz ve devrim ilkelerine, anayasaya bağlı olan yargı organları, emniyet ve istihbarat teşkilatları, eğitim kurumları vs. içine kendi adamlarını serpiştirerek yatay örgütlenme halindeler. Bu kadrolaşmanın önünü alamayan CHP nin feryadını burada bırakarak Beyaz Devrim öncesine gidip siyasi ve sosyal havanın Fransız Devrimi öncesindeki havasıyla paralelliklerine bakalım.

Kanlı devrimden kabaca yüz elli yıl sonrası. Görüyoruz ki Fransız Devrimi’ni oluşturan sebeplerin neredeyse tıpkı basımı 1950’lerde bu topraklarda cereyan etmiş.

Halkta CHP ye karşı bir bıkkınlık ve öfke var. İsyan ve halk hareketi; kültürümüzde, sosyal genlerimizde olmadığından, biriken bu dinamik öfke akacak yatak bulamıyor, bekliyor ve bekliyordu; ta ki enerjisini akıtacak yeni bir yatak bulana dek…

Mustafa Kemal demokrasinin çok seslilik demek olduğunu bildiğinden çok partili hayata geçilmesi için teşvik ve telkinlerde bulunmuş fakat başarısız olunmuştu (1924 ve 1930) CHP 1930’dan sonra devlet ile özdeşleşmeye başlamıştı. 1937’de parti ilkeleri anayasaya girince iş artık zıvanadan çıkmaya başlamıştı. Buradan sonrasını Vikipedi’den kopyalayalım:

“Savaşın özellikle ekonomiyi kötü yönde etkilemesi, büyük kentlerde karaborsacılığın ortaya çıkması, sermayenin belirli ellerde toplamasını kolaylaştırdı ve bu, bir Kent Burjuvazisi oluşturdu. Kırsalda, genç nüfüsun silah altına alınması küçük ve orta büyüklükteki çiftçinin üretimini düşürdü. Büyük toprak sahipleri arzı kendileri kontrol etmeye başladı. Artan talep karşısında arzdaki daralma enflasyonu ve hayat pahalılığını arttırdı.

İktidarın önlem olarak düşündüğü çözümlerden ilki Varlık Vergisi oldu.

Keyfi uygulamalara sebep olan bu vergi kent burjuvazisini iktidara cephe almaya itti. Diğer önlem ise Çiftçiyi Topraklandırma Kanunu idi. Bu kanunla büyük toprak sahiplerinin toprakları bölünerek, küçük çiftçiye destek sağlamak hedefleniyordu. Ancak bu, Devletin Türkiye'deki bütün arazilerin zaten %70'ten fazlasına sahip olduğunu bilen toprak sahiplerini muhalefet saflarına kanalize etti.

İsmet İnönü'nün devletçilik uygulamaları sonucu oluşan ekonomik darboğaz zaten toplumu da aynı yöne iletmiş durumdaydı.II. Dünya Savaşı 1945 de demokrasilerin zaferi ile son bulduğunda Türkiye bu durumda idi. Aynı zamanda savaşın sonlarına doğru ülkede özellikle basın ve aydın çevrelerde, demokrasi arzusu artık yüksek sesle dillendirilir olmuştu.”

Daha sonra Çiftçiyi Topraklandırma Kanunu mecliste görüşülürken Celâl Bayar, Adnan Menderes, Fuad Köprülü ve Refik Koraltan CHP genel kuruluna Dörtlü Takrir adını verilen bir önerge sunuyorlar. Daha özgürlükçü bir yapılanma istenen bu önerge reddedilir. Bundan az sonra da Köprülü, Menderes ve Koraltan partiden ihraç ediliyor. Bayar da istifa ettikten sonra Cumhurbaşkanı İnönü’nün onayını aldıktan sonra 7 Ocak 1946’da Demokrat Parti' yi kuruyor.

Demokrat Parti’nin kuruluşu halkın beklediği kıvılcım idi. Yukarıda kısaca sıralanan sebeplerden ötürü CHP halktan kopmuş, siyasi partiden ziyade devletin organik bir kurumu olmuştu.

DP nin kurulduğu yıllar, dünyada egemen olan hava demokrasi ve liberalizm idi. Avrupa’ya kabus gibi çöken faşizm nihayet yenilmişti. Nisan 1945’de iki gün arayla Mussolini ve Hitler ölmüştü. (Hitler intihar etmiş, Mussolini ise İtalyan direnişçileri tarafından öldürülüp Milano’da baş aşağı sallandırılmıştı) DP devletçiliğin aksadığı yönlere vurgu yapıyordu. Büyük kitlelerin desteğini aldığını gören CHP iktidarı Temmuz 1946 da seçim kararı aldı. Amaç DP nin daha da fazla güçlenmesine fırsat vermeden seçimi kazanmak idi. Ancak işini sağlama almalıydı. “Açık oy, gizli tasnif” sistemi gibi neye hizmet ettiği belli bir sistemle seçime gidildi. Elbetteki kazanan CHP idi. (CHP: 395, DP: 66, Bğm: 4)

CHP nin seçimde hile yapması DP ye verilen desteğin artmasını sağladı. Basın da açıktan açığa DP ye destek çıkınca bugün AKP nin yaptığını CHP yaptı. Basın üzerindeki baskı artık daha fazlaydı. Sene sonuna doğru Türk Lirası’ nın değeri düşürülünce DP ile CHP’nin arasındaki gerilim arttı. DP, cızdım oynamıyorum deyip meclisi terk etti. İnönü araya girdi vesaire…

(DP ve CHP nin çatışmasından üçüncü bir parti daha doğmuştu: Millet Partisi) Her geçen gün daha da gerilen ilişkiler, sataşmalar derken 14 Mayıs 1950’de seçime gidildi.

En heyecanlı yerde kesmek adettendir. Ben de öyle yapayım dedim. Seçimi kim kazanmış, DP' nin ilk icraatı ne olmuş, Menderes'in meclisteki ilk konuşması ve bu konuşmasında başına geleceklerinin ipucusunu veren belirtiler... Allahtan bunları kimse bilmiyor da, bilginin tekelini elimde tutarak rant elde ediyorum...

Fransız Devrimini Hatırlamak I

2009-03-18T00:12:00.011+02:00

Üniversite yıllarına kadar, Fransız Devrimi’ ni hep romantik unsurla şekillenmiş bir halk hareketi gibi algılardım (kardeşlik, eşitlik, özgürlük). İçinde devrim kelimesi geçtiği için olsa gerek; ne kadar safmışım... Oysa her şey de olduğu gibi burada da paranın izini sürmek gerekmiş. Bunu Avrupa Tarihi dersinde öğrenmiştim.

Adına kriz denilen, paranın el değiştirdiği bu dönemde devrim günlerini düşünüyorum. Bugün birini aşağılamak için (de) kullanılan (pis ve küçük sıfatlarıyla daha da vurucu olabiliyor) ‘burjuva’ nın doğuşunu düşünüyorum. Tuhaf değil mi, 19. yy da tüm Avrupa’yı saran ve imparatorlukların yıkılmasının müsebbibi olan kardeşlik, eşitlik, ulusçuluk vs. kavramlar, burjuvanın devrimi sayesinde/vesilesiyle yeşeriyor. Bugün bu jargonu proleter/işçi sınıfı sahiplenmiş. 19. yy da burjuva sınıfının taleplerini 20. yy dan itibaren işçi sınıfı dillendiriyor. Burjuva ise devirdiği sarayın konumunda, anamalını muhafaza etme peşinde. (Bu noktada artık bir “işçi sınıfının” varlığından bahsetmenin mümkün olmadığını dahi söylenebilir. Törpülenmeler ve tıraşlanmaların sonucunda geriye güdük bir “işçi kesimi” kalmıştır. İşçi sınıfının evrimi bu yazıyı ve beni aşacağından ben eski günlerin hatırına sınıf demeyi tercih ediyorum).

(Benzer garipsemeyi de SSCB’ nin Hitler Almanya’sını bozguna uğratmasıyla yaşıyorum. Maazallah kızıllar, faşistleri steplerde durdurmasaydı kapitalist Avrupa’nın hali nice olurdu. Her şey zıttıyla varoluyordu ve kapitalistler sosyalistlere bu konuda her daim duacı olacaktı.)

Malum devrime dek güç tüm Avrupa’da soylular ve din adamlarının elinde. Nüfusun büyük çoğunluğunu köleler (Orta ve Doğu Avrupa’da) / köylüler (Batı Avrupa’da tarım işçileri ve zenaatkarlar için kullanılırdı) oluşturuyordu.

Ticaret din adamlarına yasaktı, soylular da zaten ticareti pek ‘soylu’ bir davranış olarak görmüyorlardı.Ancak yeni ticaret yolları, Avrupa’ya ticaret üstünlüğünü kaydırıyordu. Yeni ülkelerin malları, altın ve gümüşü, hammaddeleri Avrupa’ya taşınıyordu. Böylece din adamları ve soyluların haricinde anamalı elinde tutan zenginler sınıfı doğuyordu.

Burjuvaların sayıları ve zenginlikleri gittikçe artıyordu. Öyle ki hazine açıklarını kapamak için burjuvalara el açtıkları bile oluyordu. Paranın sahipleri yönetimde de söz sahibi olmak istiyorlardı. Hem bu sebepten hem de doğal bir sürecin gerekliliği sonucunda, çocuklarına yüksek öğrenim de yaptırmaya başlamışlardı. Aradaki eğitim eşitsizliği de giderek kapanıyordu. Zaten küçük yerlerde denetimde bazı mevkileri ele geçirmişlerdi…

Fikir dünyasında da J.J.Rousseau, Voltaire, Diderot gibi kentsoylu düşünürler özgürlük, kardeşlik, eşitlik kavramlarını yerleştiriyorlardı. Saray ise ekonomik sıkıntıyı ağır vergilerle gidermekten başka bir şey yapmaz hale gelmişti. Köy papazları ile yüksek din adamlarının arasındaki gelir farklılığı köy papazlarının saraya tavır almasına sebep olmuştu. Halk mutsuz, fakir ve kızgındı. XVI. Louis’ nin bir defalığına taşınmaz mallardan yüksek vergi talep etmesi harekete geçmek için bir kıvılcım oldu.

Devrim için ortam hazırdı. Robespierre’ in önderliğinde burjuvazi, devrimini gerçekleştirdi…Krallık yıkıldı, yeni bir anayasa düzenlendi ve Birinci Cumhuriyet ilan edildi (1792)*

Şimdilik burada bir mola vereyim. Devamında 1950 Türkiyesine gitmek niyetindeyim. Beyaz Devrim öncesi şartlar ile Fransız Devrimi öncesi arasındaki paralellikler vesaire...

* Bu yazıda devrim sonrası aşamalar konu dışı kalmasına rağmen içimdeki eksiklik duygusunu bastırmak için aşamaları sıralamak istedim:

Başkaldırılar, giyotinler…
Soylular ve ruhban sınıfının mallarına el konma, burjuvaların daha da zenginleşmesi
Fransız Medeni Kanunu (1804)
Sebep sonuç ilişkisi bir kez daha devreye giriyor. Fransa’ nın işgal ettiği İsviçre, Almanya, İtalya ve İspanya’ya sadece Fransız orduları girmedi; bununla birlikte devrim ilkelerinin benimsendiği yeni yönetim anlayışı da girdi. Ve tüm dalga dalga özgürlük, kardeşlik, eşitlik (sonucunda ulusçuluk) Avrupa’ya yayıldı.
İngiltere, Avusturya, Prusya ve Rusya’nın Fransa’ya karşı birleşmesi ve Napolyon’u yenmeleri (1814)
19. yy boyunca devrimler, karşı devrimler… yıkılan imparatorluklar, yükselen uluslar...

Alafranga Yedi Dil Yaresinde

2009-03-15T12:28:00.005+02:00

Bir sorum var Hakkı Bey, dedim. Sağolsun, yanıtsız bırakmadı beni.

Dil Yâresi
Türkçe dostlarından (Orkun Atila)

Peyami Safa’nın Cingöz Recai öykülerinden birinde (Alkım Yayınevi) saati soran birine «Alafranga yedi... Yediyi yirmi geçe...» cevabı veriliyor.
«Alafranga»nın bildiğimiz dışında başka bir anlamı mı vardı? Ya «Alaturka saat»?

– Alaturka saat, güneşin batışını 12 kabul eden, 1910’a kadar kullandığımız saat sistemiydi. Alafranga saat de 1910’dan bu yana benimsediğimiz sistem.

3 Biberler

2009-03-14T18:11:00.010+02:00

Kişiler

Erol Abi: Gerçek adı Şaban. 40 lı yaşlarında, dikim şefi. Hafif göbekli, pis sakallı. Hiddetlendi mi işçiler kaçacak yer arar. Aşağıdaki hikayede bazen Güner Ümit suretinde görünüyor, bazen kendi halinde. Fakat her halukarda ben ona Erol Abi diyorum!?

Yaşar Usta: Gerçek adı Yaşar. 3o' larının sonunda. Depo şefimiz. Harika Erzurum şivesiyle konuşur. Erzurumlu.

Serap : Gerçek adı Serap. 2o' lerinin başında şampuan reklamı güzeli... Çalışma arkadaşım. Sağ kolum, sol ciğerim...

Sevgili : Gerçek adı Sevgili. Gerçek sevgili...Her şeyim.

Mekan
Kat kat devasa bir mekan. Her katı kendi içinde bir dünya. Tüm insanlık bu binanın içinde var olmuş ve olacak. Burası bizim dünyamız. Alışveriş merkezlerine benziyor...

Yemekhanedeyiz. Ben, Yaşar Usta, Serap ve Erol Abi yemek yiyoruz. Erol'da bir yavşaklık hali. Fazla samimi Serap ile. Serap durumun farkında değil. O bütün masumiyetiyle Erol'un şakalarına karşılık veriyor. Yaşar bizim fotoğrafımızı çek, diyor. Yaşar cebinden cep telefonunu çıkarıp bunların fotoğrafını çekiyor. Erol ile Serap kafa kafaya tokuşturup poz veriyorlar. Bir ara Erol Serap'ın ensesinden öpüyor. Aslında çok uyanık olan ve herkese hep mesafeli olan Serap buna da ses etmiyor. Onu korumak için müdahale etmek istiyorum ama Serap bir şey demeyince ben de bir şey diyemiyorum. Sadece yarı şaka yarı ciddi uyarıyorum Yaşar fotoğraflarını çekerken:

- Bunlar internete koysunlar bu fotoğraflarını da gör sen bakalım.

Gülüyorlar. İfrit oluyorum...

Başka Bir Oda: Bir evin küçük bir odası. Cenin şeklinde kıvrılmış yatıyorum. Terliyorum. Titriyorum. Her dakika nöbet daha da şiddetleniyor. Bitecek, diyorum içimden; az kaldı... Bunların sebebi kırmızı çarliston biber. Yemekhaneden sonra Erol Abi beni kenara çekmiş ve cebinden 3 adet çarliston biber çıkarmıştı. Yeşili kendisi yemiş, kırmızıyı bana yedirmiş ve beyazı da canımın pahasına saklamamı istemişti. Her ne olursa olsun Serap onu yememeliydi.

Her biberin insana kattığı züper güçler vardı. Ben örneğin, kırmızıyı yediğim için, şu andaki nöbet (ki bu biberin beni ele geçirmesi sırasında yaşamam gereken bir süreç) biter bitmez zehir gibi matematik kafasına sahip olan, geçmişte konuşulanları duyabilen ultrasonik bir superkahraman olacağım. Dünyayı ele geçirmem an meselesi olacak.

Hala boncuk boncuk terliyorum. Bir an önce biberin egemenliğine geçmek istiyorum. Sabırsızım... Yaşar Usta yanımda. Birileri ile kumaş hesabı yapıyor. Fakat hesapta tıkanmışlar. Hah-ha, tam da bana göre bir iş. Şov yapmak için sürecin bitmesini beklemeden yattığım yerden doğruluyorum:

- Hesabınız yanlış Yaşar Usta. Bir metreden üç çocuk çıkar...

Dediğim anda bir metre kumaştan üç çocuk çıkmayacağını anlıyorum. (bu arada evet, çocuklar kumaştan kesilip biçilip kanlı canlı insana dönüşüyor) Yaşar Usta' da garipseyerek bakıyor. Ben mahcp bir şekilde yattığım yere geri dönüyorum. Yatarken de:

- Biber tam olarak sürecini bitirmedi, bitirdiğinde benim yapabileceklerime şaşıracaksınız, diyorum...

Yatağa geri uzanırken bir Güner Ümit suretinde bir Şaban Usta suretinde konuşan Erol Abi'nin söylediklerini düşünürken geçmişten Adolf Hitler' in sesini duyuyorum. Hitler'in sesi (tabii ki Türkçe olarak) bana şöyle diyor:

- Beyaz biber. Beyaz bibere dikkat et. Ben de kırmızı biber yemiştim. Aynen senin gibi... Ben de dünyaya hakim olacaktım. Fakat beyaz biberi bir kadın ele geçirip yedi. Ve beni kendi istekleri doğrultusunda kullandı. Herkes beyaz biberi yiyenin egemenliğine geçecektir. Beyaz biberi erkeklerin yemesi işe yaramaz. Onu yemeye en yakın aday Serap. Ne yaparsan yap beyaz biberi cebinden çıkarma...

Dünya barışı için Hitler'in tavsiyesini dinlemeye kararlı bir şekilde transformasyonumun tamamlanmasını bekliyorum. Kıvrılmış yarı uyur haldeyim...

Bir kız oturuyor baş ucuma. Yatağım yer yatağı. Öyle bir oturuyor ki yüzünü göremiyorum. Başımı kaldıracak halim de yok. Az sonra karşısına bir başka kız oturuyor. Serap mı tam bilemiyorum. Fakat sürekli "Beyaz biber, beyaz biber... biberi saklamalıyım..." diyorum. Baş ucumda oturan kızlardan birinin canı sigara çekiyor. Bunu söylemiyor ama ben biliyorum. Bunu nasıl bildiğime şaşırıyorum. Sonra şaşırmış olmama gülüyorum. Tabi bileceğim, kırmızı biber etkisini göstermeye başladı. Bak artık beyin dalgalarını okuyabiliyorum... Ben bunları düşünürken yüzünü göremediğim kız ötekine bir sigara veriyor. Neden sonra yanımdan kalkıyorlar...

Artık bitti. Biber tamamıyla içime nüfuz etti. Doğruluyorum. Kralım... hayır tanrıyım... Bütün enerjimi iylik için kullanacağım. Erol Abi geliyor karşıma. Erol Abi bir tuhaf. Yeşil biber onu Joker gibi tekinsiz bir anarşiste dönüştürmüş. Aklıma yemekhanedeki görüntüler geliyor. Erol Abi'den şüphelenmeye başlıyorum. Yoksa Erol Abi karanlık tarafın emrinde mi?

Ve kaçmaya başlıyoruz... Herkes kaçıyor. Kat kat dünyalardan geçerek kaçarken yanımda Sevgili var. Kırmızı biberin gücünün azaldığını hissediyorum. Onun için kaçmalıyım. Erol Abi'den kaçıyoruz. Aniden fark ediyorum ki, cüzdanım yok... Sevgili de fark ediyor ki onun ki de yok. Tersine koşmaya başlıyoruz. Yuvarlak masaların arasından geçerken Sevgili bir masanın üstünde cüzdanını buluyor:

- Aaaa! Benim cüzdanım burdaymış. Ben de Sibel'den şüpheleniyordum. Kızın günahını almışım...

Ama benim cüzdanım yok. Sevgilinin elini bırakıp odaya doğru koşuyorum....

Odadayım. Erol Abi de orada beni bekliyor. (Bu ana kadar sürekli Şaban Usta ile Güner Ümit arasında değişen yüzü, artık Güner Ümit de sabit kılmış; bir anlamda kendi evrimini tamamlamış ve gücünün doruğunda) Gülüyor, kahkahalar atıyor, etrafımda atlıyor zıplıyor... Sinirleniyorum... Bir şeyler daha söylüyor. Etrafımda dönüyor. Etrafımda dönerek, kahkahakar atması iyice geriyor beni. Nihayet patlıyorum. İşaret parmağımı yüzüne sallayarak:

- Bana bak Erol Abi... (sesim gittikçe tehditkar bir tonda çıkıyor)... eğer sen aldıysan cüzdanımı... (az sonra boğazına yapışacakmışım gibiyim)... sen aldıysan eğer (fakat aklıma kırmızı biberin etkisinin yittiğini ve Erol' un gücü karşısında hiçbir şey yapamayacağımı hatırlıyorum; şimdi sesim yavşak ve yalaka bir tonda çıkıyor) eğer sen aldıysan çok ayıp ediyorsun Erol Abi (sırıtıyorum)

Erol Abi, anarşist kahkahalarından yeni bir tane daha atıyor. Buzdolabını işaret ediyor.

-Cüzdanın orada!

Buzdolabının kapısını açıyorum. Raflarına kadar biskremlerle dolu. Büyük boy, hepsinin ağızları açık... Elimi daldırıyorum birine, yok. Sonra ötekine, ı-ıh... Ellerim çikolata oluyor.

Bu eller, bu eller... (bknz: senaristi değiştikten sonra adının da değişmesini yok yere beklediğim Kavağın Yellenmeleri)

Ellerime bakarak kalakalıyorum.

Böyle bir kurguya da Dr. Do-good yakışır. Hoşça kalınız efendim...

* borazan' ın yayın hayatına başladığını muştularım. şiir sevenlerin ilgi ve katkılarıyla sesinin daha gür çıktığı günleri görmek ümidiyle...

Invasion

2008-11-24T11:04:00.007+02:00

Mutfak evyesinin altındaki bağlantı borusu eskimişti. Hatta delinmişti. Ben de ufak bir kova koymuştum altına. Değiştirmek için tesisatçı çağırmak gibi bir niyetim yoktu. Nalburdan bir bağlantı kablosu alıp değiştirilecekti nihayetinde. Bunun için de birini çağırtıp değiştirmeyi kendime yediremedim sanırım. Ya da kendim yapmayı tercih ettim çünkü emek verilerek ortaya çıkan şeylerin bünyedeki etkisi vesaire vesaire. Fakat bunun için takım çantama ihtiyacım vardı; ne yazık ki onu da annem de bırakmıştım. Annemler taşınırken lazım olmuştu. Anlaşıldığı üzere böyle işlere meraklıyım, az biraz da elim yatkın galiba. Her erkeğin bu işlerden anlaması gerektiğini söylemiyorum fakat biraz merak ve cesaretle üstesinden gelindiğinde Mario olmak pek keyifli ve seksi etkileri olabiliyor. Fakat bazen de aşağıda görüleceği üzere sıkıntılar doğurabiliyor.

Takım çantamda hala bir yığın eksik var. Örneğin bir darbeli matkap, bir ahşap delici, demir kesici… Bauhaus’a ya da Beyazıt’taki Perşembe pazarına gidince kendimden geçiyorum. Bir ara ev dekorasyon programları oldukça revaçtaydı. Elimde olsa o programların full dvd lerini edinirdim: Güzel Evim / Sezon: 1-2-3. Neyse, gelelim konumuza.

[Aslında konunun ta içindeyim. Geçenlerde nerede okudum, hatırlamıyorum: “kıyafetlerimiz eksiklerimizi kapatır.” Buna benzer bir şeydi. Blog yazarları için de bu böyle elbet. Yazdıklarımızın egomuzun açlığını damla damla sulamaktan başka bir şey olmadığını bilmeyen varsa “parnak” kaldırsın?

- Konu insandır değil mi?
- Ya ne demezsin?

Konu sıhhi tesisatçıların, sıhhiyilerden mi mezun olduğu konusu da olabilirdi pekala? Hıfzıssıhha’ nın sağlıklı hafızaya sahip sihhi tesisatçıları mezun ettiği gizli bir birim olduğu da ya da? Aslında dünyayı ele geçirmek isteyen “ötekiler” bunu yapmak için pilot bölge olarak İstanbul’u seçmişler (bu tez bahsi geçen enstitünün İstanbul’da olduğu sayıyla yazılmıştır) ve üs olarak da isminin verdiği sempati ile Hıfzıssıhha’ yı seçmişlerdir. (etkiler için bknz: Saatleri Ayarlama Enstitüsü, Fakülte) Ve bu gizli istiladan sonra bu enstitüden emirlere güdümlü Muslukçu’lar mezun etmeye başlamışlar. Bu Muslukçu’lar, bir kardeşlik örgütü gibi örülmüş teşkilatı ile sıradan vatandaşlarının musluklarını tamir edip onları da saflarına katıyorlar (ikincil etkiler için bknz: Dövüş Kulübü, az biraz da Matrix) Boruları değişen insanlar da o borudan akan suyla temas ettiklerinde “ötekileşiyorlar”.

İstila tam planlandığı gibi gidiyordur. Ancak bir zaman gelir ki sistemin kendi kendini tıkayacağı fark edilir. Muslukçu’ların tesisatçı gibi evlere girip boruları değiştirebilmeleri için ev sahibince davet edilmeleri gerekmektedir. Bunu herkes yaparken, “öz hakiki insan tesisatçılar” bunu yapmıyorlar. Evlerinin ve hatta yakınlarının, komşularının tesisatlarındaki arızaları bu “insan” tesisatçılar tarafından yapıldığından zapt edilememiş kaleler olması kaçınılmazdır. Böylece Muslukçular ile Tesisatçılar’ ın bir varoluş savaşına girecekleri günler gelmiştir. (3. dalga etkiler: Dünyalar Savaşı, I Robot, Terminatör, Yıldız Savaşları, Blade, Yapay Zeka, 2001: Uzay Macerası, 5. Element).]

Şimdilik bu kadar. Musluk hikayesi mi? Ona sonra geliriz…

PS: Seçimlerin son virajında Obama’nın karşısına çıkan Muslukçu Joe ise enstitüdeki transformasyonu bir şekilde yarım kalmış bir arada kalandır (bknz: Blade, Dark City)

Reem Kelani

2008-11-18T19:35:00.006+02:00

(bünyedeki tahribat tamamen sizi bağlar)

reem kelami.mp3 -

Bir de buraya bakınız: http://hypem.com/track/661284/Reem+Kelani-Sprinting+Gazelle

Joker Giremez

2008-11-12T08:36:00.003+02:00

her bi' şeyi yasaklayan zihniyet köylerimize kadar girmiş bulunmaktadır. Her görenin eşgalini farklı tarif ettiği binbir surat Yassah Hemşerim kod adlı anlayışa en son Çanakkale'de rast gelinmiştir.

Evlerden uzak ola!

Buyrun Fatih Daldal'ın haberine:

ÇANAKKALE - Neredeyse bütün sakinleri ‘tik’li olan köyde, gaz tabancasıyla yapılan şaka yaralanmayla sonuçlanınca, köyde şaka yapmak yasaklandı!

Çanakkale’nin Bayramiç ilçesine bağlı Bıyıklı Köyü’nde ‘şakanın dozunun aşıldığı olay’ Mehmet Ünlü’nün biraz çene çalmak için köy kahvesine uğramasıyla yaşandı. Ünlü, bir ara belindeki gaz tabancasını çıkararak Halil Kızıloğlu’na şaka yapmak istedi. Ancak ani hareketlere karşı tiki bulunan Kızıloğlu, Ünlü’nün üzerine atlayınca tabanca ateş aldı; Kızıloğlu testislerinden yaralandı.

68 yaşındaki Kızıloğlu ameliyatla testislerinden biri alınmasına rağmen taburcu olduğunda şikâyetini geri aldı. Ancak tikli köy Bıyıklı’da bu tatsız olay sonrası ağır şakalar yapmak muhtarlıkça yasaklandı. Köyün girişine de kararın tabelası asıldı. Muhtar Erdinç Kızıloğlu kararlı: “Bizim kapımız misafirlere her zaman açık. Ama yapacakları şakalar seviyeli olmalı. Çünkü köyde herkesin tiki var. Ne tür sonuçlar doğuracağı belli olmuyor!”

‘Tikli köy’ denilen 60 nüfuslu Bıyıklı’da, tik hastalığı üç asırdır nesilden nesle geçerek sürüyor. Kimi ani hareketlere karşı refleks gösteriyor, kimi en ufak bir sese tepki veriyor, kimi ise başka birinin yaptığı davranışı tekrarlıyor.

Sığınak

2008-11-11T08:58:00.002+02:00

Oturma odası.

Işık loş; televizyon açık. sesi kısık.

Koltukta bir adam.

Kucağında dizüstü bilgisayarı; Bach! Ekranda sessiz sedasız bilardo turnuvası, dizüstü bilgisayarın ekranında bir kadın hemcinsini öpüyor tutkuyla fakat sesi kesilmiş, Bach ortalığı yıkarken adam elinde sigara, perdenin tam kapatmadığı camdan sokaktan geçenlerin ayaklarına bakıyor. Sigaranın külü uzun zamandır bu şekilde donuk kaldığını jurnalliyor.

Bodrumda katta oturan kırklarında bir adam, sokaktan geçenlerin sadece ayaklarının göründüğü sığınak tipi evinde yeni bir şey olmasını dilemekten dahi çok uzak, oturuyor…

Lale Şarabı

2008-11-07T19:30:00.000+02:00

Çay Kuarteti

ben seni hic uzemem

papatya cayi yapmak isterim sana

sonra portakal cayi

fume lapseng souchong cayi

ama ben seni hic uzemem

deliririm yalnizca

sessizce tek basima deliririm

beni lape'ye koyarlar

koyu turk cayi icerim orada

yalnizca

BATMAN GOTHAM'a KaRşI

2008-11-06T12:57:00.005+02:00

Haber böyle başlıyor : Batman Belediye Başkanı DTP’li Kalkan, ‘Batman’ filminin yönetmenini ‘isim hakkı’ için mahkemeye verecek.

İnanmayan buradan yaksın : buradan

Bizim kafamız böyle çalışırken Japonya'nın Obama köyü ihtiyar heyeti için bakın nasıl bir tavır almış.

Can Obama can a can!

2008-11-06T09:19:00.003+02:00

He had a dream

Dünyama Ait Bir Kendim

2008-11-05T14:29:00.000+02:00

Kendime ait bir dünyam var. Bunu laf olsun diye söylemiyorum. Kendine ait bir dünyası olan tek insan olmadığımı, benim gibi bir çoklarının olduğunu biliyorum. Kendime ait bir dünyam var benim. Lay lay lom, benim de bir sevgilim var tonlamasıyla söylemiyorum bunu. Kendime ait bir odanın cakasını atmıyorum yeniyetme yaşlarının tınısıyla. Bambaşka bir şey bahsedemediğim!

Küçük hobilerim, mutlaka takip ettiğim yazarlar, asla sektirmeden izlediğim bir bilemedin iki televizyon dizisi var gibisinden zincirleme kişilik tamlamalarından da bahsetmiyorum. Fiziki dünyamı boşluklarını dolduran, karakterimin ipuçlarını veren alışkanlıklar dizisinden de bahsetmiyorum maalesef. Keşke neden bahsetmediğimden dem vurmayı bırakıp ondan bahsetsem diye içerlediğim bir dünya orası.

İstediğim zaman kapısını açıp girebileceğim, girdiğimde her şeyden sıyrılıp herkesi unutabileceğim; yaşadığım şartları, hayat standartlarımı, uyruğumu, toprağımı unutabileceğim kısa süreli transformasyonların yaşanılır gibi olunduğu odacıklardan bahsetmiyorum.

Anlatamıyorum değil mi, biliyorum çünkü benim kendime ait bir dünyam var beni bir kara delik gibi içine çekmeye çalışan. Bir dünya ki, beni hem yokluğa – varlıktan sıyrılmaya – çağıran; bunu yaparken korkuyla beraber cazibesini her çağrıda daha da artıran sessiz bir çığlıktan bahsediyorum. Nihayet!

Bazen aylarca ortaya çıkmayıp, kendini tamamen unutturup beni gafil avlayan o dehliz. Kulağımda bir uğultu, gözümün önünde bir tül, çok derinlerden gelen kaotik / atonal bir ses: metalik ve insansı bir ses. Objeler ve onları çevreleyen her şey ama her şey – gördüğünüz, duyduğunuz, hissettiğiniz, hissedemediğiniz her şey : bittabi insan denen mahluğun ta kendisi– özlerini saklayan derilerinden sıyrılıp tüm şeffaflığıyla beliriyorlar.

Tanrım, objenin içini görebilmeye dayanabiliyorum fakat insanın içini görmek korkutuyor beni. Söylediklerinden farklı olarak ses tellerinin arasına mevzilenen kelimelerin fısıldaşmalarını duymak tüm aklımı çöl soğuğu titremesine maruz bırakıyor. Sonuç: içinde sıfır yanılma payı barındıran şüpheli bir şurup. Herkesin aklından geçenleri görmeye başlayınca oluşan güvensizlik ortamında ne kadar huzurlu hissedebilirsem o kadarım işte ben o anlarda. Kendime ait bir dünyam var , benim yaratmadığım, oluşumunda hiçbir katkımın olmadığı. Kesinlikle dışardan zerk edilen, bana yapışan, beni bir karadelik gibi içine vantuzlayan. Yaşadığım korkulara ve insanın içindeki çamurun iğrençliğiyle birlikte - tam da bu sayede - tüm sorunların cevabını bilme arzusu bu tehlikeli dünyanın cazibe noktasını oluşturuyor.

Kendime ait bir dünyam var, beni besleyen, beni şu an için var eden ancak kaçınılmaz olarak bir gün yok oluşuma sebep olacak…

Torpağın Bol Olsun

2008-11-04T14:25:00.001+02:00

Cuma günü (30 Ekim).

Telefon açıyorum bir yakınımıza. Bu akşam beni bekliyorlar; lise sona giden kızlarına İngilizce çalıştıracağım. Kusura bakmayın bugün işim başımdan aşkın demek üzereyim. “Ben de şimdi öğrendim, başın sağ olsun” diyor! Ne, hiçbir şeyden haberim yok benim. Kesimhanede, emekliliği yaklaşmış işçilerden birine takılıyor gözlerim. Benim orada olduğumun farkında bile değil, işini yapıyor. Kulağımdaki sesin sahibi, ölümün acısından çok patavatsızca bana ölüm haberini vermiş olmanın sıkıntısını duyuyor içinde. Kesimhanedeki işçi pastal kağıdını yapıştırıyor. En az on yıldır bizimle beraber olmalı. Emekli olunca da çalışmaya devam edecek. Ses, Allah herkese öyle temiz ölüm nasip etsin diyor. Sanırım bir dakikadır aralıksız konuşuyor. Bir şey demek istiyorum, sesim çıkmıyor. Boğazımı temizliyorum, tam bir şey diyecek gücü bulduğumda ise bu sefer de, ne diyeceğimi bilemiyorum. Sol elimle, pastal makinesinin üzerinde gidip geldiği çelik rayı tutuyorum. Bir ömür boyu çalışıp buna karşılık iki yakası hiçbir araya gelemeden göçüp gidecek belki de; pek çoğumuz gibi… Tam da bu anda göz göze geliyoruz kesimhane işçisiyle. Telefonda olduğumu görünce gözleriyle selam veriyor. Başımı hafifçe eğerek karşılık veriyorum. Elim soğuk rayda, aklım çocukluk yıllarımın en şefkatli figürünü kaybedişiyle saldırıya geçen anılarla karmakarışık…

İlk aklıma gelen tren yolunun az ilerisinde yapılan 23 Nisan kutlamalarına beraber katıldığımız gündü. Bayram boyunca elimi hiç bırakmadan beni gezdirmiş, bana gazoz almış ve hatta fotoğraf bile çektirmiştik. Küçücük elimi alan kocaman avuçları yumuşacık ve sıcacıktı hep…

Onun gibi kasket takan çok vardı ama yelek giyip hele bir de köstekli saat kullanan yoktu etrafımda. Arada sırada kucağına zıplar, yeleğinden saatini çıkarıp kulağıma dayar tik takları dinlerdim. Bir kulağım onun göğsünde, diğer kulağım saatin tiktaklarında… Kalbinin ritmiyle saatin ritmini yarıştırırdım. Fakat en keyiflisi saatini kırt kırt kurarken onu izlemekti. Hele bazen benim kurmama müsaade ederdi ki, değmeyin keyfime. Sanki ben o mühim işi yaparak zamanın durmasını engelliyor ve dünyayı kurtarıyordum.

Bir sabah. Bir bayram sabahı. Yine elim avuçlarında. Camiye gidiyoruz. Yolda yürürken hemen herkese selam verip alıyor. Kimine “aleyküm selam” diyor, kimine elini baş hizasına kaldırıp sallıyor, kimine de sadece başını sallıyor. Bu ayırımı neye göre yaptığını hiç anlamazdım. Camideyiz. Oturuyoruz. Birileri benim başımı okşuyor. Tanımıyorum. Gülümseyerek karşılık veriyorum. Onun gibi yapmaya çalışıyorum. Cebinden beyaz takkesini başına geçirip özenle oturtuyor. Arada sırada evde seccadenin üstünde, ya da ortalık bir yerde, unuttuğunda alıp başıma geçirdiğim takkesi bu. Kaşlarıma kadar düşerdi. Onu izlerken o sabah, elini iç cebine sokup bir takke de benim kafama geçirdi. Hem de kafama cuk diye oturan… Ağır çekimde oluyordu sanki her şey. Namazda onlar ne yaparsa ben de aynını yapıyordum. Ama aklım başımdaydı. Daha doğrusu başımdaki takkedeydi. Nasıl görünüyordum, meraktan kuduracaktım. Çocukça bir saflıkla (çünkü çocuktum) duvarlarda ayna aradım gözlerimle. Camilerde ayna olmadığını anladığım o gün, dedem zaman zaman namazda sesini yükselterek beni dizginlemek zorunda kalmıştı.Hayatımda sadece onunla gitmiştim bayram namazına. Bir daha da gitmedim… Gidemedim…

Dedem benim, çocukluk yıllarımın en eğlenceli adamı. Az mı atlamışımdır sırtına o secdeye giderken. Duasını bana duyurarak kızar, ben birkaç şen adımla kaçardım; az sonra yine… Selam verip eli tespihine gittiğinde beni kovalar gibi yapar, ama olduğu yerde ayaklarını yere vurarak “ulan kereta, gel buraya” derdi.Beni tutana aşk olsun, vınnn! mutfakta yemek yapan babannemin eteğinin arkasına saklanırdım.

Dedem benim, gittin; çocuk anılarım yetim kaldı bak. Hani senin ayakkabılarını giyip büyük adam gibi gezen o torunun seni daha şimdiden çok özledi. Dedem benim, benim dedem…

Faizim çıktı, üşüyorum aney!

2008-10-29T15:51:00.000+02:00

İnternetin türlü kapılarını üstümüze çekip kendi kendimizi içeri tıkmalarımıza dair devletimizin bir bakanından açıklama geldi :”bu işte ihtisaslaşmış mahkemeler kuracağız” Bunu söyleyen bakan ise bizim ulaşımımızdan sorumlu devlet bakanı. Erişim Bakanlığı’na soyunmuştu besbelli Ulaştırma Bakanlığı. Turizm ve Kültür Bakanlıklarını birleştiren hükümet, bu bakanlığın adını Eriştirme ve Ulaştırma Bakanlığı yaparsa hiç şaşmamalı. Hatta bu bakanlığın başına getirilen boşa bakan bir bakan bakanlığını tahsis ettiği eş dostuna GazMan usulü bir kostüm giydirip onları erişimimizi sağlayan fiberoptik kabloların bekçilik görevine getirmeli.

Eriştirme Bakanlığının başka görevleri de olmalı elbet. İlaçların, kondomların, adult şifrelerin çocukların erişemeyeceği yerlere konuluyor olmasını takip etmeli; buna uymayan bireylere karakolların erişilmez hücrelerinde işkence etmeli. Dışardan bir savcı gelip sorgunun video kasetini sorduğunda da bazı memurların genelgeyi yanlış anladığını, Tarlabaşı’nda ele geçen “şeker” ler ile birlikte sorguların kaydedileceği boş kasetlerin de erişilmez yere kaldırdıklarını, bu sebeple de ümüğünü sıktıkları (pardon o IMF’nin görev tanımında yer alıyordu; ifadesini aldıkları) vatandaşın sorgu kasetine “maalesef” ulaşamadıklarını söylemeli. Darp izleri mi, hiç canım onlar maktül internetten düşerken oldu; bakanlığımızla bir ilişkisi yoktur.

Krizi anlamaya çalışıyorum. Ekonomik değil ama finansal krizmiş; fakat sonuçları ekonomik krize sebebiyet verecekmiş. Korkuyorum. Hemen içime su serpmesi için devletimin başına zaplıyorum. “Hamdolsun” diyor haşmetleri. Rahatlıyorum. Krizin bizi vurması kaçınılmaz; bu kış çok kişinin canı yanacak diyor beriki. Kan ter içinde bir kez daha başıbakanı arıyor gözlerim. Onu bulamıyorum ama ötekiKemal abi çıkıyor karşıma, en alnı patates haliyle karşıma. Un(unuiçe)akıtan, “bu sayede döviz borcumuz azalıyor, bırakın da ihracatçı biraz rahatlasın…” türünden kendi yatırımlarını neye yatırdığını deşifre eden açıklamalarda bulunuyor. Bazı tereddütlerim var ama dolara çok sıkışırsak Unakıtan dolarlarını bozdurur piyasalar rahatlar deyip rahatlıyorum; böylece bu değirmenin suyu bir kez daha unla dönecek diye seviniyorum…

dinlen(in)ce

2008-10-17T20:02:00.002+03:00

arayüzde ne yapacağımı bile bilemedim; şöyle bir dolaştım baktım yazılanlara söylenenlere; yazılmak istenip yazılmayanlara...

ne tuhaf bir şey bu hal; ne tuhafsın ey hayal.

sessizlik döneminde teğet geçtiklerimden af diler, şeker bayramında camlarından içeri şeker atarım efe'm...

Ergenekon Sanatçıları

2008-08-05T20:15:00.002+03:00

“Sanat, hiçbir coğrafyada bu kadar kirli değilken, bu kadar para ile ilişkili değilken; buradaki tatsız-tuzsuz yapaylığı mide bulandırıyorken, hayret Ayşeler, Mustafalar nasıl tat alabiliyorlar”…

“Ben sanatçıya sanatçı demem arkasında herhangi bir örgüt, çete, mafya ya da iktidar yoksa…”

Nietzsche; “Nerede yaşam bulduysam orada güç istenci ile karşılaştım,” sözünü tanıdığı bir Türk’ten sonra yazmış olmalı. Çünkü bu cümle ile kastettiği “güç istencinin” ancak sinsice ve gizliden gizliye baş göstereceğine dair bir vurgu var. Bu istencin pratik yansımalarına çeşitli maddi göstergelerle tanık olmuşsunuzdur.
Üniformaların arkasına saklanarak güçlü olduğunu sanma sendromu, burjuva yalamacılığı yaparak kollanma sendromu, sanatta buluşamayan bir toplumda her saçmalığı sanat diye yutturma cinliği vesaire örneklerle daha da çoğaltılabilir. Ama şimdilik gerek yok, asıl konumuz başka, yeni bir deyiş türettim ve o deyişle dönelim konumuza.
Cümle şu; “Ben sanatçıya sanatçı demem arkasında herhangi bir örgüt, çete, mafya ya da iktidar yoksa…” Ergenekon iddianamesinde adı geçen şarkıcı, oyuncu; arabesk, pop ikonlarına bakınca, gerçekten arkanızda birileri yoksa hiçbir şeysiniz demek ki!.. Bu kıssadan çıkarmamız gereken hisse demek ki bu. Ey yarattığı sahte yıldızlarına secde edenler, siz hangi güce sığınanlardansınız?
“Ölünün arkasından konuşulmaz,” derler. Kim etmiş bu lafı bilmem, ama eğer ki bu da Anadolu işi ise işte orada artık yeter derim. Has Anadolu erkeklerinin, fedakâr Anadolu kadınlarının cirit attığı bir iklimde onların sözü üzerine hiç söz edilebilir mi? Neyse ben bu ‘Anadolu’ lafına illet olduğum için, sanırım ölünün arkasından laf etme özgürlüğüne sahibim. Ayrıca ‘güç istenci’ ile ilgili meseleyi kendi içimde çözümleme gayretim beni iktidarsız bir dünyaya yaklaştırdığından dolayı, varsın çorak toprakların; bağrı yanık, ezik, büzük, sahte uyuşma heveslisi itaatkâr güç sevici delikanlıları düşünsünler üst dereceli devlet erkânının emekli maaşlarını… Has Anadolu erkeği ve kadını bir gıdım ekmek ve bir çuval kömürle idare ediversin gari…

NE YAMAN ÇELİŞKİ
80 öncesi Gazi Üniversitesi Müzik Bölümü “ülkücülerinden”, babadan devir yakın çağ milletvekili Osman Yağmurdereli, pazar günü düzenlenen törenin ardından toprağa verildi. Pazar günü AKM’nin önünden geçerken, tören dağılımına denk gelmiştim ve bir kıyıda durup tanıdık tanımadık memleketin çok önemli sanatçılarına uzun uzun bakındım.
Kimler yoktu ki; Ergenekoncuların evlerinde ele geçen belgelerde neredeyse “bizim çocuklar” dercesine bahsedilen “gladyonun arenasındaki sanatçılar” İbrahim Tatlıses, Sezen Aksu, Gülben Ergen, Sibel Can… Adı emekli darbeci ile magazin basınında yer alan Emel Sayın. Kendisi cezaevindeyken bir kez bile rahmetli akrabası tarafından ziyaret edilmemiş olan Eşber Yağmurdereli, Suavi, oğluna onun adını vermiş olan Nurgül Yeşilçay ve diğerleri…
Tıpkı 3-4 aylık Futbol Federasyonu Başkanlığı dönemine rağmen büyük futbol adamı ilan edilen Hasan Doğan gibi Osman Yağmurdereli de büyük yapımcı, ‘Türk sanat dehası’ ilan edilivermişti. Gazetelerin fikirlerine başvurduğu oyuncu, şarkıcı ve siyasetçiler böyle adlandırmaktaydılar.

MİLLETVEKİLİ Mİ? ŞARKICI MI? HANGİSİ?
Oysa biraz dönüp geriye bakıldığında Özal, kızının kaçtığı davulcunun yakın arkadaşı olan Osman Yağmurdereli, o tarihlerde TRT için diziler falanlar filanlar yapmaya başlayacaktı. ANAP’lı bakanlardan Veysel Atasoy’un kız kardeşi ile evlenmiş sonrasında da yapımcılık işine soyunmuştu. Çekmiş oldukları diziler nasıldır bilmem, ama memleketin genel olarak haleti ruhiyesi, derin sanat zihniyetine bakıp kabaca bir röntgen çektiğinizde “eh” bile diyilemeyecek sıradanlıkta işler olduğu apaçık ortadadır. Aydınlıkla karanlık arasındaki ikilemin tam ortasında kendilerine yer edinen ‘alacakaranlık kuşağı’ndakiler sonuçsuz eylemlerinin tarihe devreden yanılgılar ve yanlış anlaşılmaları ile anılacaktır, ki bu algıyı dayatan ve zorlayan da kendileridir. Sanat, hiçbir coğrafyada bu kadar kirli değilken, bu kadar para ile ilişkilendirilmiyorken, bu kadar cehalet sergilenmiyorken; buradaki tatsız-tuzsuz yapaylığı mide bulandırıyorken, hayret Ayşeler, Mustafalar nasıl tat alabiliyorlar…

ERKAN DOĞANAY
doganayerkan@gmail.com

Kaynak

Dinlence

2008-07-08T17:43:00.002+03:00

Match Point

2008-07-07T09:08:00.004+03:00

Tenis değil bu, başka bir şey...

Nadal ile Federer arasında bir giden bir gelen sonra bir daha giden Wimbeldon finali ikinci kez yağmur arasıyla bölündü. Barış Kuyucu’nun naif anlatımıyla izlemenin daha da keyifli olduğu bu görsel şov ilk iki set 6/4 – 6/4 (Nadal) ve son iki set 7/6-7/6 (Federer) şeklinde bittikten sonra final sette şu anda oyunda 40-40’lık beraberlik var.

Henüz 21 yaşındaki dünkü çocuk Nadal, yılların Federer’ine kök söktürürken olağanüstü estetik sayılar izledik (ve bu arada yağmur dindi, maç başladı). Maç başladı ama yaklaşık 40 dakika sonra hava kararacağından finalin yarına sarkma ihtimalinden bahsediyor Barış Kuyucu. Dileyelim (dileyeyim) böyle bir şey olmaz…

Tribünde oturan İsveç’li efsane tenisçi Bjorn Borg için de bu maçın ayrı bir önemi var. Eğer Federer kazanırsa Borg’un 1980 yılındaki 41 maçlık yenilmezlik rekorunu egale edecek; yok eğer Nadal kazanırsa aynı yıl içinde hem R. Garos’u hem de Wimbeldon’u kazanarak yine Borg’a ait olan rekor kırılmış olacak. Bir anlamda her şey Borg’un rekorunu kırmak için yapılıyor. Borg da tribünde bunun tadını çıkarıyor besbelli...

Bjorn Borg bundan birkaç sene önce kupalarını satışa çıkarmıştı. Sattı mı bilemiyorum. Ama ondan önce tekstile de el atmıştı Borg. Kendi ismiyle Türkiye’de imalat yaptırıyordu. Nereden mi biliyorum? Ne mutlu bana ki Bjorn Borg gömleklerinin Türkiye’deki müşteri temsilcisi ben ve o zamanlar ki çalışma arkadaşım Sumru idi. Oldukça zor ve az bulunur modelleri üç yıl ürettikten sonra Bjorn Borg’un battığı mailini aldık. Zaten ondan bir iki sene sonra da kupa satma hikayesini duyduk.

Bu arada maç aynı güzellikle devam ediyor. Final setinde durum 5-5. Federer servis kullanıyor… (nefesler tutuldu)

Poff &?%! (nefes bırakma efekti). Federer durumu 6-5 yaptı. Federer taraftarı olduğumu söylememe gerek var mı; fakat Nadal kesinlikle en ateşli Federer taraftarının bile sevgisini kazanmıştır, buna şüphe yok. Maç boyunca hep birbirlerinin çıtasını yükselterek bir daha kolay kolay yakalanamayacak bir kıvam tutturdular. Speedy Gonzales Nadal’ı durdurmakta gerçekten zorlanıyor Federer…

Bu ikilinin Wimbeldon’daki 3. karşılaşmaları ve çim kortta yenen hep Federer oldu. Toprak kortta ise Federer Nadal’ı hiç yenemedi. Kaldık ki son Roland Garos’da Federer’i sıfıra karşı yenmişti. O maçta gözlerime inanamamıştım. (Federer en son 99 yılında sıfıra karşı set vermişti). Daha şimdiden toprak kortların gelmiş geçmiş en büyük oyuncusu ünvanını alan Nadal az önce Federer’in servisini kırdı ve final sette 8-7 öne geçti. (final setinde tie-break yok malum)

VE SON! 9-7! Son beş yılın, son 40 maçın galibi Federer tahtını İspanyol Nadal’a bırakıyor. Nadal göz yaşlarına boğuluyor, Federer’e sarılıyor ve sonra AKUT üyesi gibi tribünlere ailesinin yanına tırmanıyor. Federer mağrur, Nadal ŞAMPİYON!

Federer : "Her şeyi denedim. Nadal bu şampiyonluğu hak etti…"

Nadal: "Duygularımı tarfi etmem imkansız. Bu bir rüya. Tarihin en iyi oyuncusu Federer harika bir oyun sergiledi. Beş yıldan sonra Federer’i yenmek harika ama o hala bir numara. O hala şampiyon…"